stoptober: stoppen met roken

het is jullie vast al wel opgevallen dat ik met roken ben gestopt,nog steeds geheel rookvrij. stoptober is zo een actie waarbij dj Gijs Staverman in een spotje ons probeert over te halen om te stoppen met roken. alle voor gaande jaren reageerde ik hier op de bank met een vette 'nee' en stak nog een sigaretje op. dit jaar is mijn reactie iets anders"toch maar eens op die site gaan kijken en ja hoor ik heb me ook nog eens aan gemeld om er aan mee te doen. via de app op me telefoon krijg ik dan berichtjes en ook wat ondersteuning als dat nodig zou zijn. nou reken maar dat ik me bevindingen al had gedaan en nu met dank aan de app weet waar door het komt! slapen is sinds ik ben gestopt een ramp,dit schijnt dus ook te maken te hebben met het feit dat ik ben gestopt met roken. ik dacht eerst dat het door te veel koffie drinken kwam. na 24 uur is de koolstofmonoxide uit je lijf en begin je een soort van nieuw tijdperk,adem halen zal ook steeds makkelijker gaan en je krijgt meer energie. prima om meer energie te krijgen maar dat hoeft dan toch niet ten kosten te gaan van mijn slaap? als ik dan nu meer energie krijg kan ik dat wel in me schrijfwerk stoppen. ik lag vannacht om 3 uur me sociale media te bekijken omdat ik klaar wakker was en echt even niet terug in slaap kon komen! als je je sociaal media aan het door bladeren bent en je komt een foto tegen van iemand met zijn motor,een hete dag maar goed genoeg voor een rit op de motor, rammelen bij mij even de alarmbellen. die motor is wat me even doet afleiden op dat moment,niet kunnen slapen en het idee om er vandoor te kunnen gaan om even stoom af te blazen zou wel 'vet cool' zijn. lijkt me heerlijk om even uit te waaien en alle niet-meer-roken-stress kwijt te raken. gewoon lekker hard op zo een bike rond scheuren en je totaal onbezorgd en vrij voel,ze zeggen dat je tijdens zo een ritje meer een voelt met de natuur als wanneer je auto rijdt. echter heb ik ooit beloofd dat ik nooit me eigen rijbewijs zou halen voor een motor of zelf een motor kopen,dit was aan me vader omdat hij als de dood was dat ik mezelf te pletter zou rijden tegen een boom of zo. hij is nu 2 jaar overleden maar krijg het niet over me hart om die belofte verbreken. ik stap rustig bij iemand achterop en geniet volop maar zelf er voor gaan,nee,sorry ik krijg het niet over me hart die belofte te verbreken. even knipperen met me ogen en we zijn terug in hoe het werkelijk is,ja oke gave foto,en ik lig nog steeds in me bed en kan niet slapen,een van de bij werking als je bent gestopt met roken. een avond erop uit sla ik even over,ik blijf veilig even thuis,daar weet ik zeker dat niemand me in de verleiding probeert te brengen van een sigaret. ik merkt ik dat de druk op me borst minder is geworden. een ding kan ik niet aan wennen: dat me handen een totaal eigen leven proberen te leiden als dat ik wil! van pure frustratie zit ik nu te breien! potjandorie,ik ben 42 jaar en ik zit s'avonds te breien,ik kom niet verder dan de steken recht en averechts,verder gaat mijn brei kunst niet. en me humeur is nog veranderlijker als het weerbericht. ik moet nu echt even vol blijven houden. me dochter roept aan een stuk door dat het me NIET gaat lukken,stop nou maar en ga weer roken dan ben je een stuk aangenamer als nu. o echt niet,ik ben er nu nog meer gebrand op om dit door te zetten en te bewijzen dat na 29 jaar roken ik best er ook zonder kan. iedere week stop ik het geld wat ik andere aan tabak uit gaf in een potje en wat ik er mee ga doen weet ik nog niet,nee geen motor rijbewijs halen. maar ik kan vast wel iets ander er mee verzinnen,een leuke vakantie of een ander autootje? ik zie nog wel. als je wil weten hoe het nu verder gaat verlopen met me 'stopen met roken poging' blijf dan me weblog volgen en anders me twitter of facebook. en mogelijk dat er via instagram nog wel een een foto voorbij flits wat me humeur perfect omschrijft. ik ben nu 5 dagen rookvrij en ik ga deze poging echt wel doorzetten,dus 'dochter lief van mij' ik ga jouw je ongelijk bewijzen en laten zien dat ik het echt wel kan! tot het volgende blog .....

dag 2+3: stoppen met roken

dag 2: De eerste 24 uur van stoppen met roken zitten er op. En eerlijk ….. het is verschrikkelijk! Niet zo zeer dat ik niks te roken heb maar dat me vingers beginnen een compleet eigen leven te leiden,van gekkigheid weet ik niet wat er mee te doen. Anders had ik een sigaret vast en nu niks,spelen met een pen tussen me vingers of gewoon beetje rare bewegingen er mee maken. Ik voel me comleet gestoord als ik dit doe. Ik had zelf gedacht dat ik wel zou snakken naar een sigaret maar het is nog te doen, nee,in plaats daar van weet ik me geen raad met me handen! Hoe krijg je het verzonnen? Ik weet het niet. Van pure frustratie heb ik gisteren me breiwerk er maar bij gepakt om iets in me handen te hebben en bezig te zijn. Me dochter lag dubbel van het lachen naast me op de bank, ik zelf kon de humor er even niet van vinden. Ik betrapte mezelf er al op dat ik na het eten en de rommel opruimen me bedacht even een peukje en dan de afwas doen …. o nee,ben gestopt met roken. Nou dan gewoon even zitten en mutant x af kijken op de tv,daarna de afwas, even knop om een een nieuwe routine er in brengen. Na de afwas heb ik nog 2 mokken met koffie weg gewerkt en kwam me dagtotaal gisteren op 11 mokken koffie, en dat heb ik vannacht weer geweten. Iedere keer wakker omdat je naar de wc moet. Ik heb al bedacht om lolly's te halen maar nee,dat is weer snoepgoed en dat was ik dus net niet van plan om meer te snoepen. Dus zal het wel worden dat ik s'avonds op de bank zit met me breiwerk,in ieder geval tot dat me handen besluiten minder bewegelijk te zijn of liever gezegd tot ik de rust heb in me lijf nu ik niet meer rook.

dag 3 oke we zijn nu ruim over de 48 uur heen zonder roken en me humeur begint een daling te krijgen. op de kleinste dingetjes raak ik geïrriteerd. me snoep voornemen is ook al overboord. ik had nog een blikje met hopjes staan en die heb ik aan gebroken, bij een te grote trek in een sigaret stop ik een hopje in me mond. ben ik in ieder geval weer even een half uurtje zoet. het begint nu voor me toch even wel moeilijk te worden,en ik moet nu gewoon even door zetten. kromme tenen trekken en proberen niet op alles te reageren als dingen tegen zitten. voor al in het verkeer kan ik me zelf op het moment behoorlijk verliezen,me dochter vind dit wel lachen. ik maak geen gebaren of zo, nee ik zit een scheldpartij af te geven tegen ... ja tegen wie eigenlijk? gelul in de ruimte. nou is dit ook niet geheel onterecht, door weg werkzaamheden zijn er omleidingen en die wegen zijn nu niet bepaald lekker om te rijden. en sommig van je tegenligger verdomme het om met 2 wielen ook de berm in te gaan, bang voor een beetje modder aan je auto? stelletje ....! ik weiger ook om volledig in de berm te gaan dus 2 wielen in de berm en stil blijven staan,je wild voorbij? dan moet je met 2 wielen in de berm anders kom je er niet langs. ik ontpop me zelf als een ware verkeersheks. en na zo een momentje gaat het wel weer en kan ik eenmaal thuis gewoon weer even zitten en genieten van een mok koffie,voor vandaag nog maar 3 op,valt dus mee. nee, me humeur is per 10 minuten erg veranderlijk maar ik probeer wel vol te houden. tot het volgende blog ......

dag1: stoppen met roken

naar na 29 jaar te hebben gerookt ontstond gisteren na een opmerking van me dochter het plan om te gaan stoppen weer eens. nou ja ... eigenlijk loop ik er al langer over te denken. het is niet dat ik gezondheidsproblemen heb, ja oké ik heb ze wel maar die hebben niks met het roken te maken,reuma en botontkalking heeft volgens mij niet echt met roken te maken? met nu nog me laatste sigaret in me hand is het moment dicht bij,ik heb niks meer gehaald en op één asbak na de rest al weg gehaald. na het overlijden van me vader werd me al gevraagd of ik bang was het ook te krijgen,niet sarcoom(de vorm van kanker die me vader had) net als hij maar kanker algemeen. nee,die angst had ik niet. toen het bij me vader was vast gesteld wat hij had was het een van me eerste vragen aan de longarts: komt het door dat hij rookt? zijn antwoordt was dat roken niet gezond is,dat is een feit maar dat roken de oorzaak is van kanker is, nee absoluut niet. nou als dat door een longarts wordt gezegd hecht ik daar meer waarde aan als aan al die waarschuwing op me pakjes sigaretten. nee,ik wil het zelf gewoon stoppen,me grens verleggen misschien,bewijzen dat ik ook zonder roken kan. feit gegeven dat ik vaak bij stress momenten me suf heb gesmoked,bewijze van spreken. toen ik me vader dood op zijn bed had gevonden was koffie en roken hoe ik die dag ben door gekomen,gedwongen door me dochter om ook iets te eten.(wat lief van haar was bedoeld) en zo kan ik nog wel een paar voorbeelden uit me mouw schudden waar bij roken veel gebeurden. door dat ik reuma heb en met zware botontkalking is sporten geen optie voor mij,regel nummer 1 die al is gesteld is dat het snoepgoed bestaat uit dingen die ik dus echt niet eet maar me dochter wel.straks even naar de supermarkt om fruit of zo. in ieder geval iets waar ik me dan weer niet schuldig over ga voelen als ik er te veel van eet. ook verwacht ik nog wel een swing in me humeur,schijnt er bij te horen. me dochter heeft al gezegd dat ze zichzelf wel kan bergen als ik zo chagrijnig kan zijn,de kunst is om vol te houden en ja,sorry...even de tijd uit dienen om over die hobbel heen te komen. goed me laatste sigaret heb ik zo juist uit gedrukt, ik was 13 jaar toen ik begon en ben nu 42 jaar, een einde aan een rooktijd van 29 jaar. krijg ik straks zeker weer te maken met me koffie probleem? drink graag koffie en doe dat nu al te veel,gaat zeker nog meer worden? crisis-nog-aan-toe! uitkijken met koffie,niet gaan snoepen ... nog iets vergeten waar ik aan moet denken? maar ik blijf bij me punt: ik stop met roken! natuurlijk hou ik op me weblog bij hoe het verloopt met me actie. op zich zou ik mezelf wel bezig kunnen houden,ik kan lekker door werken aan me boek,heb nog een breiwerkje liggen en proberen te ontspannen met een goed boek om te lezen. hoe wel het weer(regen) vandaag niet meer werkt is een lekker wandeling in de frisse buiten lucht iets wat ik ook wel zie zitten, wellicht dat het me conditie iets ten goede doet. tegen mezelf zou ik zeggen: succes,kop op, volhouden en je kan het best. tot het volgende blog.....

up date: ziekenhuisdag

volgers op twitter en instagram hebben het misschien al gezien maar voor de gene die alleen dit weblog volgen is hier een up-date. me dochter loopt met krukken maar er is geen meniscus ingreep gedaan. ik leg het even uit. op de foto's was er niks te zien aan de meniscus,wel is er een afwijking te zien met het knie gewricht en de kniebanden konden ze niet terug zien op de foto's. daarom moet er nu eerst een mri scan worden gemaakt van de knie voor dat ze iets gaan doen. deze scan kon niet eerder dan 30 september,dus het duurt nog ruim 2 weken. en pas op 5 oktober hebben we dan de uitslag van de scan. dat er iets niet goed zit is duidelijk maar is het nou de gewrichten of de banden,misschien allebei? dat wordt dus nog even afwachten. omdat ze de knie mag belasten heeft ze krukken gekregen,dat is nog wat stuntelwerk om te zien maar dat gaat wel goed komen. aan de ene kant is er opluchting dat er geen operatie was maar aan de andere kant ook balen dat we nog langer moeten gaan wachten. ergens ben ik ook wel boos,een huisarts die een foute diagnose heeft gesteld en uit eindelijk boos op hoe de boel al 2 jaar word verwaarloosd door een slecht omgang met de blessure toen het gebeurde. ze is nog jong dus ik geloof wel dat het goed komt maar op dit moment zijn we alles behalve blij. de katten in huis vinden het maar niks dat ze met die krukken loopt,ze blijven wel uit haar buurt. ach,ze is misschien niet erg snel maar ze loopt wel met wapens rond,dus laten de klasgenoten maar oppassen(haha). ze gaat deze week ook weer naar school,oke gym zal hem niet worden maar met de overige lessen kan ze wel mee doen en zo komt ze niet te ver achter ook. ik heb intussen al de nodige papieren in gevuld voor dagen dat ze vrij moet hebben voor de scan en de uitslag. en ik weet ook zeker dat er genoeg helpende handen voor haar zijn. dus we proberen weer terug in het ritme te komen in afwachting wat we nou weer gaan krijgen. het kan me verder ook niks schelen wat er gebeurd vandaag,ik zit voor me laptop en ga verder met me verhaal te schrijven,me kop loopt over van hoe verder te gaan met me verhalenlijn en ik moet ze nu echt even gaan uitwerken.

wel willen ik en me dochter iedereen bedanken die via mijn persoonlijk facebook hun steun hebben gedeeld. we waarderen dit echt. het duurt nog even voor we meer weten maar erg zal ongetwijfeld wel een blog over komen hoe dit knie-avontuur gaat aflopen. tot het volgende blog.....

ziekenhuisdag

oke vandaag voel ik me een beetje een maniak mama,zenuwen over wat we kunnen verwachten,overbezorgd en ik ben niet eens de gene die onder het mes gaat. vandaag is de operatie van me dochter aan haar knie, die ligt nu nog onbezorgd te knorren op bed. vanmiddag moeten we ons melden en zal de ingreep plaats vinden,geen idee wat te verwachten maar ik heb ergens diep van binnen geen goed gevoel er over. ik haal me spoken in me hoofd waarschijnlijk. het is een simpel ingreep maar ik wordt wel even op de feiten gedrukt met me neus dat ik ondanks me makkelijke houding van kind en hoe ze opgroeien wel een overbezorgd type ben als het op me kind aan komt. mama leeuw word even wakker. ze is dan ook me centrale punt van me leven,na het overlijden van me vader is zij de gene geweest waar voor ik mezelf bij elkaar heb weten te houden en te vechten tegen me tegenslagen. onze band is zeer sterk en daar komt niet gauw iemand tussen. we houden mekaar op de been zei iemand ooit eens,klopt ook wel. vandaag wordt mijn bezorgdheid erg op de proef gesteld,ik moet op me tenen lopen om niks aan haar te laten merken en een pokerface naar haar dat het allemaal goed komt en ze snel weer de oude wordt. ik ben sinds 7 uur al uit me bed en heb al ruim 5 mokken koffie achter me kiezen,te veel al,ik weet het. ze mag dan bijna 14 jaar zijn maar plots heeft ze weer dat angstige gezichtje van een 4 jarige die niet uit een boom durft te komen. je wil haar die angst ontnemen maar je weet dat jezelf ook geen idee hebt van hoe het zal gaan. dat vervelende gevoel in je buik maakt het ook niet echt makkelijk,ik heb het nog niet vaak fout gehad als ik zo een gevoel had. omdat we geen idee hebben of het volgens plan verloopt en ze weer naar huis mag heeft ze voor de zekerheid een tas gepakt,mocht het anders lopen en ze moet blijven dan heeft ze spullen voor de nacht bij zich. we hopen natuurlijk dat het niet nodig zal zijn. ik zal proberen om vanavond een up-date te doen van hoe het is gegaan en misschien dat je via twitter sneller iets leest over hoe het gaat. tja ander die vloggen en ik blog,tot een bepaalde hoogte dan! het is nu net 10 uur geweest en over 2 uurtje gaan we weg,we hopen op een goed verloop. tot het volgende blog.....

up-date: goed begin 2

even een up date naar aanleiding van de eerste. we hebben inmiddels het bericht ontvangen wanneer me dochter de operatie moet ondergaan. dit is a.s maandag 14 september,vooraf gaan ze nog foto's maken omdat er ook een vrees is dat de kniebanden niet helemaal oke zijn. dit komt weer door die oude blessure waarbij de kniebanden toen net niet waren gescheurd maar wel sinds dien problemen geven.

de meniscus is een rubberachtige, halve maanvormige structuur aan de binnen- en buitenzijde in de knie. een mens heeft dus twee menisci in elke knie. de meniscus fungeert als een soort stootkussen tussen het boven- en onderbeen. bij een operatie wordt het gescheurde gedeelte van de meniscus verwijderd. soms, als de scheur van de meniscus niet te lang bestaat en de patiënt jong is en de scheur in het doorbloede gedeelte van de meniscus loopt, is het mogelijk om de scheur van de meniscus te hechten. dit is een uitzondering en komt vaker voor als een onderdeel van een uitgebreider knie probleem zoals instabiliteit door bandletsels. en voor dit laatste is er toch wel een beetje vrees omdat ze naar bijna 2 jaar nog steeds problemen heeft met de oude blessure. de knieschijf geeft intussen wel iets meer beweging,dus de blokkade is minder maar doet wel veel pijn waar door ze eigenlijk nog steeds niks kan. we hopen dus toch dat het gaat meevallen,als alles goed verloopt mag ze s'avonds gewoon mee naar huis,een schietgebedje dan maar dat het ook zo mag verlopen. tot het volgende blog.....

9/11,we zullen het nooit vergeten...

terwel bij ons Nederlanders de ramp van de mh17 nog vers in ons geheugen ligt,herdenken de Amerikanen de aanslagen van 9/11 2001.

vandaag alweer 14 jaar geleden dat twee vliegtuigen in de Twin Towers van het World Trade Center boorden en een ander vliegtuig in het Pentagon. een vierde vliegtuig stortte neer in de buurt van Shanksville (Pennsylvania). ik weet nog dat alle tv zender hier in Nederland met uitzendingen stopten en overging op de berichten uit Amerika rond deze aanslagen,ik was toen 6 maanden zwanger van me dochter. de beelden die we kregen liet een diepe indruk achter en het enige wat je voelt is dat je hart uit gaat naar de slachtoffers en hun nabestaande. Osama bin Laden,een van de leiders van Al Qaida, werdt door de Amerikaanse overheid voor de aanslagen verantwoordelijk gehouden, Osama bin Laden heeft zijn betrokkenheid bij de aanslagen ontkend. niemand van de inzittenden van de vier vliegtuigen,met de kapers erbij,overleefde de aanslagen. van de 2977 mensen die bij de aanslagen omkwamen, heeft men er slechts 1585 op basis van de gevonden menselijke resten kunnen identificeren. van de in totaal 19.916 menselijke overblijfsel konden er 10.190 worden geïdentificeerd. het is misschien wel gruwelijk om dit zo te vermelden maar we mogen niet vergeten hoeveel onschuldige mensen,zonder kans op overleving uit het leven werden gerukt. en wat achter bleef was de leegte bij hun geliefde nabestaande. ik wil hier verder geen lang verhaal van gaan maken maar wilde wel een noot van aandacht er op aanbrengen. we zullen nooit vergeten,9/11 is een zwarte bladzijde in onze wereldgeschiedenis. tot het volgende blog ......