Er is genoeg om bij te praten en niet iets waar ik heel vrolijk van werd.
Maar we beginnen even met het nieuwe logo voor ‘How’s life’.
De andere is alweer een jaar of twee in gebruik, dus tijd voor iets nieuws en ik had deze foto nog van mijn zepeto, dus die hebben we maar verwerkt in dit logo.
Deze cartoon-stijl past er wel bij, sommige dingen die ik meemaak zou zo in een cartoon kunnen.
De drama die ik soms meemaak … goed materiaal voor een boek.
Vooral de situatie die momenteel gaande is in de flat waar ik woon.
Ik zal het jullie uitleggen ...
Laat ik beginnen met mijn oude woonplaats in Zeeland, daar heb ik een tijdje last gehad van buren die het leuk vonden om met hun dronken kop de muziek midden in de nacht aan te zetten.
Maar hier heb ik de laatste maanden last van mijn onderbuurvrouw en ik ben niet de enige. Meerdere mensen klagen over haar en vooral haar manier van leven en totaal nergens rekening mee houden.
Laat ik er bij vermelden dat ik dus in een flat woon en één van de regels is dat je geen overlast bezorgt bij je buren. Dat er eens een deur dicht slaat of dat je muziek of gepraat kan horen is bekend, daar doet niemand echt moeilijk over.
Bij haar is het een leefgewoonte die 24/7 doorgaat.
 |
| foto: ?? |
Dichtgooien van deuren, geschreeuw tussen haar en haar zoontje. Als haar zoontje door het huis aan het rennen is dan klinkt dat alsof hij dat bij jou doet, dat is even nog oké maar geen hele middag. Als hij zijn zin niet krijgt dan gaat hij gillen en schreeuwen en vaak ook met de deuren slaan. Ik heb het gehad dat hij een half uur ermee bezig is geweest.
Ook kunnen we meegenieten van de ruzies tussen haar en haar ex of andere gesprekken die ze voert.
We hebben haar geprobeerd uit te leggen dat ze meer rekening moet houden met haar buren, maar helaas zonder succes, ze knikt en gooit de deur voor je neus dicht.
Daarbij is ze buitenlands, geen idee welke cultuur maar ze verschuilt zich achter de taal, dat ze het niet begrijpt.
Haar zoontje praat heel goed Nederlands en spreekt dat ook tegen haar en daar kan ze wel op reageren. Ergens klopt er dus iets niet in haar verhaal.
Maar ik denk dat in alles de afgelopen weken het punt is waar we nog het meeste problemen mee hebben: familiebezoek!
Gezellig dat je familie op bezoek hebt, maar daar genieten we dus nu ook net zo hard van mee.
Het geluid is echt dubbel zo hard, een kippenhok zou jaloers zijn en dat gebeurd dan begin avond, tot soms wel in de vroege morgen tot ze eens naar bed gaan.
Ze zijn zo luid dat je je eigen tv soms amper kan horen en als jij hem harder gaat zetten om nog wat te horen lijken ze daardoor nog harder te gaan praten.
Ik heb er nachten bij gehad dat ik misschien 2 à 3 uurtjes heb kunnen slapen door hen. Luid praten en lachen, dicht knallen van deuren, de gebruikelijk herrie maar dan van 9 personen in totaal.
Na ruim 4 weken had ik toch mijn breekpunt, ik was moe en mijn hele dagritme was weg. Slaapmedicatie kreeg ik niet door de medicijnen die ik al heb.
Dus mijn dochter besloot dat zij niet naar huis kwam maar mij en de katten kwamen halen en we maar een weekje bij mijn schoonzoon ingetrokken.
Ik beken dat ik heerlijk heb geslapen op zijn slaapbank en me na twee dagen weer uitgerust voelde.
Via de woningbouw waren we wel bezig met buurtbemiddeling, maar ze weigerde in gesprek te gaan met haar buren.
Hoe het nu verder gaat is afwachten, we hebben nog wat stappen te gaan in deze overlast en proberen haar te overtuigen om toch echt beter rekening te houden met de buren.
Laat ik daarbij zeggen dat een keer een deur die dicht klapt nog prima is en een keer luid praten of muziek, maar niet zoals het nu ging, continue.
Het is een lastige situatie en intussen proberen we er maar het beste van te maken.
We zijn nu 6 weken verder nadat ze haar familiebezoek kreeg, ik ben weer wel thuis in mijn eigen huis en het is rustig.
De visite weg is en zij is ook rustig.
Je hoort wel wat, maar dat zijn de standaardgeluiden, niet meer dat overdreven luide gedoe, zelfs haar zoontje lijkt rustig te zijn.
Ik gok dat ze inmiddels is benaderd door de contactpersoon van de woonbouw.
Intussen probeer ik toch mijn dagelijkse routine weer op te pakken. Dat leek de afgelopen tijd niet helemaal te lukken.
De bedoeling is dat er nog wel een gesprek met haar moet komen, maar we vrezen dat ze daar absoluut niet in mee wil werken.
Wat de gevolgen dan gaan zijn, geen idee. Voor nu ben ik al blij dat er weer rust is.
Nou dat was het voor nu wel weer, dit is wat er de afgelopen weken allemaal gaande was.
Niet echt een gezellige situatie en ik hoop dit niet weer ooit mee te maken.
Mijn eigen huis bijna uitvluchten voor rust was iets wat mij erg tegen stond.
Ik heb gemerkt dat ik niet de enig was die weg was gegaan, de buurvrouw die onder onze herrieschopper woont was ook weggegaan.
Voor nu lijkt alles weer terug te zijn op het oude niveau en ik denk dat iedereen hoopt dat dit zo mag blijven.
tot het volgende blog …
