Nou, we hebben weer een topweek achter de rug. Niet echt!
Afgelopen dinsdag was het even mis, dat was in de nacht al begonnen.
Ik was wakker geworden en het voelde alsof ik in een draaimolen zat, onstabiel met staan, misselijk en weer die druk op mijn borst. Daarbij had ik ook het gevoel als of mij rechterzijde slap/lam was.
Plat liggen maakt het niet beter, dus ik probeerde maar te gaan lezen. Dat was geen succes, de letters leken de samba te dansen.
Ik wilde mijn dochter niet bellen die bij haar vriend was, we hebben al vaker klachten gehad waarbij ze aan ernstige dingen dachten en dat viel achteraf het wel mee.
Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen, want ik werd om half acht wakker van mijn wekker die afging.
Ik heb toen mijn dochter gebeld en het verhaal uitgelegd, die is naar me toegekomen.
Toen ze hier was heeft ze de huisarts gebeld en toen ging het vrij snel allemaal.
Er werd een ambulance gestuurd omdat ze vreesde dat ik een beginnende hersenbloeding had.
Dat idee had ik zelf dus niet, en wilde dus geen ambulance maar vanuit de huisarts was het bijna een eis dat dat wel werd gedaan.
Dus voor de tweede keer sinds ik hier woon had ik medewerkers van de ambulance aan huis.
Er werd weer een hartfilmpje gemaakt, bloeddruk gemeten, vingerprik om bloed te testen en heel veel vragen.
Nou, de bloeddruk werd meerdere keer gemeten, ik begon met 196/123 en eindigde bij de laatste op 180/104.
De suikerwaarde was erg hoog, 14.3 en dat was toch wel alarmerend.
Ik hoefde niet mee, maar een paar vervolg testen waren wel gewenst.
Dus voor de tweede keer konden ze zonder extra passagier terug.
Van uit het diepste van mijn hart: wat een ***test!
Je krijgt een band om wat je bij een bloeddrukmeter hebt, met een kastje eraan en via een tablet gaat dat ding dus om de 5 minuten aan om de metingen te doen.
Je schrikt je rot als dat ding begint te brommen.
Ik had al slecht geslapen, moe en als je dan zo zit dan heb je de neiging om in te dommelen en dan begint zo een kastje te brommen. Ik gok dat de eerste test wel een klein piekje heeft in de bloeddruk, schrok me rot!
Na iets meer dan een half uur werd het gestopt en naar de arts.
Tja, de zorgen om de hoge suiker en ik snap het wel.
Maar wat nu?
Bloedprikken! joepie … ik heb een naaldenfobie.
Maar goed, het moet en ik snap waarom. Dan moet er ook nog urine worden ingeleverd.
Prima, een afspraak kunnen maken voor de woensdag, maar niet hier. In Steenwijk was er een plekje om te prikken.
Woensdagochtend daar naar toe, nuchter en een potje urine.
Dan ben je aan de beurt en je zegt nog dat je een naaldenfobie hebt, toch heb je zo een domme doos die vertelt wat ze doet en nog eens verdomd slecht prikt.
Het vervolgens ook nog nodig vindt om de naald wat heen en weer te sjorren omdat er naar haar mening niet genoeg uit komt.
Het gevolg: een pijnlijke blauwe arm.
Maar goed, we hebben gedaan wat moest en we gaan naar huis: eindelijk koffie!
Maar in de middag gaat de telefoon en het is de huisarts.
Het feit dat ze bellen zegt eigenlijk al dat het niet goed is. En dat is het ook niet.
Ik blijk dus suikerziekte te hebben, type 2. We hadden er al vrees voor.
Er spelen een aantal factoren mee waardoor ik nu op latere leeftijd toch suikerziekte heb, een daarvan is erfelijkheid.
Mijn eetpatroon heeft een paar dingen die anders kunnen en wat al veel kan gaan schelen in de toekomst.
Ik hoef niet te spuiten maar krijg tabletten.
Verder is er toch vrees dat er naar het hart toe ook iets niet goed is, daar krijg ik wat voor. Helpt het dan weten we genoeg, bij geen verbetering gaan we toch even zoeken.
Omdat ik toch blijf merken dat de rechterzijde slap/lam voelt, vooral als ik moe ben, is er de vrees dat er ooit sprake is geweest van een 'stille beroerte'. Het kan zijn dat ze nog een hersenscan hiervoor gaan maken. Door de dingen die mijn moeder had wil de arts echt alles goed uitgezocht hebben om verdere verrassingen uit te sluiten.
Voorlopige ligt de focus op de suikerziekte en die waarde naar beneden te krijgen.
Tweede jaar geleden ben ik ook al door een hele molen aan medische onderzoeken gegaan, mijn vraag was dan ook waarom ze dat toen niet hebben gezien.
Omdat dat toen ook niet zo erg was dat ze er zorgen over hadden en gezien de klachten was suikerziekte het laatste wat bij die klachten pasten.
Wel is er de zorg dat ik een ‘stille beroerd’ heb gehad. Daar is verder niks meer aan te doen, maar we houden het wel in de gaten.
Het was wel even een klap voor me. Ik dacht goed bezig te zijn maar blijkt toch een paar bedriegers te gebruiken als het op gezond aankomt.
Ik heb voor nu heel simpel gekregen: vervang brood voor volkoren brood. Neem meer fruit en groenten eet ik best veel maar mag best nog meer. Neem dingen vers of maak dingen vers en liever niet uit pakjes. Maar als je dat af en toe gebruikt is het ook geen probleem.
Cola mag, maar pak dan de zero variant. Water dronk ik al en de limonadesiroop die ik er in doe is al 0% suiker. Koffie drink ik nog gewoon maar ben van 3 mini suikerklontjes naar 2 klontjes gegaan.
En natuurlijk mag je best eens chips, maar geen hele zak. En een keer een wijntje in het weekend mag ook gewoon.
Het is even omschakelen maar dat komt wel goed.
We gaan gewoon alles over een andere boeg gooien en er vol tegenaan. Ik ben een te grote levensgenieter om me door deze kleine tegenslag klein te krijgen.
Suikerziekte wordt de nieuwe ‘way of living’, maar we blijven genieten van het leven.
Tot het volgende blog ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten