70 jaar bevrijding

Doden herdenken, vrijheid vinden. Laat dit verlangen de zielen verbinden. vier wat je hebt, maar kijk om je heen. Vrijheid is nodig voor iedereen!

veranderingen op het weblog

het is misschien jullie al op gevallen dat er wat veranderingen zijn op het weblog? na bijna 5 jaar actief te zijn met me weblog was het ook tijd om meer in deze tijd mee te gaan,en hoewel er zullen zijn die het irritant vinden is vanaf heden ook reclame te vinden op me weblog. dit is van uit mijn oogpunt puur zakelijk met een een klein voordeel voor mij. verder veranderd er niet zo veel,met regelmaat probeer ik een weblog te schrijven,dit blijft zo als altijd verschillend. het onderwerp kan gaan over iets persoonlijks maar ook iets wat actueel is op dat moment. dit weblog blijft vooral een site waar op ik op mijn manier de kijk op dingen geef,misschien soms met herkenbare dingen voor andere. nooit zal ik namen gebruiken van derde die beschreven worden in me blog. me dochter is een voorbeeld er van,wie mij als persoon achter dit blog kennen,kennen ook me dochter en weten ook hoe ze heet maar dat zal ik nooit vermelden op me blog,dit geld ook voor andere. met uitzondering van een blog van jaren geleden waarin ik foto's van een man plaatsten die op een zeer dieronvriendelijke manier met een hond om ging,met zo iemand heb ik geen medelijden,dan mag iedereen zien wie hij is en wat hij voor fouten dingen doet. dit blog heb ik altijd gezien als een soort column zo als in de krant,korte stukjes geschreven over herkenbare dingen maar ook is het al bijna 5 jaar een uitlaat klep voor mij geweest. op 22 juli 2010 ben ik begon met dit weblog,ik hou van schrijven,schrijven is mijn manier van uiten. en dat dit soms ook op persoonlijk vlak is is wel te lezen geweest. voor mij is dit niet zo zeer om mijn problemen openbaar te maken maar mijn manier van uiting geven,me ei even kwijt raken. ik ben niet de enige die dit soort ding mee maakt denk ik dan,en heus niet alles wat ik over me pad heb gehad heb ik met jullie gedeeld. de ziekte van van me vader en het verlies van hem heb ik weer wel openhartig gedeeld,vaak wordt er gezegd: life goes on! klopt maar dat betekend niet dat je als mens niet mag laten weten hoeveel iemand voor je betekende en hoe erg je die nu mist. mensen vergeten nog wel eens dat die gevoelens die kun hebben je soms dieper naar beneden halen dan dat je laat zien. ook zijn er leuker dingen voorbij gekomen,over games die we spellen of over vakantie's. soms ging er aandacht uit naar een thema,denk aan de dingen als vrouwendag of pink ribbon. ook minder leuke dingen zo als de ramp met de mh17,zo triest maar iets wat niet zo maar voorbij kon gaan. dit gaat allemaal blijven,de verschillende onderwerpen,alleen nu met reclame blokken op het weblog. ik ben nu 42 jaar en ik heb nog steeds een droom,ik droom er nog steeds van om van mijn hobby me beroep te gaan maken,met kleine stapje moet dit ooit gaan lukken. ik hoef niet rijk te worden,genoeg om rond te komen is voldoende,en omringt met de mensen waar ik van hou is me leven compleet. laat je niet storen door de reclame's,blijf vooral me blogs volgen,vertel andere er over zo dat die misschien ook eens op me weblog komen kijken. carpe diem: pluk de dag,tot het volgende blog.......

gefrustreerd ....

ik ben gefrustreerd... geen twijfel mogelijk. te veel in ene keer komen in me op en kom daar mee tot een besluit,die ik ook weer net zo hard wijzig in een ander besluit. ja,het gaat weer erg gezellig hier in huis,ben je nog volop met je dochter bezig om die weer op het goede spoor te krijgen,krijg je zelf ook wat dingen om even bij stil te staan. me dochter gaat de goede kant wel op,inmiddels weten we vanaf wanneer zij verder gaat met haar therapie in het ziekenhuis. wordt weer wekelijks naar daar rijden en veel tijd door brengen met wachten. maar bij mezelf loopt het ook allemaal niet zo lekker,zit ook niet lekker in me vel. het ene moment gaat het goed en het volgende moment ben ik kwaad,verdrietig of zeer teleurgesteld. ik weet niet hoe ik dit nou het beste eens kan omschrijven? een van de de dingen die ik niet zal ontkennen is dat ik de afgelopen tijd wat keuzes heb moeten maken die me niet echt koud laten. de oplossing is wel mooi maar toch...het gevoel van verlies blijf wel. verder heb ik een flinke waarschuwing wat me gezondheid betreft gekregen,me dochter heeft zo haar problemen maar ik zelf heb ze ook. hoe wel het heel natuurlijk is dat je als kind je ouders overleeft kan ik met me zelf maar geen vrede vinden hier in. grootste punt is dat ik het niet kan verwerken dat pa er niet meer is. dat hij door de kanker zou overlijden is een punt wat ik wel heb geaccepteerd,dat het zo snel is gegaan daar kan ik me niet over heen zetten. en ik voel me soms erg eenzaam(punt voor me dochter,die zei het al eens) vrijheid is lekker maar toch ook het gemis van iemand om te delen. en hoewel me hart wel uit gaat naar iemand lijkt dat wel een dood spoor. dat maakt me gefrustreerd en ergens ook teleurgesteld. kan me wel voor me kop slaan dat ik zo open en eerlijk was naar hem. diep van binnen knaagt dat gevoel van: "had je mond gehouden en had het bij de vriendschap gehouden". maar na 4 weken nog geen enkele duidelijkheid hebben hoe verder mag ik toch wel even in alle onredelijkheid gefrustreerd zijn? niet? jammer dan ik ben het wel en op sommige momenten nog pislink ook. (zucht) helpt ook niks maar ja,soms doe je in je wanhoop wel eens uitspraken waar op dat moment achter staat maar als je er dieper over denkt het er eigenlijk niet mee eens bent. ik wordt er gek van! slapen is ook al een ramp. vanochtend was het net half 5,wakker en niet meer in slaap kunnen komen. in me slapen ben ik onrustig volgens me dochter. het huis voelt op eens niet meer als mijn huis. je probeert er je eigen draai aan te geven en steeds meer staat het huis me ook tegen. en je beseft steeds meer dat wat je ook doet,het blijft zijn huis niet het mijne. of dit nou is omdat ik niet lekker in me vel zit of gewoon een feit is kan ik niet beantwoorden. ik cijfer mezelf dan weer weg,me dochter gaat voor maar die op haar beurt doet dat ook weer,ze voelt wel aan dat er iets niet klopt. lekker stel samen,niet? (zucht) we modderen maar verder,ik heb nu al zo veel te verwerken gehad en overleeft dat dit ook wel weer op zijn pootje gaat komen. ik hard mezelf weer een beetje meer in wat er kan komen. en schrijf de boel weer van me af in een blog. misschien herkenbaar voor andere? misschien het advies van me dochter maar eens te harte nemen en ook in therapie gaan? eigenlijk zou dat niet zo gek zijn. misschien leer ik dan me verdriet eindelijk eens een plaats te geven,me boosheid in redelijkheid te accepteren,met als eind uitkomst dat ik er een stuk beter uit kom en rustiger. tot het volgende blog.....

zondagmiddag op de spoedhulp

we hebben de koningsdag 2015 weer achter de rug. was hier nou niet veel te doen,het gebruikelijke,zo als ieder jaar. vooraf gaande hier aan hadden wij hier afgelopen zondag weer een stress moment die eindigde op de spoedhulp van het ziekenhuis.

me dochter had met het gooien van iets haar arm wel op een hele vreemde manier verdraaid en we kregen het niet terug gedraaid,omdat ze ook nog eens met die groeistoornis zit en we het behoorlijk hoorde kraken dachten we dat er iets met de elleboog was. dus hup...naar de huisartsenpost,daar konden ze wel voelen en zien dat er iets niet goed zat. de onderarm stond van binnen naar buiten gedraaid in tegenstelling tot de bovenarm. dus door naar de spoedhulp van het ziekenhuis wat er naast zit voor een foto van de arm. dit was vooral om te zien of de botten nog goed stonden,dus of de gewrichten van de schouder,elleboog en ook de pols nog normaal stonden. dit was allemaal goed. maar wat is het dan? een spier die in verhouding met het bot iets korter is en door de gooi beweging is opgerekt en daar mee verkrampte was het probleem. oke en nu? nou spierverslappers mag ze gezien d'r leeftijd niet hebben dus helaas. dan maar voorzichtig de boel draaien in de normale stand. was best even pijnlijk voor me dochter. we hadden al toen we belde te horen gekregen dat ze maar vast 2 pijnstillers moest in nemen,gedaan maar of die ook echt hielpen op dat moment,ik betwijfel het aan het gezicht van haar te hebben gezien. het werd heel voorzichtig gedaan,de onderarm werd weer van buiten naar binnen gedraaid en in gebogen houding gehouden. om hem zo te houden een mitella waar ze hem een paar dagen in moet houden. bij jongere kinderen zetten ze meestal een laagje gips er rond zo dat ze hem ook in die houding houden maar omdat ze al ouder is en best goed kan begrijpen waarom ze de arm zo moet houden deden ze dat bij haar niet. de gebogen houding van de arm is zo dat de spier weer in een normale lengte tot rust komt en ook de lengte van het bot gaat aannemen. de spier was al iets gerekt door de gooi beweging en moet daarom nu in rust weer op zijn plaats komen. allemaal een pijnlijke ervaring voor me dochter,nog een mazzel dat er niks is gescheurd. met tijd en rust komt het wel weer goed,en het is vakantie dus met school hoeven er geen problemen te ontstaan. als oefening moet ze wat rustige rek,strek en draai bewegingen doen,zo dat de spier niet stijf wordt en soepel word. de verveling is nu wat groter,spelletje op de wii gaat niet en haken wil ook niet zo makkelijk gaan. achter de laptop is ook geen succes dus blijft er over,tv kijken of op de i-pad filmpjes op you tube kijken. oke vakantie dus uitslapen maar bij het wakker worden staat de arm dan weer raar,gelukkig kunnen we die dan wel weer normaal draaien. nee,ik geloof dat de vakantie iets anders was gepland als nu maar we komen er wel door heen. kleine tip: uit kijken met gooien! maar komt verder wel weer goed,schatje. tot het volgende blog.....

up-date: moeilijk besluit

naast me hier op de tafel ligt nu een grote,dikke envelop. in deze envelop zitten de papieren waar mee ik akkoord ga om graven te laten ruimen van personen die me dierbaar zijn. hoe gek dat ook is,me moeder heb ik gekend maar van me oma weet ik niks meer en van de andere drie weet ik alleen door wat me is verteld,maakt niet uit,het is en blijft familie. omdat ik het moeilijk vond heb ik een gesprek gehad met iemand van de gemeente over wat de mogelijkheden nou zijn. geld voor 5 graven is een beetje te veel van het goede maar toen werd me iets voorgesteld waar ik mezelf helemaal in kon vinden. je doet afstaand van de graven en doet het verzoek,die ze niet zullen weigeren omdat het van een familie is,om de personen te laten herbegraven bij elkaar in een verzamelgraf. plus dat ze dan ook nog eens te samen worden genoemd op het monument wat op dit graf komt. en dan krijgt dat moeilijk besluit een lichtpuntje. vader,moeder en hun twee dochter komen straks samen in een graf,het hele gezin bij elkaar. dat klinkt erg mooi,voor zo ver je over iets mooi's kan spreken. de vijfde persoon is een broer van me oma,nooit getrouwd geweest en voor zover bekend heeft hij ook geen kinderen ergens rond lopen. de vooruit zichten zijn dat ik als enige nabestaande kan worden beschouwd dus ja,ik mag afstand nemen en hem met de andere,die ook zijn familie waren laten herbegraven. het gevoel wat ik nu heb is opluchting,oke ik moet het graf van me moeder opgeven,ter wel dat een belangrijke plek voor me is,maar ik krijg er later iets mooi's voor terug en de voldoening om de familie bij elkaar te houden geeft op eens een rust in je lijf. met deze keuze en de mogelijkheid die ik heb gekregen heb ik vrede,ik kan me er wel in berusten dat het zo nu kan. ergens kreeg ik ook het gevoel van goedkeuring dat ik dit nu zo laat doen,het is goed zo,opa,oma,een tante,een oud oom en me moeder bij elkaar. ik ben tevreden met deze oplossing,het had niet mooier gekund. tot het volgende blog.....

los laten

loslaten : loslaten hoe doe je dat? het wordt zo makkelijk gezegd, eens zal het tij keren. heus daar moet je in geloven. je zult je nog vaak genoeg bezeren, maar ook dat kom je weer te boven. loslaten doet dan pijn. maar je weet het kan niet anders, soms moet het gewoon zo zijn. ik probeer te vergeten, ik probeer het uit me gedachten te wissen, ik probeer het te begrijpen. ik vraag me af of ik dit ooit ga achter kunnen laten? soms doet loslaten pijn ook al heb ik het goed gedaan en weet dat het zo moest zijn. die laatste keer loslaten, dat doet pijn. ik hebt het al zo vaak gedaan, maar deze laatste keer moet zo zijn. ik laat het los!

deze tekst is ontstaan tijdens het nemen van een paar moeilijk beslissingen. ik wilde deze dan ook graag delen in de hoop dat andere er misschien net zo veel moed en kracht uit kun halen als dat ik doe. tot het volgende blog....

moeilijk besluit

dit is misschien een moeilijk onderwerp ... voor mij wel,ik ga het ook vast niet droog houden tijdens het schrijven. binnen de gemeente waar ik woon is al een tijdje bekend dat er graven worden geruimd,deze graven worden leeg gemaakt en de botresten worden in kneveldozen bewaard en later in een verzamelgraf her-begraven. hierbij wordt dan een monument geplaatst waar de namen van de mensen die er liggen worden vermeld. een van die personen zou me moeder kunnen zijn,wat zeg ik nou,ik heb weinig keuze hier in. in 1985 overleed me moeder,ik was 12 jaar. graven werden toen nog voor 30 jaar betaald,zo ook bij haar. dit termijn verloopt dit jaar en erg lang wachten doen ze er niet mee,nog voor het termijn verloopt heb ik nu al de papieren wat ik er mee wil doen. ik heb wel de mogelijkheid om dit te verlengen voor 30 jaar tegen het kostenplaatsje van 1590,00 euro of voor 10 jaar dan kost het me 530,00 euro. in beiden gevallen,ik heb het geld hier niet voor. ergens diep van binnen doet dit me pijn,me vader is na zijn overlijden gecremeerd,van hem heb ik nog wat as. van me moeder heb ik straks niks meer,een graf als nu heeft nog iets persoonlijks. verklaar me maar voor gek maar soms ga ik daar naar toe en praat. geen antwoord terug of zo maar voor je gevoel geeft het een opluchting. dat is straks weg. oke,er komt een verzamelgraf waar ze dan in wordt geplaatst maar dat is niet het zelfde. ik wist dat dit zou gebeuren en als je dan de papieren in je handen hebt slaat de schrik je toch even aan. me dochter kon gelijk merken dat het me meer deed dan dat ik zei dat het deed. na 30 jaar is het gemis er nog steeds,zo veel dingen die ze niet mocht mee maken,zo als de geboorte van haar kleindochter. wetend hoe ze was had ze die gruwelijk verwend. maar ze is ook veel bespaard gebleven als ik kijk naar de ziekte tijd van me vader. en zo als verwacht hou ik het niet droog,ik mis me ouders enorm! in hun leven heb je als kind vaak van die moet-dat-nou-momenten,en als je eenmaal op jezelf woont ga je er heen wanneer het je uitkomt maar als ze er niet meer zijn besef je pas dat ze er wel altijd voor je waren met steun en raad. me vader en ik leefde sinds 2008 samen in een huis,sommig vonden dat raar en het was tijdelijk bedoelt maar in de loop van de tijd is het gewoon,je hebt gezelschap en het leverde voor beiden ook nog voordelen op. dat gezelschap mis ik best,de koffie samen drinken en dingen bespreken,in zijn gezonde dagen hebben we ook regelmatig dingen ondernomen met zijn drietjes. ja ik weet dat ieder kind op een moment in zijn leven het zelf heeft als ik,beiden ouders overleden,wet der natuur,maar toch doet het meer met je dan je zou denken. en dit is zo een moment,je weet het en toch doet het je pijn. je moet iets los laten wat je soms nog een moment van rust gaf door bij het graf te zijn,het is een gevoel van binnen en niet echt maar dat maakte niet uit,voor mij was het genoeg. en dat is straks weg. dingen die veel betekenen slippen weg,omdat het niet anders is,net als liefde,je kan wel van iemand houden maar als hij/zij niet het zelfde voelt blijf je ook leeg achter. oke,nu wordt ik te sentimenteel. afscheid nemen van je dierbare doet pijn maar wederom na 30 jaar een soort van afscheid te moeten nemen doet net zo veel pijn. we gaan dus maar weer een tijdje te veel koffie drinken,te veel roken en weinig kunnen slapen omdat dit door je kop maalt. me gevoel zegt me dat me vader deze keuze goed zou vinden omdat hij niet zou willen ik schuld ga maken om het graf te behouden,maar een beetje schuldig voel ik me wel dat ik het niet kan. ik hoop dan maar dat het verzamelgraf op een mooie plaats is en dat het monument waar haar naam op komt nog een beetje eer en respect kan geven. dat geeft mij dan toch weer een goed gevoel bij me keuze. tot het volgende blog.....