broertje

ik zie mezelf als een redelijk persoon. ben niet echt de moeilijkste en ben best te vinden voor een geintje. ik zie me zelf ook als een redelijk normale moeder die geen hele hoge eisen stelt aan haar kind. toch weet me kind de stoppen bij de door te laten slaan. haar vader en ik zijn nu al ruim 8 jaar uit elkaar. en over het algemeen hebben we een normaal contact met elkaar. de relatie tussen vader en kind kent echt wel vele ups and downs. ik ga op de hoe,wat en waarom even niet in. hou het er maar maar dat het nu beter gaat. vader heeft al weer enige tijd een vaste relatie en inmiddels is daar een kleine spruit geboren. erg leuk,vooral voor me dochter,die is op eens grote zus. maar het levert ook de nodige irritatie's op. als er maar even de kans is op msn met webcam om de kleine spruit te zien is me dochter er als de kippen bij. dat zou nog wel gaan maar de gesprekken tussen vader en dochter zijn nog al luid. me dochter zit boven achter de pc en ik zit beneden,samen met me pa. de gesprekken kunnen wij beneden woord voor woord mee volgen. al heel vaak gevraagd of het zachter kan maar dat helpt even. bij het volgende gesprek gaat het weer het zelfde als de keer daar voor. ik ben goed in staat om die cam er voor een week lang af te halen! prima als ze contact met elkaar hebben maar er zijn grenzen. gisteren was het weer zo ver,en ik was het zat. uit die handel,het kwam me me oren uit. de gespreksstof van me dochter gaat bijna alleen maar over wat haar nieuwe broertje allemaal doet en niet doet. sinds de geboorte van het ventje ben ik totaal uit tel bij haar. iets wat ik ook tegen haar heb gezegd,en wat ze nog grif toe geeft ook. ze doet er nog een schep je boven op,want als ik het goed had gevonden dat haar pa d'r was komen halen met de trein had ze met deze vakantie deze week de hele week bij papa kunnen zijn en had zij haar broertje kunnen zien en vast houden. val je stil? nee me stoppen slaan door! ondankbaar noem ik het. ik ben goed genoeg om iedere week naar streetdance met haar te rijden,ik ben goed genoeg om haar te laten shoppen bij cool cat, ik ben goed genoeg om haar naar school te brengen en te halen terwijl ze ook met de bus kan.ik ben wel goed genoeg om me zo gek te zeuren of ik een furby voor haar wil kopen,kosten maar 90 euro,ze zijn zo leuk,ding is er nog niet maar doen wel pogingen om me zo ver te krijgen dat ik er een koop.ik ben goed genoeg om naar de mac te rijden of pizza met haar te gaan eten of naar de chinese wok wat ze lekker vindt. ik ben goed genoeg om een dagje op stap met haar te gaan naar een dierentuin of pretpark,terwijl ze weet dat ik de de volgende dag bijna niet op me benen kan staan door de reuma maar ik doe het wel,ik ben wel goed genoeg om bij mij in bed te slapen omdat ze op d'r eigen bed bang is om te slapen,bij voelt ze zich rustig en veilig om te slapen. ik ben wel de gene die de afgelopen 11 jaar 24 uur,7 dagen per week er was,ik haar moeder. dat is met d'r vader wel anders geweest! de up and down-momenten zal ik maar zeggen. en dan naar alles,mezelf weg cijferen voor haar,krijg ik dit als verwijd! in nog geen 30 seconden flits er van alles door je kop,verwijten naar vader en het nieuwe broertje. nee,dat is ook niet eerlijk,zij kunnen er ook niks aan doen dat ze zo reageert tegen mij. het is besproken tussen mij en d'r vader dat het geen goed idee is om haar met de trein te komen halen,het is carnaval. drukte en je weet niet wat voor halve gare je tegen komt in de trein. goed besproken,nu niet maar iets later voor een weekend. en dan krijg je dit van je kind,want ik hou haar bij d'r broertje weg. ik moet me in houden! me stoppen slaan door! daar kan geen pilletje tegen op! weg lopen en tot je zelf komen,er giert van alles door me lijf. dat was dus gisteren,vrijdag. het is nu zaterdag en ik ben weer tot rust maar ik geef wel toe dat wat me dochter gisteren me zei me wel pijn doet. na alles wat ik voor haar doe en gedaan heb en wat ik in de toekomst nog voor haar zal doen,gewoon omdat ik van haar hou. moeder niet meer in tel,papa is leuker,daar is een broertje,die kan ze de fles geven,vast houden,misschien luier verschonen en als hij groter is kan ze er mee spelen. papa's nieuwe gezin is nu leuker dan mama. ik laat het nu maar even voor wat het is maar het laatste woord tussen mij en me dochter is hier zeker nog niet over gesproken. tot het volgende blog.......

de ramp van 1953, 60 jaar later.

8 jaar na dat de tweede wereld oorlog ten einde was,kregen we opnieuw in Nederland met een ramp te maken. in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. springtij en een noordwesterstorm het water uit de Noordzee kwam in een recordtempo op. zaterdagavond 31 januari 1953 stond er een zware noordwesterstorm. Rond middernacht was het aan de zuidwestkust van Nederland laagwater. Dus zou het daar op zondagmorgen 1 februari tussen 4 en 6 uur hoogwater zijn. tijdens laagwater op die zaterdagavond stond het waterpeil ongeveer even hoog als het normaal bij hoogwater staat. in de algemene weersverwachting werd die zaterdagavond gewaarschuwd voor 'gevaarlijk hoogwater'. helaas werd deze waarschuwing door velen in het rampgebied niet gehoord of verkeerd begrepen. zondagmorgen vroeg kwam het waterpeil daar tot NAP + 4,5 meter. tussen 4 en 6 uur 's morgens braken er overal dijken. Vooral de noord- en oostkant van de Oosterschelde. in Nederland overstroomde een groot deel van de provincie Zeeland, West-Brabant en de Zuid-Hollandse eilanden. Hierbij verdronken meer dan 1800 mensen en veel dieren; 100.000 mensen verloren hun huis en bezittingen.

(luchtfoto van Sint Philipsland) gelukkig zijn er in onze familie geen slachtoffers gevallen. wel weet ik van verhalen dat mijn vader,zijn broer en me opa mee hebben geholpen met het helpen van andere mensen en het dichten van de dijken. op 1 februari 2013 is het 60 jaar naar deze ramp. in het kader hier van is er op ons dorp een herdenkingsdienst met voor af een stille tocht door de kinderen van de scholen hier. bij het monument word een bloemenkrans neer gelegd en gedichten voorgelezen. aansluitend hier van is er in onze dorpshuis op 1 en 2 februari 2013 een tentoonstelling van foto's van de ramp. ook zal op deze dagen tekeningen en gedichten door de kinderen van de scholen te zien en lezen zijn. mijn dochter is een van die kinderen,nee,ze leest niks op maar ongetwijfeld hangt er een tekening of gedicht van haar daar op. niet te min hadden we nog wel een discussie over waarom zij daar iets voor moet doen,zij had dat toch niet mee gemaakt? nee,klopt,dat heb je niet. maar dit is de reden waarom je daar aan mee moet doen. het respect voor de mensen die wel deze ramp hebben mee gemaakt,voor hen die hun leven verloren met deze ramp,voor hen die hulp boden in die moeilijk tijd. maar nog belangrijker,als dank dat na deze ramp de delta werken zijn ontwikkelt,zo dat ik,zij en alle ander een ramp als deze nooit hoeven mee te maken,zo dat wij ons veilig kunnen voelen. onze veiligheid heeft toen vele mensenlevens gekost,laten we dat nooit vergeten en daarom kunnen wij best uit dankbaarheid ons respect tonen voor wat er die nacht van 1 februari 1953 is gebeurd! tot het volgende blog .....

100% zeker,longkanker

aller eerst,beetje laat maar toch:

door alle dingen met me pa schiet er wel eens wat in. weten dat ik het moet doen maar me tijd voor pa is belangrijker. dit heeft ook al tot de nodige discussie geleid met me dochter. niet dat ze te kort komt maar het punt dat ik nu niet altijd thuis ben of haar van school kom halen waar door ze met de bus naar huis moet is een punt wat ze niet leuk vind,hoe wel ze ook wel snapt dat het gewoon zo nu even is. afgelopen vrijdag hadden we de uitslag van de eerste reeks testen. ook al ben je er op voorbereid het blijft een schok. het is dus longkanker,nu voor 100% bewezen. een zeldzame vorm die ook nog kwaadaardig is ook. (slik) en nu ..tja chemo en bestraling,dat is wel een feit. de blaastest was ook niet zo goed maar daar hebben we onze vraagtekens bij. die test is gedaan na dat er weefsel van de longen was weg gehaald,de verdovingen waren nog niet eens uit gewerkt. dus daar van willen we dat er een nieuwe wordt gedaan. zien wat er dan uit komt,is het dan weinig tot geen verschil,oke dan is dat dus zo. dat houdt dan wel in dat de linker long verwijder geheel of gedeeltelijk afvalt. ook hangt er veel af van de pet-scan die a.s woensdag wordt gemaakt. dit is om vast te stellen of er uitzaaiingen zijn in andere organen. voor nu staat vast dat chemo en bestraling als opsie over blijft. en dat geeft geen garantie op genezing. we gaan er dan ook van uit dat het rekken van het leven wordt. en dat is ook waar me pa voor vecht. ieder dingen wat ze aanbieden neemt hij aan,al zou hij,bewijs van spreken,er maar een dag extra mee winnen. we hopen op het beste en dat er echt wel nog wat jaren bij gewonnen worden. tot het volgende blog.....

en dan ligt je pa in het ziekenhuis

je kent de uit spraak een ongelukje zit in een klein hoekje vast wel. nu was dit echt geen klein ongelukje maar het heeft wel de nodige ter wegen gebracht. hadden we onze kerst al anders door gebracht omdat me pa met griep op bed lag,we dachten griep. 27 december de verjaardag van me dochter,voor haar eerder een rampendag. me vader was nog steeds ziek en in een staat dat ik het genoeg vond en de huisarts had gebeld. goed het werd wachten tot die man kwam,in de loop van de middag was hij er dan eindelijk. die zag er niet veel goed in en besloot me vader op te laten nemen in het ziekenhuis. dat gene waar me pa al voor vreesde dat zou gebeuren,de huisarts zou alles regelen dat hij werdt op gehaalt. me visite die ik had voor de verjaardag van me dochter snapte het volkomen en vertrokken weer naar huis. en ik ... ik ben spullen bij elkaar gaan zoeken om mee te nemen. ik kon niet mee in de ambulance,hoe moet ik anders weer thuis komen en me dochter mee laten rijden,echt niet! dus ik in de brommobiel er achter aan,ik rij daar ongeveer 40 minuten over. tja ik moet dwars door bergen op zoom,met de nodige stoplichten die tegen kunnen zitten. maar goed,toen ik er kwam was er al bloed geprikt en een hartfilmpje gemaakt. een infuus was ook al geplaatst. hij moest net even mee om een longfoto te maken. het gemopper van me pa met al dat gedoe was niet mis,wie het ook was,ik of een arts,hij liet duidelijk zijn ongenoegen merken. tegen een uurtje of 6 kwamen ze dan met de mededeling dat hij verplaats zou worden naar boven en opgenomen zou worden. ondergewicht en uitdroging waren 2 van de mede reden maar op de longfoto was op de linker long een zwarte vlek gezien en ze vreesde dat dit longkanker is. de reactie van me pa zal ik jullie besparen maar ik voelde de grond onder me voeten zakken. ik was er kapot van en kon me tranen ook niet in houden. die nacht ben ik diverse keren wakker geworden van het huilen in me slaap en ook overdag was het niet beter,ieder minuutje dat ik niet bezig was en me gedachten vrij konden gaan begon ik weer. goed,we zijn een paar dagen verder,heeft het nodige vocht bij gekregen via het infuus en ziet er iets beter uit. hij eet weer en moet ook extra gaan eten om meer gewicht op te bouwen. dit ook omdat ze nog wat testen hebben gedaan om te zien of er uitzaaiingen zijn van kanker. is dit niet dan is er een behandelmogelijkheid voor hem maar dan moet hij eerst nog wel 6 tot 10 kilo aan komen. me pa is geen grote eter en al helemaal geen snoeper maar het moet nu even. die gevulde koeken die ze hem nu voorschotelen hebben niet zijn voorkeur,ze schijnen nog al droog te zijn,hij beschrijft ze ook als koeken van 3 jaar terug. vanavond neem ik dus maar wat oliebollen en appelbeignets mee voor hem,die lust hij wel. onze jaarwisseling is dus wat vreemd,hij daar en ik met me dochter hier thuis. maar we maken er maar het beste van. rest mij nog een ding en dat is dat ik jullie een hele fijne jaarwisseling wens,en we hopen dat 2013 ons hier toch nog een jaar geeft met wat positieve lichtpuntjes. tot het volgende blog......

fijne feestdagen!

we gaan weer aftellen! het jaar 2012 is weer bijna voorbij. volgens de maya kalander zou op 21 december 2012 de wereld vergaan. en kijk eens aan we zijn er nog steeds. komt bij mij wel de vraag boven: waarom hebben ze hun eigen ondergaan dan niet kunnen voorspellen? hoe dan ook,ik wil jullie alle hele fijne kerstdagen wensen en een voorspoedige en vooral veilige jaarwisseling!

tot het volgende blog .... in 2013!

gaat weer goed! dus niet!

ik ben nu weer een paar weken aan het werken sinds me laatste bezoek op me blog en het gaat wel goed,oke soms een beetje last maar dat zal ik voor lief moeten nemen. hoor bij de botontkalking. eigenlijk moet ik zeggen ging goed. vorige week donderdag(29 nov)ging het mis. ik liep naar de afdeling en deed niks bijzonders,liep alleen beetje stevig door,was wat te laat. was het op eens een krakend geluid in me linker kuit en kon geen stap meer zetten. al strompelend toch door naar de afdeling,dacht dat het wel over zou gaan. maar dus niet,met de pauze van 09.15 werd ik naar huis gestuurd,rustig aan gereden. me mazzel dat rechts niks had anders had ik mooi gezeten. thuis de huisarts gebeld en uitgelegd wat er was gebeurd,moest komen. nou... ik blijk dus een zweepslag te hebben oftewel me kuitspier heeft een klein scheurtje. vanaf me knie tot aan me enkel zat ik stevig ingepakt. paar dagen rust houden en een week zo ingepakt blijven. was het met een week niet minder,de pijn,dan moet ik als nog foto’s laten maken.

gelukkig viel het mee,en na een dag of 2 voelde ik het al wat minder. de arts had wel gezegd dat het 6 tot 8 weken duurt voor dat het echt goed genezen is. goed,ik voelde me beter en besloot om op maandag weer gewoon te gaan werken. rechts is oke dus auto rijden ging. mis ..voelde me al wat beroerd,last van me keel,hoesten en een hoofd als een blok beton. toch gegaan en heb ook gewoon de hele ochtend gewerkt. blij weer naar huis te mogen,voelde me steeds beroerder worden. eenmaal thuis me normale route gedaan,hond uit laten,boodschapjes doen en dan met me pa koffie en een boterham. nou,dat ging dus mis,je voelde de bui al hangen dus ik ga het niet beschrijven. me lichaam wilde maar een ding: naar bed! toen s'avonds de lucht van gebakken aardappels door het huis geurde had ik zo iets van "teiltje". dus ik eindigde voor de rest van de week thuis. maandag staat weer gepland dat ik ga werken. en hopelijk gaat dat nu wel volgens plan,geen ongelukje en griepjes meer. het is nog maar 2 weken en dan heb ik al vakantie. we zitten weer in de tijd van het jaar,kerst,verjaardag van me dochter en de jaarwisseling,kortom: gezellige drukte op komst. maar ik zal nog wel proberen iets van mezelf te laten horen voor we de feestdagen door gaan. tot het volgende blog......

botontkalking

tot mijn grote schrik zie ik dat het alweer een hele tijd geleden is dat ik wat heb gepost. me tijd werd dan ook voor andere dingen opgevraagd. een van die dingen is dat ik de nodige tijd heb door gebracht in het ziekenhuis voor testen. vanaf 3 september zit ik al thuis,het ging niet echt lekker. pijn en moeilijk kunnen lopen dus de reuma is moeilijk aan het doen was de eerste reactie. blijkt dat achter af dus even niet zo te zijn. de reuma is rustig en stabiel,geen enkele aanleiding dat dat de oorzaak is. maar wat blijkt uit de testen dat er een andere probleem is gevonden die iets erger is dan me reuma. ik blijk osteoporose te hebben,oftewel botontkalking en niet zo een klein beetje ook. osteoporose is een aandoening waarbij de botten steeds brozer worden. Het risico op breuken of scheuren in de botten wordt hierdoor groter. botontkalking ontstaat wanneer de botten sneller calcium verliezen dan het lichaam kan vervangen. De botdikte (botmassa of dichtheid) neemt af zodat op den duur zelfs de geringste hobbel of ongelukje ernstige breuken kan veroorzaken. daar naast heb ik ook nog eens een te kort aan vitaminen d. de waarde van je kalk en vitaminen d is bij een "normaal"gezond mens ca 80%. bij is dat dus net 10%,veel te laag dus en de dokter was ook zeer verrast at ik nooit iets heb gebroken. hij liet me de röntgenfoto's die er gemaakt zijn,daar hoor je je botten wit op te zien,nou bij mij waren die zwart te zien. een nadeel is als ik iets zou breken,ik heb dus meer tijd nodig om een breuk te laten herstellen en dan is er nog het risico dat je breuk nooit helemaal herstelt of vervormd raakt. na deel twee is pijn,niet overdreven pijn maar je merkt het dus wel. nou,dan mag je dus pijnstillers gebruiken die daar voor voorgeschreven worden plus dat je ieder dag een tablet bestaande uit calcium en vitaminen d mag op eten. die smaken op zich niet verkeerd,er zit een soort fruitachtige snoep smaak aan. pijnstillers neem je in zo nodig. oke me leven houdt hier niet op,we gaan gewoon verder zo als anders. ik ga nou niet extra voorzichtig doen omdat ik misschien iets kan breken. nee,net als anders gewoon me zelf blijven maar zal wel moeten leren soms een stapje terug te doen. ik ga maandag ook weer werken,wel met aanpassingen,en wat ik wel niet mag. zo zal ook moeten blijken of ik wel kan blijven werken en zo ja,voor die 20 uur die ik nu heb of wordt dat te veel en moet er geminderd worden? maar ik heb mezelf voorgenomen als ik pijnstillers moet gaan slikken om te kunnen werken kunnen ze het bekijken,daar trek ik me grens. we zullen dus wel zien. er vanaf komen doe je niet,je hebt het en mag het houden. maar daarom zie ik echt geen beren op me weg,rustig aan doen en gewoon leren wat je wel kan en wat niet. wel wordt ik doodmoe van bepaalde reactie's. zo als me dochter als ze wil stoeien en iets te stevig door pakt. dan schrikt ze en laat gelijk los,"o sorry" is dan de reactie,"doet het pijn?". ze is de duidelijk bang dat er iets breekt of scheurt. ik ben niet van suikergoed! doe zo als je anders doet,blijf je zelf en behandel me niet als een suikergoedbeestje wat kan breken. en zou dat dan toch gebeuren,ach ja,dan maakt ik dat ook eens mee. tot het volgende blog....