last van me lijf

het is weekend! deze week had ik een paar vakantievriendjes om te verzorgen.

morgen de laatste dag,zal ze best missen. op die paar dagen zijn ze best vertrouwd met me. de dikke rode zal ik het meeste missen,knuffel-theemuts! onder in zijn 3 landschildpadden,1 mannetje en 2 vrouwtjes,dat mannetje was vandaag een beet agressief,probeerde de dames telkens te bijten. waarom dat weet ik ook niet zo maar de houding waar in ik hem zag toen ik binnen kwam zegt denk ik wel genoeg,man had een beetje zin denk ik(je snap het misschien al) maar de dames hebben denk ik hoofdpijn,die gingen er vandoor. eigenlijk had ik deze week zo een blue week,had eigenlijk nergens zin in maar er zijn altijd van die dingen die moet je gewoon doen. volgens mij is dit wat ze noemen een winterdip of zo? nee,dat is het eigenlijk ook niet zo,me lijf doet pijn,ik heb last van de reuma, er komt ander weer, ik voel het aan me lijf. en het voelt alles behalve prettig. mezelf kennende doe ik weer als of er niks is en ga zo veel mogelijk door met alles,tot op bepaalde hoogte dan,doe even niks meer dan dat nodig is. dit weekend is het vriendje van me dochter hier,en blijft ook logeren,aparte kamers en zeer zeker iedere een eigen bed! dus dan kan ik hun de hond laten uitlaten. na bijna 14 jaar al met reuma te lopen begint het nu vormen aan te nemen die ik liever niet had. me lijf begint duidelijk meer protest te leveren,het gewoon door gaan zit er niet meer in,me lijf geeft duidelijk aan dat ik de grens heb bereikt en ik ... ik hou me mond tegen me dochter en probeer toch door te gaan. maar die is niet dom en heeft het volgens mij wel door. de tuin is een steek punt voor ons beiden,we geven niet zo om tuinieren en toch was zij de gene die van de week mee ging helpen om de tuin winter klaar te maken,snoeien en onkruid verwijderen. zonder te vragen ging ze afwas opruimen en ze heeft deze week weer eens gekookt. ze zegt verder niks maar ik denk dat ze het wel door heeft. ik zeg verder ook niks,neem nog wat ontstekingsremmers in en hoop dat ik me snel wat beter voel. ik voel me 80 jaar in plaats van 42 en ik baal als een stekker! zelf met het type van dit blog merk ik dat me vingers niet echt mee werken,het begint pijn te doen. ik denk dat ik mezelf maar eens op een lekker warm douch ga trakteren,misschien dat me spieren dan wat ontspannen en dan lekker onder uit op de bank,proberen om me boek vast te houden en wat lezen. me lijf voelt oud en nee,ik kan dit nog niet accepteren. misschien toch maar weer een afspraak regel bij de reumatoloog en weer een testje doen hoever me reuma gevorderd is. tot het volgende blog ....

vriendschapverzoeken facebook

oke het gaat lekker op het moment met het weblog,en iedereen bedankt voor het volgen en lezen van me weblog. ik ben er blij mee en ga nog vrolijk verder met schrijven,hoewel me boek even voor dood ligt,writers block! maar dat komt wel goed,ben nu even bezig met een andere stuk wat ik er in wilde hebben en met wat knip en plakwerk zetten we dat er dan tussen op het juiste moment. echter merk ik de laatste tijd ook wat anders,ik heb verschillende verwijzingen staan naar twitter of instagram. ook facebook is er een waar je me weblog kan terug vinden maar ik zie ook op mijn persoonlijke facebook pagina verzoeken verschijnen. dat kan is op zich ook niet zo erg. zeg het wel vaker ik sta altijd wel open voor nieuwe vriendschappen maar deze verzoeken heb allemaal een paar dingen gemeen die ik niet vertrouw. het zijn altijd mannen,alleenstaande,net gescheiden/relatie gebroken of de vrouw is overleden, met of zonder kinderen,oke kan allemaal. de omslagfoto is vaak iets wat je persoonlijk aanspreekt, iets wat je leuk vindt,een hobby die jij ook hebt of zo. sommige proberen met foto's van zichzelf in uniform indruk te maken,foto's van gebieden waar iemand als militair was of is maar het meest opvallende is toch wel dat in hun lijst vrienden alleen maar vrouwen staan of juist nog helemaal niemand. oke als je net facebook hebt loopt dat nog niet zo vlot maar je zou verwachten dat je toch wel wat familie en vrienden hebt,daar ga je toch als eerste naar opzoek,lijkt mij. en dat er dan alleen vrouwen als vrienden in je lijst staan geeft mij nou niet echt een prettige gevoel. nee dit soort profielen vertrouw ik dan niet zo en zal ze ook niet aannemen om toe te voegen aan me vriendenlijst. al die sociale media dingen zijn wel leuk (behalve snapchat,daar snap ik echt niks van), maar je moet er ook wel mee uitkijken. iemand kan gemakkelijk een foto van internet afplukken als profiel foto en zich een hele andere naam geven en op deze manier de boel flink loopt te bedonderen.je hebt erbij die geven zich uit voor een of andere bekende persoon,als of ik geloof dat zo iemand mij interessant vind. nee,ik kijk er wel mee uit,je hoort op tv dingen en je leest er ook wel eens over in de krant of op internet. ben als moeder altijd nog blij dat me dochter me soms vraagt of ik iemand waar ze een verzoek van heeft kent,ken ik de persoon is het niet zo erg maar ken ik die ook niet worden de verzoeken altijd nog door haar verwijderd. maakt je toch weer een beetje trots dat je haar wijs genoeg hebt gekregen op dat punt. nee,ik trap niet in zulke profielen en zal de verzoeken verwijderen. wees jezelf en wees open en eerlijk over wie je bent en wat je bedoeling is,ik heb er genoeg in me lijst die er zijn omdat we de zelfde spelletjes spelen via facebook en zo elkaar in het spel verder helpen. ik accepteer nooit zo maar zonder eerst een profiel te bekijken,en bij dit soort profielen gaan me alarmbellen af! leuk geprobeerd maar bij mij ben je aan het verkeerde adres,soms is met een blik wel duidelijk waar zulke types op uit zijn en daar werk ik niet aan mee. yup,ik ben single maar zo wanhopig ben ik nou ook weer niet. het blijft gewoon uitkijken wat je op internet doet,een oplichter heeft je snel gevonden en als je zelf niet een beetje na checkt ben je voor je het weet het haasje met oplichterij. tot het volgende blog.....

snapchat

ik beschouw mezelf als een redelijk meegaand persoon als het gaat om sociale media gebruiken,tot op bepaalde hoogte trek ik wel een grens en ik denk dat ik de grens nu wel heb gevonden. snapchat! wat moet ik er nou mee? me dochter kwam met het idee, 'maak snapchat aan mama'. nou oke,ik snapchat dowloaden en aan de slag er mee,tenminste ik probeer er mee aan de slag te gaan. (onder de naam scoozie73 weer te vinden)

wat een ongelooflijke k** app is dit zeg! ik snap er nog niet veel van en zie ook het nut er nog niet van in om deze aan te houden als een aanvulling voor me weblog. leuk geprobeerd van me dochter maar om nou even een filmpje te maken over wat het weblog nu weer heeft zie ik niet zo zitten,ik hoef niet zo nodig met me hoofd in beeld, daarom is een weblog schrijven meer mijn ding dan vloggen. ik ben het type ik maak liever de foto's en film wel maar ik hoef er zelf niet zo nodig op. dat ik me weblog zoveel probeer te promoten wil niet zeggen dat mijn persoontje ook zo vol in de aandacht wil. best lastig als je een boek aan het schrijven bent,je wil dit toch uit gaan laten geven en dan kan je als het aan slaat aandacht gaan verwachten. had ik nog niet eerder bij stil gestaan om eerlijk te zijn.(oeps) voor nu ben ik er nog niet over eens of ik dit snapchat wel wil houden. misschien dat ik het door ga krijgen of omdat mensen me gaan volgen maar ik ben er nog niet over uit of dit wel iets voor mij is. twitter,instagram en facebook zijn prima voor mij dus ik kijk het nog even aan wat ik er mee wil en wat ik er mee kan doen, maar ik beloof nog niks. tot het volgende blog .....

vakantie vriendjes

klinkt misschien wel spannend de titel van dit blog maar het is niet wat je misschien denkt waar het over gaat. ik heb deze week vakantie vriendjes om te verzorgen,de eigenaren,vrienden van mij, zijn op vakantie en ik ben gevraagd om ze te verzorgen. geen probleem,ze staan voor mij ook klaar als ik hulpen nodig heb. dus me route deze week is wat aangepast. vandaag al helemaal,na me dochter aan school te hebben gedropt,door naar de supermarkt,ik moet paksoi hebben voor de landschildpadden. als we dat hebben ga ik door naar het dorp waar ik woon maar eerst dus even een tussenstop. bij het binnen komen wordt ik al begroet door een dikke,rode kater,zal me ook blijven volgen tot ik even ga zitten en hij op schoot kan kruipen om even lekker geknuffeld te worden. een andere wit/rode wil wel een aai maar vind het verder wel best. eerst maar even de bakjes voor de katten vullen en het drink water verversen. de kleine grijze kat loopt me uit te dagen,niet dat ik me er wat van aan trek. bij het schoonmaken van de kattenbakken zit ze op afstaan me aan te kijken,sluipt langzaam dichter bij en springt vlak voor me neus langs me heen. rare beest,doet me niks hoor,ik ga gewoon verder met me werkje. van de kat krijg ik een blik als of ze wil zeggen 'je bent saai', ik hoor een kattenluik rammelen en de dikke rode kat komt er aan,nu even nog niet heb nog wat andere dingen om te doen. in twee verschillende bakken zitten waterschildpadden,deze krijgen vandaag voer,als ik de klep van de bakken op doen zijn de "happy feets' van de beestjes al vrolijk aan het trappelen. veel geplons is het antwoord op hun eten,proberen je maal zo snel mogelijk binnen te krijgen. op de grond staat nog een grote bak waar landschildpadden in zitten,toen ik binnen kwam met de paksoi rekte de ene zijn nek al flink uit,een paar van de blaadjes van de paksoi haal ik er af en doe deze in de bak bij de schildpadden,zo en dat was me laatste ding hier voor vandaag. o nee,toch niet,de dikke rode kat zit op de leuning van de bank, boven op me jas. duidelijk dat ik niet weg kom voor hij zijn knuffel heeft gehad. na een rondje of ik alles heb gehad en de keuken netjes achter heb gelaten laat ik me neer gaan op de bank,me kont heeft de bank amper aangeraakt of de rode kat zit al bij me,even lekker knuffel dan,duidelijk zichtbaar geniet hij van deze verwennerij. duik plots de grijze kat naast me op, een dringende blik kijkt me aan, oke wil je ook? geen probleem,dus even lekker op d'r kop krabbelen,even gaan de ogen dicht en dan springt ze weer weg, duidelijk dat ze er al genoeg van heeft. nog een laatste aai bij de dikke rode en nu ben ik er echt van tussen. morgen ben ik er weer,na de deur op slot te hebben gedraaid ga ik richting me auto,heb thuis ook nog wat beestjes die vast hun eten willen hebben. als ik thuis ben,zijn die al aan snuffelen, ze ruiken duidelijk dat ik bij andere ben geweest,ja het is goed met jullie,me vakantie vriendjes willen net als jullie ook eten en drinken en een knuffel kan ook geen kwaad. me overloop-naar-ander-katten is me snel vergeven als ik hun bak vul met brokken. nou gaat gezellig worden als ik deze behandeling de rest van de week krijg van me eigen katten. tot het volgende blog ....

dierendag 2015

dierendag is een dag die wereldwijd op de kalender staat als een dag waarop extra aandacht wordt besteed aan de dieren. dierendag valt jaarlijks op 4 oktober. met het vieren van deze dag wil men mensen laten weten dat dieren rechten hebben en dat zij beschermd moeten worden. de hond krijgt een lekker bot, de kat een speeltje en voor de eendjes in het park is er brood. de cavia mag mee naar school… bij wijze van spreken dan want dierendag is vandaag en het is zondag. oktober is ook de sterfdag van Sint-Franciscus van Assisi (1181/82 - 1226). deze heilige bekommerde zich om het lot van melaatsen, zwervers en andere armen, maar ook van planten en dieren. en een nauwe verbondenheid met God had. Franciscus groeit op in een welvarend milieu. hij werkt bij zijn vader in de winkel, die lakenkoophandelaar is maar het bevalt hem niet. hij wilde iets anders met zijn leven, maar wat? uiteindelijk is hij een zwervend bestaan gaan leiden. hij trok rond, met niets anders aan dan een ruwharige pij, bijeengebonden met een touw. hij vertelt iedereen over het leven en lijden van Christus. velen zullen hem volgen. Franciscus werdt de leider van een nieuwe orde: de orde van franciscanen of minderbroeders. dieren waren voor Franciscus zijn broeders, zijn vrienden. er zijn verschillende verhalen over bekend waaruit die liefde blijkt. een legende vertelt over het stadje Gubbio, waar hij een wilde wolf temde. een andere legende gaat over zijn vogelpreek: als de mensen niet naar hem willen luisteren, vertelt hij de vogels over zijn liefde voor God. nu kennen de meeste mensen hem vooral van zijn liefde voor de natuur. in de twintigste eeuw ontstaat er een sterke opleving in de belangstelling voor Franciscus als dierenvriend. tijdens een internationaal congres van de dierenbescherming in 1929 wordt zijn sterfdag uitgeroepen tot wereld-dierendag. Ilse Winter uit Brno in Tsjechië schreef in mei 1927 een brief aan Margaret Ford in Londen, waarin ze voorstelde om één dag per jaar speciaal aan de dieren te denken. Ford was voorzitster van de wereldvereniging van de dierenbescherming. zij vond het een prachtig idee en de beide dames kwamen overeen dat de feestdag, waarop de Katholieke Kerk Franciscus steeds herdenkt, een goede datum voor zo'n dierendag zou zijn. Tijdens het internationaal congres van verenigingen voor de bescherming van dieren in 1929 in Wenen werd 4 oktober uitgeroepen tot werelddierendag. de eerste dierendag was op 4 oktober 1930. sinds de jaren zestig grijpt men deze datum steeds meer aan voor het dierenrechtenactivisme. ook werden meer activiteiten ontwikkeld om met name de kinderen hierbij te betrekken. natuurlijk denken we allemaal er anders over,ik ben geen uitzondering. erg leuk dat ze dit zo bedacht hebben maar ik zie het meer als een onderneming waarbij de winkeliers je geld proberen af te kloppen met leuke goodies-pakketten voor je huisdier. ik ben altijd al goed voor me 4 katten en me hond,ze krijgen hier iedere dag wel een extra snack,staat gewoon standaard op het voermenu! knuffelen doen we ook iedere dag dus nee echt mee doen in dierendag doe ik eigenlijk niet. maar het kan zeker geen kwaad om onder de aandacht te brengen dat we genoeg zien op de sociale media's van dierenleed. hoe sommige mensen met hun dieren om gaan,daar springen bij mij de tranen van in me ogen. gewoon verschrikkelijk wat je soms ziet. ik neem nog even een van mijn kat bij me om lekker te knuffelen en wens ieder een fijne dag, met of zonder huisdier,maar wees goed voor je beestje want de liefde die je krijg van hem of haar is onvoorwaardelijk. tot het volgende blog....

nachtmerrie

soms heb je van die dingen dat je je zelf afvraagt of het ooit stopt. ze houden wel op en als je denkt die fase voorbij te zijn begint het weer. sinds het overlijden van mij vader heb ik een soort van herbeleven moment. ik droom dus over de dag dat ik mijn vader dood heb gevonden op zijn bed,het begint dan met die ochtend dat ik wakker werd met een gevoel als of iets me wakker maakt om te waarschuwen dat er iets niet goed was,dat was toen zo rond 6 uur s'ochtends,ik ben er niet uit gegaan omdat ik niet echt een aanleiding had dat er ook iets zou zijn. de avond er voor leek als nog gezien de omstandigheden goed. toch blijven draaien en uiteindelijk me bed uit gegaan. maar niet gelijk gaan kijken bij me pa. die sliep in de woonkamer op een bed omdat hij de kracht er niet meer voor had de trap op te gaan naar boven. hond uit gelaten en nog wat rommelen in de keuken en koffie gemaakt voor mezelf. omdat de asbak in de woonkamer stond en ik zin had in een sigaret ben ik zachtjes naar binnen gegaan om de asbak te pakken. en met het beeld wat ik toen zag wordt ik dan wakker. en de tijd is dan vaak even na 06.00,de tijd dat ik toen ook wakker werd met dat gevoel. het is nu 2 jaar na het overlijden en ik kan maar niet los komen van deze nachtmerrie. ik slaap naar zeggen van me dochter erg onrustig. niet altijd maar vaak wel,ik schijn ook te praten in me slaap. ze heeft me regelmatig horen zeggen in me slaap dat ik hem zo mis,ik schijn zelf soms te huilen in me slaap. sterker nog ze heeft soms het idee dat ik een gesprek voer met hem in me slaap,dan geeft ik antwoorden als 'zal er aan denken pa' of 'komt wel goed pa'. ze maakt zich zorgen,ik zie het aan haar gezicht. ik zelf maak me ook wel zorgen,kan ik dit ooit echt los laten? het is 2 jaar geleden,ik heb in huis dingen veranderd met mijn eigen stempel er op. ik heb van ons huis mijn huis gemaakt en toch lijk ik niet los te komen van alles. ik heb de afgelopen 2 jaar veel over me heen gekregen en heb het allemaal overwonnen maar ik zou 5 jaar van me eigen leven geven voor nog een keer samen te zijn met hem,even praten en zijn advies horen over hoe ik iets zou moeten doen. machteloos en totaal kansloos,weet ik. en ik ben niet de enige die in het leven staat zo als ik,ik moet alles alleen doen en zo zijn er wel meer. maar soms is het toch fijn als iemand je een knuffel geeft of dat schouderklopje en even tegen je zeg 'het komt wel goed'. soms verlang je naar die ene persoon waar je je leven mee deelt,die ene die speciaal is voor mij,die je door dit soort moment heen sleept. god geeft je wat je kan dragen zeggen ze,nou dan denk hij zeker dat ik wel heel veel aan kan als ik kijk naar wat me pad heeft gekruist. ik heb het gered,ik ben er nog steeds maar al lijk ik hard van buiten,binnen in me zit nog steeds die pijn en verdriet wat ik wel wil los laten maar me niet echt schijnt te lukken. ik geef me zwakte eerlijk toe. je kan aan de buitenkant niet zien wat een mens bezig houdt maar vast en zeker dat ik mensen tegenkom die net als ik een last mee dragen op hun ziel en al lijken ze vrolijk of sterk,het kan een beeld wezen wat ze je willen geven om niet zwak te zijn. maar wat vanbinnen in leeft zien we niet en als we de moeiten zouden nemen wat minder egoïstisch zouden zijn en wat meer respect en begrip voor ander zouden tonen zou de wereld misschien wat meer vredevol kunnen zijn. dat geld niet alleen voor mensen zo als mij maar denk ook eens aan die alleenstaande oude buurman of buurvrouw. een luisterend oor kan zo veel betekenen voor iemand. helaas is dit hoopvol denken want veranderen doet het nooit. tot het volgende blog....

mensen en hun uiterlijk

als je op verschillende sociale media rond neust zie je wel eens ding staan dat je eigenlijk alleen maar één reactie heb: what the f***! ik zal mezelf daar ook wel schuldig aan maken,niet iedereen zal dingen die ik post leuk vinden of de humor die ik er in zie ook zien. maar ik mag aan nemen dat het ieder vrije is in de keus om te doen wat hij/zij wil? een van die vragen die ik deze ochtend las was: Can anyone explain the fullface of make up at the gym? Is it warpaint and they're going to battle? met dank aan Victor Webster, een zeer goeie vraag waar we allemaal verschillend over zullen denken en onze mening misschien over zullen geven. moet eerlijk bekennen dat ik soms vrouwen zie lopen dat ik denk: mens,het is een gezicht geen kleurboek! sommige kunnen zich erg uit leven op hun kleurvermogen en ik kan nou niet zeggen dat ik dat soms een goeie opknap-beurt kan noemen. op de vraag die hij stelde moest ik wel lachen,ja waarom eigenlijk? zie het nut er ook niet van in,je zweet je rot en je gaat douchen,is die make-up er toch van af? zo zou ik denken. of door het zweten krijg je van die uitloper op je gezicht wat er niet uitziet maar voor een andere misschien wel erg lach wekkend kan zijn. zo zijn er nog wel meer momenten dat ik me af vraag waarom heb je make-up op je gezicht? zo als wanneer je gaat zwemmen of je eigen helemaal op doffen omdat je wilde plannen hebt met je vent die avond(sex),lijkt mij dat die make-up wel eens een andere kleurtje kan geven aan die persoon waar je mee samen bent( hangt er van af hoe dicht de laag make-up er op zit en hoe wild je bent). en zo een gymzaal is ook zo een plek waar overdreven veel make-up niet echt op zijn plaats is. of,wat ik ook al eens heb mee gemaakt,op een begrafenis,sober gekleed en dan een gezicht als het kleurboek van een kleuter,ook zeer ongepast. misschien ben ik er te nuchter voor, make-up kan iemand er heel anders doen uit zien dan dat ze eigenlijk zijn. je schrikt je soms dood als je ze dan ziet zonder make-up. nee,ik ben er niet tegen dat iemand make-up gebruikt maar soms kan je het ook overdrijven. ik zelf ben niet zo van de make-up,wat je ziet is wat het is en ja,ik wil soms als ik op stap ga ook wel een beetje make-up gebruiken. oogpotlood of wat oogschaduw in lichte kleuren maar daar trek ik dan ook me grens al bij. in me tienerjaren was ik wel wat anders,zwarte kleding,en zwarte make-up, je kent dat type vast wel. ik kan me goed herinneren dat me vader,als hij me dan zo zag de opmerking maakte: "zo ga je op oorlogspad?,je hebt je oorlogskleuren weer op". nu achter af moet ik er zelf wel om lachen,ja waarom deed ik dat zo? geen idee om eerlijk te zijn. in de loop der jaren is me make-up gebruik erg afgenomen,gewoon puur natuur. dit is wie ik ben en ik ben misschien geen knapperd maar me karakter is eerlijk en betrouwbaar. wie me echt wil leren kennen wil heus wel verder kijken dan alleen hoe me hoofd er uit ziet en op wat voor lichaam dat staat. iemand kan mooi zijn maar dat zeg nog niks over hoe de binnenkant is,die is misschien wel zeer slecht(dit geld trouwens ook voor mannen). een gezicht geeft de eerste indruk maar om te weten wie iemand echt is zal je hem of haar moeten leren kennen,dan pas weet je met wie je te maken hebt en of die gene echt zo leuk is als dat je dacht. en laat ik er dan maar gelijk even aan toevoegen dat mensen die wat meer 'vullig' hebben net zo goed prachtige mensen zijn! smaken verschillen,wat de ene mooi vindt zal een ander weer lelijk vinden. ik sta ten alle tijd er voor open mensen een kans te geven om hun ware ik te tonen,en of je nou een knap gezicht heb of juist niet,misschien een lichaam als een fotomodel/bodybuilder of kabouter plop, als je mij echt wil leren kennen zo als ik ben, doen ik het zelfde terug voor jouw. maar ik zal me zelf nooit veranderen tot iets wat iemand liever bij mij zou zien,voor niemand! eigenlijk zouden we eens moeten stoppen met dat beoordelen op uiterlijk en gewoon het respect op brengen voor elkaar hoe we zijn. tot het volgende blog....