up date: ziekenhuisdag

volgers op twitter en instagram hebben het misschien al gezien maar voor de gene die alleen dit weblog volgen is hier een up-date. me dochter loopt met krukken maar er is geen meniscus ingreep gedaan. ik leg het even uit. op de foto's was er niks te zien aan de meniscus,wel is er een afwijking te zien met het knie gewricht en de kniebanden konden ze niet terug zien op de foto's. daarom moet er nu eerst een mri scan worden gemaakt van de knie voor dat ze iets gaan doen. deze scan kon niet eerder dan 30 september,dus het duurt nog ruim 2 weken. en pas op 5 oktober hebben we dan de uitslag van de scan. dat er iets niet goed zit is duidelijk maar is het nou de gewrichten of de banden,misschien allebei? dat wordt dus nog even afwachten. omdat ze de knie mag belasten heeft ze krukken gekregen,dat is nog wat stuntelwerk om te zien maar dat gaat wel goed komen. aan de ene kant is er opluchting dat er geen operatie was maar aan de andere kant ook balen dat we nog langer moeten gaan wachten. ergens ben ik ook wel boos,een huisarts die een foute diagnose heeft gesteld en uit eindelijk boos op hoe de boel al 2 jaar word verwaarloosd door een slecht omgang met de blessure toen het gebeurde. ze is nog jong dus ik geloof wel dat het goed komt maar op dit moment zijn we alles behalve blij. de katten in huis vinden het maar niks dat ze met die krukken loopt,ze blijven wel uit haar buurt. ach,ze is misschien niet erg snel maar ze loopt wel met wapens rond,dus laten de klasgenoten maar oppassen(haha). ze gaat deze week ook weer naar school,oke gym zal hem niet worden maar met de overige lessen kan ze wel mee doen en zo komt ze niet te ver achter ook. ik heb intussen al de nodige papieren in gevuld voor dagen dat ze vrij moet hebben voor de scan en de uitslag. en ik weet ook zeker dat er genoeg helpende handen voor haar zijn. dus we proberen weer terug in het ritme te komen in afwachting wat we nou weer gaan krijgen. het kan me verder ook niks schelen wat er gebeurd vandaag,ik zit voor me laptop en ga verder met me verhaal te schrijven,me kop loopt over van hoe verder te gaan met me verhalenlijn en ik moet ze nu echt even gaan uitwerken.

wel willen ik en me dochter iedereen bedanken die via mijn persoonlijk facebook hun steun hebben gedeeld. we waarderen dit echt. het duurt nog even voor we meer weten maar erg zal ongetwijfeld wel een blog over komen hoe dit knie-avontuur gaat aflopen. tot het volgende blog.....

ziekenhuisdag

oke vandaag voel ik me een beetje een maniak mama,zenuwen over wat we kunnen verwachten,overbezorgd en ik ben niet eens de gene die onder het mes gaat. vandaag is de operatie van me dochter aan haar knie, die ligt nu nog onbezorgd te knorren op bed. vanmiddag moeten we ons melden en zal de ingreep plaats vinden,geen idee wat te verwachten maar ik heb ergens diep van binnen geen goed gevoel er over. ik haal me spoken in me hoofd waarschijnlijk. het is een simpel ingreep maar ik wordt wel even op de feiten gedrukt met me neus dat ik ondanks me makkelijke houding van kind en hoe ze opgroeien wel een overbezorgd type ben als het op me kind aan komt. mama leeuw word even wakker. ze is dan ook me centrale punt van me leven,na het overlijden van me vader is zij de gene geweest waar voor ik mezelf bij elkaar heb weten te houden en te vechten tegen me tegenslagen. onze band is zeer sterk en daar komt niet gauw iemand tussen. we houden mekaar op de been zei iemand ooit eens,klopt ook wel. vandaag wordt mijn bezorgdheid erg op de proef gesteld,ik moet op me tenen lopen om niks aan haar te laten merken en een pokerface naar haar dat het allemaal goed komt en ze snel weer de oude wordt. ik ben sinds 7 uur al uit me bed en heb al ruim 5 mokken koffie achter me kiezen,te veel al,ik weet het. ze mag dan bijna 14 jaar zijn maar plots heeft ze weer dat angstige gezichtje van een 4 jarige die niet uit een boom durft te komen. je wil haar die angst ontnemen maar je weet dat jezelf ook geen idee hebt van hoe het zal gaan. dat vervelende gevoel in je buik maakt het ook niet echt makkelijk,ik heb het nog niet vaak fout gehad als ik zo een gevoel had. omdat we geen idee hebben of het volgens plan verloopt en ze weer naar huis mag heeft ze voor de zekerheid een tas gepakt,mocht het anders lopen en ze moet blijven dan heeft ze spullen voor de nacht bij zich. we hopen natuurlijk dat het niet nodig zal zijn. ik zal proberen om vanavond een up-date te doen van hoe het is gegaan en misschien dat je via twitter sneller iets leest over hoe het gaat. tja ander die vloggen en ik blog,tot een bepaalde hoogte dan! het is nu net 10 uur geweest en over 2 uurtje gaan we weg,we hopen op een goed verloop. tot het volgende blog.....

up-date: goed begin 2

even een up date naar aanleiding van de eerste. we hebben inmiddels het bericht ontvangen wanneer me dochter de operatie moet ondergaan. dit is a.s maandag 14 september,vooraf gaan ze nog foto's maken omdat er ook een vrees is dat de kniebanden niet helemaal oke zijn. dit komt weer door die oude blessure waarbij de kniebanden toen net niet waren gescheurd maar wel sinds dien problemen geven.

de meniscus is een rubberachtige, halve maanvormige structuur aan de binnen- en buitenzijde in de knie. een mens heeft dus twee menisci in elke knie. de meniscus fungeert als een soort stootkussen tussen het boven- en onderbeen. bij een operatie wordt het gescheurde gedeelte van de meniscus verwijderd. soms, als de scheur van de meniscus niet te lang bestaat en de patiënt jong is en de scheur in het doorbloede gedeelte van de meniscus loopt, is het mogelijk om de scheur van de meniscus te hechten. dit is een uitzondering en komt vaker voor als een onderdeel van een uitgebreider knie probleem zoals instabiliteit door bandletsels. en voor dit laatste is er toch wel een beetje vrees omdat ze naar bijna 2 jaar nog steeds problemen heeft met de oude blessure. de knieschijf geeft intussen wel iets meer beweging,dus de blokkade is minder maar doet wel veel pijn waar door ze eigenlijk nog steeds niks kan. we hopen dus toch dat het gaat meevallen,als alles goed verloopt mag ze s'avonds gewoon mee naar huis,een schietgebedje dan maar dat het ook zo mag verlopen. tot het volgende blog.....

9/11,we zullen het nooit vergeten...

terwel bij ons Nederlanders de ramp van de mh17 nog vers in ons geheugen ligt,herdenken de Amerikanen de aanslagen van 9/11 2001.

vandaag alweer 14 jaar geleden dat twee vliegtuigen in de Twin Towers van het World Trade Center boorden en een ander vliegtuig in het Pentagon. een vierde vliegtuig stortte neer in de buurt van Shanksville (Pennsylvania). ik weet nog dat alle tv zender hier in Nederland met uitzendingen stopten en overging op de berichten uit Amerika rond deze aanslagen,ik was toen 6 maanden zwanger van me dochter. de beelden die we kregen liet een diepe indruk achter en het enige wat je voelt is dat je hart uit gaat naar de slachtoffers en hun nabestaande. Osama bin Laden,een van de leiders van Al Qaida, werdt door de Amerikaanse overheid voor de aanslagen verantwoordelijk gehouden, Osama bin Laden heeft zijn betrokkenheid bij de aanslagen ontkend. niemand van de inzittenden van de vier vliegtuigen,met de kapers erbij,overleefde de aanslagen. van de 2977 mensen die bij de aanslagen omkwamen, heeft men er slechts 1585 op basis van de gevonden menselijke resten kunnen identificeren. van de in totaal 19.916 menselijke overblijfsel konden er 10.190 worden geïdentificeerd. het is misschien wel gruwelijk om dit zo te vermelden maar we mogen niet vergeten hoeveel onschuldige mensen,zonder kans op overleving uit het leven werden gerukt. en wat achter bleef was de leegte bij hun geliefde nabestaande. ik wil hier verder geen lang verhaal van gaan maken maar wilde wel een noot van aandacht er op aanbrengen. we zullen nooit vergeten,9/11 is een zwarte bladzijde in onze wereldgeschiedenis. tot het volgende blog ......

up date: goed begin

even een up date .... we zijn inmiddels bij de dokter geweest en de berichten zijn niet zo goed. het wordt een spoed operatie voor me dochter,haar knieschijf is geblokkeerd en en de meniscus is gescheurd. op zich valt de schade nu nog mee,proberen de knie meer te buigen gaat niet, de meniscus kan dan afscheuren en dat willen we dus niet. dan wordt het probleem erger, dus been recht houden,met een kussen er onder op de bank zitten. een ramp voor een bewegelijk iemand als me dochter maar moet toch echt. met geluk wordt de operatie deze week nog gedaan en anders begin volgende week,voor de pijn heeft ze nu ook wat gehad. de oorzaak zit in de oude blessure van streetdance,hier zijn ze medische gezien toch niet goed mee omgegaan. we hopen dus het beste en dat ze snel geholpen wordt. de zenuwen hier voor zijn er wel maar we gaan van het goede uit en hopelijk hersteld ze snel. tot het volgende blog .....

goed begin...

tijdens de vakantie ging het allemaal zo goed,geen bijzonderheden,geen ritjes ziekenhuis. de school is weer begonnen en hup..gelijk bingo. me dochter heeft een goed begin gemaakt op de eerste dag school,de eerste dag dat er ook werkelijk lessen waren. tijdens de gymles ging het even niet heel lekker ... knie deed knak. dat ik met haar al de nodige ziekenhuisbezoeken heb gehad is niet onbekend,kan ze ook niks aan doen. een van de problemen waar ze mee zit is groeistoornis,in haar geval spreken ze van een afwijking die met de groei van de botten en spierweefsel te maken heeft. hier is niks aan te doen. zolang ze groeit zal dit een op stakel zijn. de boten groeien sneller als de spieren waardoor het geen sluitende de eenheid vormt,risico op spierblessure zijn groot. als de spieren vlugger zijn gegroeid als de botten is het nog redelijk doenbaar. het probleem op dit moment is dat we niet zeker weten of het komt door de groeistoornis of dat een oude blessure van streetdance weer eens moeilijk doet. opgerekte knieband en de kans op scheuren is er. laten we hopen van niet. later deze dag staat een bezoek aan de dokter geplant,ik kan nu al aan voelen dat ik naar het ziekenhuis mag gaan rijden om een foto van de knie te laten maken. maar goed,we doen wat we moeten doen. als of het nog niet genoeg is allemaal zijn de verschijnselen na een nachtje kamp en een dagje pretpark in de regen ook niet best. klagen over misselijk en kou,ergens kan ik het nog begrijpen ook,het weer was nou niet echt super toen ze dit hadden. ik zelf zit ook met wat medische problemen en mag op het moment niet mopperen. de reuma geeft weinig klachten op het moment. wel had ik veel last van me heupen na dat ik me tuin weer eens had opgeruimd. de combi reuma en botontkalking is dan niet zo fijn. maar verder doe ik alles wat moet gedaan worden. ben een grote meid,kan me eigen boontje wel doppen,hoewel iemand om s'nachts tegen aan te kruipen niet verkeerd zou zijn(oeps). nee,nee...er is niemand,me prins heeft zich nog niet gemeld,die gast rijdt echt op een schildpad.

met het schrijven kan ik helemaal los gaan,verder doe ik aan twitter en instagram. via twitter kun je een link vinden naar dit blog. als ik een blog heb geschreven tweet ik dit ook altijd. op instagram vind je niet echt iets wat met me blog te maken. hier load ik leuke plaatjes op en foto's gemaakt thuis of onderweg. wil je een meer persoonlijker manier om mij te volgen dan is instagram wel iets. beiden accounts kun je me op zoeken onder de naam scoozie73,wel zullen zien hoe veel volger er bij gaan komen?

natuurlijk is de facebook pagina er ook nog. deze blijft ook dus er zijn genoeg manieren om op de hoogte te blijven van dit weblog en als klein extraatje ook nog de mogelijkheid om een wat persoonlijker manier kennis met me te maken via instagram. er gebeurd genoeg om over te schrijven en als geheel op me eigenwijze! wat kan ik zeggen: "zelf al had je een handleiding van mij dan kon je me nog niet aan" of misschien is de beschrijving "als je me eenmaal kent ben ik best gemakkelijk in omgang". ik ben wie ik ben,de dingen die ik heb meegemaakt hebben me gevormd tot wat ik nu ben,ben geen knapperd maar me hart is oprecht. oke, dit begint op een date-advertentie te lijken. nou ik ga er maar eens een eind aan breien en misschien ben jij straks een van me nieuwe volger op twitter of instagram, al vast bedankt. tot het volgende blog.....

me droom een stukje dichterbij

zo de kop is er af! niet letterlijk maar ik bedoel dus te zeggen dat de eerste week school een feit is. nou ja school...de eerste week bestond uit informatie krijgen over het 2de schooljaar,een nacht kamperen,geen beste ervaring voor de kids. vele klachten over te nat en te koud,ergens kan ik me er wel wat bij voorstellen,het was ook niet echt weer om te kamperen in een tent. vrijdag werd de week afgesloten met een schoolreisje naar bobbejaanland,leuk maar ook hier werkte het weer deze dag niet mee,weer veel regen. ik zelf heb ook niet stil gezeten,ben deze week maar eens gaan verdiepen in uitgevers en ben er een paar tegen gekomen die me wel aan stonden. inmiddels weet ik er van een meer,naar aanleiding van een kort stukje te hebben gemaild over me verhaal wat ik aan het schrijven ben,kreeg ik een zeer goede reactie terug.het valt ook binnen hun eisen,dus de kans dat ik bij hun een heel stuk verder ga komen is wel groot. helaas betekend dit ook dat ik me idee om stukken op mijn weblog te gaan zetten niet kan door gaan. het is geen eis maar heeft wel een voorkeur dat je materiaal nieuwe en ongepubliceerd is. dus dat doen we dan maar helaas maar me idee is voor nu even geschrapt. ook bieden ze me de mogelijkheid om samen te werken met iemand die,indien nodig,wijzigingen kan geven die binnen het verhaal passen. maar dat is voor later,indien het nodig is. ik ben nog nooit zo blij geweest als deze week,stapje voor stapje zie ik me droom waar worden,zou het me dan toch gaan lukken? deze week had ik ook nog een leuke gesprek met een aantal mensen via de chat,hele herkenbare dingen die we gemeen hadden. dit gaf mij weer gelijk een idee voor een ander verhaal,en ben ook gelijk die idee wat gaan uitwerken. het onderwerp is wel heftig maar zeker iets wat niet onbesproken hoeft te blijven en aandacht verdiend. misshandeling is de lijn in dit verhaal,en denk dan niet gelijk aan klappen krijgen,mishandeling kan ook op andere manieren. het is een vrij breed onderwerp maar bied mij zeker een mogelijkheid om er een verhaal rond te maken. en denk nou niet gelijk dat ik een ex heb die me sloeg want dat is dus niet zo. nee bij was het iemand uit zijn omgeving die mij altijd wist neer te halen en me ex stond erbij en deed geen zak! ja probeerde de boel te sussen maar toen het moment er was dat ik bij me keel werd gegrepen was de maat bij mij vol,einde relatie en ik was ongetwijfeld de boosdoener. ik zie het nog steeds als een bevrijding,ik was weer vrij,niet meer met kromme tenen lopen,niet ieder gesprek wat je samen had wat weer her besproken werd met die persoon omdat hij het anders zag en zijn idee er over beter vond. inhoudelijk wist me vader van alles,naar andere ben ik nooit opener geweest over hoe het daar ging. me vader heeft ook geen moment getwijfeld en is zelf uit zijn plaat gegaan toen hij hoorde wat hij had gedaan,hij liet zich niet zien maar me ex kreeg de volle laag,dat hij zonder ingrijpen dat kon laten gebeuren! ik spreek in raadsels maar dat komt ook omdat mijn ex twee kinderen had,wie me kent weet misschien wel over wat en wie dit gaat. ik neem hem niet in bescherming,maar de kinderen,ook al is het lang geleden,voor hun is het nog steeds hun vader. maar mijn ervaringen van toen ga ik wel gebruiken in me verhaal,gaat heftig worden omdat ik ook andere vormen van mishandeling zal betrekken. ik denk dat dit misschien wel eerder af is als me andere verhaal,het schrijft zo makkelijk weg,woorden vloeien zo makkelijk te samen. en van binnen voel ik een opluchting weg vloeien als of dit iets afsluit wat ik al zo lang mee draag. mijn leven kent meer down sites dan up sites maar ik ben altijd alles te boven gekomen,ik ben een vechter en heb al heel veel overwonnen. ik ben niet knap,ik ben niet rijk,maar me hart oprecht en ondanks de deuken vertrouw ik er op dat ooit iemand ziet dat ik zijn liefde waard ben. goed materiaal om over te schrijven en ik ben hoopvol dat ik weer een stapje dichterbij mijn droom ben. tot het volgende blog.....