en we moet door....al valt dat zwaar

het is al weer een tijd je geleden dat ik wat heb geschreven. niet dat er niks gebeurd of zo maar ik kom er niet aan toe,te veel andere dingen die me aandacht meer nodig hebben. we zijn inmiddels al bekomen van het onverwachtse verlies van me schoonmoeder en oma van me dochter. we waren nog onderweg naar haar toe dat we al het nieuws kregen van haar overleden,we waren dus te laat. maar ik heb er vrede mee,de laatste keer dat ik haar zag was in oktober 2012,we waren toen nog gaan uit eten met haar. voor haar de eerste keer,me schoonvader wou dat nooit. de foto's aan die avond zijn dus een mooie herinnering aan een mooie en gezellig avond. lang stil staan bij haar kon ik niet want er is ook nog iemand anders,me vader. en daar gaat het ook slechter mee,ik zie het per dag zo verschillen. zijn laatste controle was niet goed,de tumor op zijn longen was gegeroeid en best wel veel. in dit tempo blijft er weinig leven over om te verlengen zei de longarts. dat betekende dus dat we voor chemo gaan,niet dat hij beter zal worden maar om het leven wat er nog is toch proberen te verlengen en hopen dat de groei op houdt,nog beter dat de tumor wat krimpt,maar dat zal wel niet. na dit nieuws zo kwam me pa in een emo trip terecht. op eens werden er allerlei dingen op gezocht. een kist met spullen van me moeder en daar bij nog dingen stoppen van opa en oma. en o ja ... nog iets wat in de kast ligt. allemaal voor mij,hier,terwel de kist me wordt toe gestopt. heavy even voor mij,en ik kan dan me tranen niet in houden. moet dat nou? antwoord: ja het feit ligt er,ik ga op den duur er toch van dood. ook wel weer een punt maar dat wil niet zeggen dat ik dat makkelijk vind! om er nog een schep je op te doen moet ik ook nog maar even op de computer een lijstje maken met wat wel en niet te doen als hij dood gaat,en cremeren niet begraven,dat ik het maar even weten. een ding is me wel duidelijk,hij heeft zich er beter bij neer gelegd wat zijn lot betreft als ik. maar we moeten door .. al valt dat me heel zwaar. vandaag weer een halve dag in het ziekenhuis,ct-scan en een broncoscopie,dan halen ze weefsel van je longen om testen te kunnen doen. dit is weer nodig om de chemo kuur te kunnen bepalen. welke vorm chemo,om de dosis te bepalen en hoeveel keer ze het denken te moeten geven. we hobbelen alles maar braaf achter aan,pa onder gaat de boel en ik ..wachten met koffie en een boek in de koffiehoek. nee,het valt me allemaal erg zwaar,en ik sta er alleen voor. enigste kind dus ja dat is snel besloten wie er de hulp gaat geven en dat doe ik ook zo veel en goed mogelijk als ik kan. me dochter wil wel helpen maar kan ook niet alles voor me doen. maar zo een armpje rond je nek om je te troosten van haar doet je dan toch wel even goed. tot het volgende blog....

voor me schoonmoeder

je leven werd zo veel anders toen je je levensmaatje verloor. maar het zou goed komen,je ging door, voor ons maar vooral voor je kleinkinderen. je had er al 4 en toen kwam nummer 5, wat was je trots op je kleine man. en we dachten dan ook: het gaat goed komen. ons ma is dapper en sterk! maar toch ging het minder en zou je gaan verhuizen naar nijestede, daar had je alles wat je nodig had bij de hand. helaas heb je er niet mogen genieten, het is voor ons nog moeilijk te bevatten allemaal. maar langzaam dringt het door: ons ma is dood. je miste pa,je wilde bij hem zijn. het is goed zo,dit is wat je wou. we zullen je missen en altijd van je houden. maar een ding weet ik zeker, en zo als je kleinkinderen dat ook zeggen: "opa en oma zijn weer samen in de hemel en ze bouwen samen een feestje daar". pa en ma jullie zijn weer samen. we zullen jullie missen en altijd van jullie houden. jullie zitten voor altijd in ons hart. dat is iets dat neemt niemand van ons af. cobie struik- windhoud 20 maart 1950 - 12 april 2013

hachi

als er ooit een film is gemaakt waar ik lettelijk heb zitten janken als een klein kind dan is het deze film wel. zo mooi en ook zielig te gelijk. een echt aanrader om te zien maar hou je doos tissues bij de hand,die zal je echt nodig hebben,zo merkte me dochter en ik wel toe wij de film keken. hatchi is een verfilming met richard gere in de hoofdrol. een man vindt een puppy en neemt die mee naar huis,opzoek naar de eigenaar,die niet gevonden wordt blijft de hond en ontstaat er een bijzonder band tussen man en hond. zo schattig om te zien hoe het dier uitbreekt en naar de trein gaat waar hij rond de klok van 5 uur wacht tot zijn baas er aan komt. maar als de man plots aan een hartstilstand komt te overlijden hou de wacht van hachi niet op. het is een waargebeurd verhaal van een hond die bijna 9 jaar op zijn baas blijft wachten bij de trein. hachiko(zo heet hij voluit) werd geboren op een boerderij nabij de stad odate,in 1924 werd hij gekocht door hidesaburō ueno, een professor aan de Universiteit van Tokio, die hem naar Tokio meenam. ueno nam elke dag de trein naar de universiteit vanaf het station shibuya. al snel leerde hachiko om zijn baasje ’s ochtends naar het station te begeleiden, en ’s middags weer bij het station af te halen. deze routine werd door de twee herhaald tot mei 1925. Die maand kwam ueno te overlijden op de universiteit door een hartverlamming. hachiko wachtte die dag zoals hij gewend was bij het station. toen ueno echter niet kwam opdagen, bleef hachiko elke dag terugkeren naar het station. hachiko werd, toen ueno’s dood bekend werd, weggegeven aan een nieuwe eigenaar, maar hij ontsnapte geregeld waarna hij altijd weer terugkeerde naar het huis van ueno of het treinstation. in totaal wachtte hachiko 9 jaar lang bij het station op de terugkeer van ueno. hij stierf op 8 maart 1935 op zijn bekende plekje op het station. in april 1934 werd een bronzen standbeeld van hachiko opgericht op het treinstation waar hij altijd wachtte. dit beeld werd in de tweede wereldoorlog echter gerecycled voor de oorlogsindustrie. in 1948 maakte takeshi ando, de zoon van de ontwerper van het originele beeld, een nieuw standbeeld. dit beeld staat vandaag de dag nog altijd bij het station. de stationsuitgang bij het beeld is naar hachiko vernoemd: "hachiko-guchi". een tweede, soortgelijk standbeeld staat in de thuisstad van hachiko bij het station odate. hachiko werd na zijn dood opgezet en staat tegenwoordig in het national museum of nature and science. elk jaar wordt op 8 april een ceremonie ter nagedachtenis van hachiko gehouden bij het station shibuya. ik raad je echt deze film eens te gaan zien als je dat nog niet had gedaan(tissues bij de hand houden,je gaat ze echt nodig hebben). echt een super mooi en ontroerend verhaal,bij het zien van hachi ben je gelijk verkocht,je sluit deze bijzonder hond en zijn verhaal echt direct in je hart,bij mij en me dochter in ieder geval wel. tot het volgende blog....

me pa

enige tijd geleden vertelde ik al dat me in het ziekenhuis was opgenomen en dat hij longkanker heeft. het gaat goed met hem,hij heeft geen pijn en slaap goed,erg goed kan ik wel zeggen. regelmatig zakken zijn ogen dicht als hij op de bank zit. eten gaat ook goed en het smaakt hem allemaal goed,drinken doet hij te weinig,ca een liter op een dag en dat moet meer maar ja hij is nooit een grote drinker geweest,alcohol drinkt hij nooit. het is al weer een tijd geleden dat hij een pet-scan moest laten maken. dit was om te zien of er uitzaaiingen waren en ja die waren er,in de rechter long. dat kunnen ze verder niet onderzoeken,het risico is te groot dat de long klapt of vol loopt met bloed en dat willen we niet hebben. door de uitzaaiing naar de rechter long is de optie van het slechte stuk weg halen niet meer mogelijk. de enig hoop die er was om beter te worden. nou wil ik niet vlak af zeggen dat ten dode is opgeschreven maar zo is het eigenlijk wel. chemo en bestraling is het enig wat ze nu nog kunnen en dan is het puur om het leven te verlengen. op dit moment gaan ze daar nog niet mee beginnen omdat dat meer schade dan baat op levert. het is dus een optie voor in de toekomst. het gaat je dan ook beslist niet ongemerkt voorbij,het besef dat hij op een dag door die ....ziekte dood gaat. oke,bijna tachtig,mooie leeftijd maar toch. we hopen dat er nog wat jaren bij geteld mogen worden. me dochter was er best onderste boven van,haar woorden: dus deze opa gaat ook dood aan kanker? moeilijk moment,de andere opa is na het nieuws van de kanker 4 dagen later overleden,ging allemaal erg snel,te snel. voor haar de eerste keer zo kort bij met een dierbare overledenen te maken heeft gekregen. het was zeer veel slikken voor mij en dat mislukte finaal,gelukkig was die dag me beste vriendin bij ons en die was op dat moment een enorme steun voor mij en ook voor me dochter. ik praat niet veel over de emotionele achtbaan in me lijf. een stukje muur wat ik probeer op te bouwen,sterk zijn voor me kind en een steun voor me pa te zijn. het besef dat ik de man die er me hele leven voor me is geweest,me opving toen ik het zo hard nodig had,me steun in me leven,die ga ik dus kwijt raken. dan sta ik er alleen voor,wie is dan me steun? en dat doet heel veel pijn van binnen! zo,ik geef het toe. ik wil me sterk houden voor me dochter,en voor hem. en ja ik heb me momenten dat ik het even niet in de hand heb en me tranen laat gaan maar dat zullen ze hier in huis nooit merken. ik zit niet echt op de standaard opmerking te wachten van "o wat erg". ik kan gelukkig met me beste vriendin heel goed praten en die heeft geen woord nodig om te weten wat ik voel of bedoel. die weet het zo wel,en regelmatig krijg ik ook de waarschuwing om op mezelf te letten,dat niet te vergeten. ik doe me best maar soms gaat die achtbaan van start en dan maalt er van alles door je hoofd. we doen ons best meer kunnen we niet doen. we doen leuke en gezellige dingen,uit eten of gewoon thuis iets doen. soms ook gesprekken over hoe en wat is het moment daar is maar daar wil ik niet te veel bij stil staan. tijd winnen en zo goed mogelijk invullen dat is wat we doen en waar we voor vechten,waar me vader voor vecht. tot het volgende blog.....

pannenkoekendag 2013

ja je leest het goed,pannenkoekendag. dat schijnt dus echt te bestaan. ooit(in een ver verleden) las ik wel een over pannenkoekendag in een strip van jan,jans en de kinderen,leuk uitgewerkt in de strip van jan kruis maar het schijnt dus echt te bestaan. het is een eeuwen oude traditie in engeland,ierland en australië daar wordt al eeuwen lang pannenkoekendag gevierd op de dinsdag voorafgaand aan aswoensdag. aswoensdag is de eerste dag van de christelijke vastenperiode,wat vroeger betekende dat je 40 dagen lang geen eieren,melk en vetten mocht eten.en omdat het zonde was om die ingrediënten weg te gooien werden daar op die dag pannenkoeken van gebakken. tegenwoordig wordt er niet meer zo streng gevast.maar pannenkoeken eten is nog steeds een feest voor jong en oud. en in de tijd van nu hebben we het altijd maar druk. zo druk dat we soms wel eens vergeten aandacht te geven aan hun waar we heel veel van houden.zo is het hedendaagse pannenkoekendag ontstaan. de aktie is geïntroduceerd door tefal en koopmans(heeft verder geen uitleg nodig) om op pannenkoekendag de ouderen op een leuke en vooral lekker manier in het zonnetje te zetten. basisscholen kunnen zich dan aanmelden om voor de ouderen pannenkoeken te bakken via de site van pannenkoekdag.nl. Alle deelnemende scholen ontvangen ongeveer een week voor pannenkoekdag de pannenkoekdag startpakketten, aangeboden door initiatiefnemers tefal en koopmans. in de startpakketten zitten Tefal pannenkoekpannen, koopmans pannenkoekmix scharreleieren,stroop,poedersuiker,servetten,tafelkleden en koksmutsen. basisscholen kunnen zich dan aanmelden om voor de ouderen pannenkoeken te bakken. dit wordt al gedaan sinds 2007 en schijn een zeer geslaagde aktie te zijn. de datum valt niet ieder jaar het zelfde. dit jaar is dat dus vandaag,15 maart en ruim 470 scholen doen mee. maar laten we nou eerlijk zijn hoe leuk dit ook klinkt,je kan natuurlijk ook gewoon zelf thuis je eigen pannenkoekdag houden. met je eigen familie of met vrienden,wat je zelf wil. wij houden hier vanavond onze eigen familie pannenkoekdag. dat wordt dus weer een uurtje in de keuken voor een stapel die snel weg gegeten is dan dat je ze moet bakken. maar toch ... het wordt smullen. hoewel? me dochter is niet zo een pannenkoek-fan maar ze zal er toch vanavond haar maal mee moeten doen. tot het volgende blog.....

hoe veel pech kan een mens hebben?

hoe veel pech kan een mens hebben? nou genoeg,daar kwam ik gisteren wel achter. me hart heeft de test wel goed door staan kan ik je zeggen. die ging te keer als een gek,ik was me rot geschrokken. what's gebeurd? het volgende dus. gisteren(vrijdag) zouden me dochter en ik naar de tandarts gaan voor ons half jaarlijkse controle. niks bijzonders,zo gepiept. dus rond 1 uur wij naar de brommobiel om te vertrekken. achterklep open om me tas er in te zetten,klep dicht en we kunnen. FOUT!!! ja die klep dicht klopt maar wat er toen gebeurde,klep valt dicht en gelijk een grote knal .... springt de ruit uit de achterklep. overal glas en me hart bonkt tot in me tenen,een mazzel ik had me zonnebril op. op het moment dat het glas er uit klapte sprong ik nog wel achteruit. ik was voor een paar tellen even alles kwijt en sta te kijken naar de achter kant van de auto zonder ruit. in de auto en op de grond ligt allemaal glas. me dochter heeft inmiddels me vader gehaald,die komt aan lopen en een paar van de buren staan ook te kijken. me pa is vrij kalm,bekijkt de boel. en nu? ik breng de auto naar een kennis van me pa die tevens de garagehouder is en pa zou in tussen het glas opruimen. daar staat hij dan binnen want zo zonder ruit kan dat ding niet buiten staan. shit! nog geen 3 weken geleden een nieuwe voorruit er in omdat de oude scheuren er in kreeg en nou dit weer. hoe dit kon gebeuren is me een waar raadsel. ik deed alleen de klep dicht en toen bam,een van de buren zegt nog dat ik het niet overdreven hard dicht gooide. me pa is er rustig onder,wordt wel weer opgelost. en mazzel dat er geen glas in me gezicht kwam of waar dan ook verwonding heb op gelopen door het rond springende glas. nee ik heb niks,alleen geschrokken. nou,de tandarts gaat niet door,de bus is al weg dus op tijd komen we nooit meer. mazzel voor me dochter,die wou toch al niet. we zijn nu een dag verder,het is zaterdag. ik snap nog steeds niet hoe het kon gebeuren. pa denkt dat de spanning op de achterruit te groot was en dat de oorzaak is. ik heb echt geen idee. maandag gaan we naar de garage om de schade op te nemen en kijken wat we er aan kunnen doen. nieuwe achterklep of kan de ruit vervangen worden? die kennis van de garage zou al proberen info op te zoeken over hoe en wat en wat het kan gaan kosten. kan je wel zeggen dat dat ding inmiddels aardig wat geld heeft gekosten in onderhoudt. en dan nu dit weer. we zullen wel zien wat er gaat komen. tot het volgende blog......

valentijnsdag

o nee ....(zucht) valentijnsdag!!! de dag waarop je je geliefde extra in het zonnetje zet of in het geheim iemand die je leuk vindt wat stuurt. een zwaar overdreven commercieel gedoe om iemand geld uit de zak te kloppen. tenminsten zo denk ik er over. valentijnsdag is dan ook niet aan mij besteed. toch schijnt aan het valentijns-gedoe wel een geschiedenis vast te zitten. valentijnsdag valt samen met de feestdag van twee christelijke martelaren met de naam valentinus. er bestaan verschillende heilige martelaren met de naam sint-valentijn. één was priester in rome, een ander was bisschop van terni. beiden werden in de 3e eeuw ter dood gebracht. mogelijk gaat het hier om dezelfde persoon. in de achttiende eeuw werd geopperd dat het valentijnsfeest op 14 februari is gesteld om de oude lupercalia,een Romeins,en wellicht nog ouder,vruchtbaarheidsfeest te vervangen. voor de romeinen was dit destijds een belangrijk feest.volgens het verhaal werden de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid.ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken.tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner. toch wel een beetje een vreemde manier als je het mij vraagt om aan je geliefde te komen. de voorloper van online date? ook zijn er verhalen die valentijn weer koppelen aan romeinse keizer claudius de tweede. iedere eeuw heeft wel iets waar valentijn aan verbonden is. via internet kun je er genoeg over vinden. sinds de jaren 90 is in europa de valentijns rage uit amerika komen overwaaien. kaartje,bloemen,knuffels en nog veel meer snuiserijen voor je (stille) liefde. maar boven al,het levert de winkeliers weer aardig wat extra centen op met al die onzin. maar goed,ieder moet het voor zich weten wat hij of zij met valentijnsdag doe. ik doe er niks mee,als je je geliefde wil verrassen kan dat op iedere dag,daar heb ik geen 14 februari voor nodig. sterker nog,ik heb geen geliefde waar ik iets aan kan geven! hoe dan ook,voor die wel er een bijzonder dag er van willen maken. een hele liefde volle valentijnsdag gewenst! tot het volgende blog