voor me schoonmoeder

je leven werd zo veel anders toen je je levensmaatje verloor. maar het zou goed komen,je ging door, voor ons maar vooral voor je kleinkinderen. je had er al 4 en toen kwam nummer 5, wat was je trots op je kleine man. en we dachten dan ook: het gaat goed komen. ons ma is dapper en sterk! maar toch ging het minder en zou je gaan verhuizen naar nijestede, daar had je alles wat je nodig had bij de hand. helaas heb je er niet mogen genieten, het is voor ons nog moeilijk te bevatten allemaal. maar langzaam dringt het door: ons ma is dood. je miste pa,je wilde bij hem zijn. het is goed zo,dit is wat je wou. we zullen je missen en altijd van je houden. maar een ding weet ik zeker, en zo als je kleinkinderen dat ook zeggen: "opa en oma zijn weer samen in de hemel en ze bouwen samen een feestje daar". pa en ma jullie zijn weer samen. we zullen jullie missen en altijd van jullie houden. jullie zitten voor altijd in ons hart. dat is iets dat neemt niemand van ons af. cobie struik- windhoud 20 maart 1950 - 12 april 2013

hachi

als er ooit een film is gemaakt waar ik lettelijk heb zitten janken als een klein kind dan is het deze film wel. zo mooi en ook zielig te gelijk. een echt aanrader om te zien maar hou je doos tissues bij de hand,die zal je echt nodig hebben,zo merkte me dochter en ik wel toe wij de film keken. hatchi is een verfilming met richard gere in de hoofdrol. een man vindt een puppy en neemt die mee naar huis,opzoek naar de eigenaar,die niet gevonden wordt blijft de hond en ontstaat er een bijzonder band tussen man en hond. zo schattig om te zien hoe het dier uitbreekt en naar de trein gaat waar hij rond de klok van 5 uur wacht tot zijn baas er aan komt. maar als de man plots aan een hartstilstand komt te overlijden hou de wacht van hachi niet op. het is een waargebeurd verhaal van een hond die bijna 9 jaar op zijn baas blijft wachten bij de trein. hachiko(zo heet hij voluit) werd geboren op een boerderij nabij de stad odate,in 1924 werd hij gekocht door hidesaburō ueno, een professor aan de Universiteit van Tokio, die hem naar Tokio meenam. ueno nam elke dag de trein naar de universiteit vanaf het station shibuya. al snel leerde hachiko om zijn baasje ’s ochtends naar het station te begeleiden, en ’s middags weer bij het station af te halen. deze routine werd door de twee herhaald tot mei 1925. Die maand kwam ueno te overlijden op de universiteit door een hartverlamming. hachiko wachtte die dag zoals hij gewend was bij het station. toen ueno echter niet kwam opdagen, bleef hachiko elke dag terugkeren naar het station. hachiko werd, toen ueno’s dood bekend werd, weggegeven aan een nieuwe eigenaar, maar hij ontsnapte geregeld waarna hij altijd weer terugkeerde naar het huis van ueno of het treinstation. in totaal wachtte hachiko 9 jaar lang bij het station op de terugkeer van ueno. hij stierf op 8 maart 1935 op zijn bekende plekje op het station. in april 1934 werd een bronzen standbeeld van hachiko opgericht op het treinstation waar hij altijd wachtte. dit beeld werd in de tweede wereldoorlog echter gerecycled voor de oorlogsindustrie. in 1948 maakte takeshi ando, de zoon van de ontwerper van het originele beeld, een nieuw standbeeld. dit beeld staat vandaag de dag nog altijd bij het station. de stationsuitgang bij het beeld is naar hachiko vernoemd: "hachiko-guchi". een tweede, soortgelijk standbeeld staat in de thuisstad van hachiko bij het station odate. hachiko werd na zijn dood opgezet en staat tegenwoordig in het national museum of nature and science. elk jaar wordt op 8 april een ceremonie ter nagedachtenis van hachiko gehouden bij het station shibuya. ik raad je echt deze film eens te gaan zien als je dat nog niet had gedaan(tissues bij de hand houden,je gaat ze echt nodig hebben). echt een super mooi en ontroerend verhaal,bij het zien van hachi ben je gelijk verkocht,je sluit deze bijzonder hond en zijn verhaal echt direct in je hart,bij mij en me dochter in ieder geval wel. tot het volgende blog....

me pa

enige tijd geleden vertelde ik al dat me in het ziekenhuis was opgenomen en dat hij longkanker heeft. het gaat goed met hem,hij heeft geen pijn en slaap goed,erg goed kan ik wel zeggen. regelmatig zakken zijn ogen dicht als hij op de bank zit. eten gaat ook goed en het smaakt hem allemaal goed,drinken doet hij te weinig,ca een liter op een dag en dat moet meer maar ja hij is nooit een grote drinker geweest,alcohol drinkt hij nooit. het is al weer een tijd geleden dat hij een pet-scan moest laten maken. dit was om te zien of er uitzaaiingen waren en ja die waren er,in de rechter long. dat kunnen ze verder niet onderzoeken,het risico is te groot dat de long klapt of vol loopt met bloed en dat willen we niet hebben. door de uitzaaiing naar de rechter long is de optie van het slechte stuk weg halen niet meer mogelijk. de enig hoop die er was om beter te worden. nou wil ik niet vlak af zeggen dat ten dode is opgeschreven maar zo is het eigenlijk wel. chemo en bestraling is het enig wat ze nu nog kunnen en dan is het puur om het leven te verlengen. op dit moment gaan ze daar nog niet mee beginnen omdat dat meer schade dan baat op levert. het is dus een optie voor in de toekomst. het gaat je dan ook beslist niet ongemerkt voorbij,het besef dat hij op een dag door die ....ziekte dood gaat. oke,bijna tachtig,mooie leeftijd maar toch. we hopen dat er nog wat jaren bij geteld mogen worden. me dochter was er best onderste boven van,haar woorden: dus deze opa gaat ook dood aan kanker? moeilijk moment,de andere opa is na het nieuws van de kanker 4 dagen later overleden,ging allemaal erg snel,te snel. voor haar de eerste keer zo kort bij met een dierbare overledenen te maken heeft gekregen. het was zeer veel slikken voor mij en dat mislukte finaal,gelukkig was die dag me beste vriendin bij ons en die was op dat moment een enorme steun voor mij en ook voor me dochter. ik praat niet veel over de emotionele achtbaan in me lijf. een stukje muur wat ik probeer op te bouwen,sterk zijn voor me kind en een steun voor me pa te zijn. het besef dat ik de man die er me hele leven voor me is geweest,me opving toen ik het zo hard nodig had,me steun in me leven,die ga ik dus kwijt raken. dan sta ik er alleen voor,wie is dan me steun? en dat doet heel veel pijn van binnen! zo,ik geef het toe. ik wil me sterk houden voor me dochter,en voor hem. en ja ik heb me momenten dat ik het even niet in de hand heb en me tranen laat gaan maar dat zullen ze hier in huis nooit merken. ik zit niet echt op de standaard opmerking te wachten van "o wat erg". ik kan gelukkig met me beste vriendin heel goed praten en die heeft geen woord nodig om te weten wat ik voel of bedoel. die weet het zo wel,en regelmatig krijg ik ook de waarschuwing om op mezelf te letten,dat niet te vergeten. ik doe me best maar soms gaat die achtbaan van start en dan maalt er van alles door je hoofd. we doen ons best meer kunnen we niet doen. we doen leuke en gezellige dingen,uit eten of gewoon thuis iets doen. soms ook gesprekken over hoe en wat is het moment daar is maar daar wil ik niet te veel bij stil staan. tijd winnen en zo goed mogelijk invullen dat is wat we doen en waar we voor vechten,waar me vader voor vecht. tot het volgende blog.....

pannenkoekendag 2013

ja je leest het goed,pannenkoekendag. dat schijnt dus echt te bestaan. ooit(in een ver verleden) las ik wel een over pannenkoekendag in een strip van jan,jans en de kinderen,leuk uitgewerkt in de strip van jan kruis maar het schijnt dus echt te bestaan. het is een eeuwen oude traditie in engeland,ierland en australië daar wordt al eeuwen lang pannenkoekendag gevierd op de dinsdag voorafgaand aan aswoensdag. aswoensdag is de eerste dag van de christelijke vastenperiode,wat vroeger betekende dat je 40 dagen lang geen eieren,melk en vetten mocht eten.en omdat het zonde was om die ingrediënten weg te gooien werden daar op die dag pannenkoeken van gebakken. tegenwoordig wordt er niet meer zo streng gevast.maar pannenkoeken eten is nog steeds een feest voor jong en oud. en in de tijd van nu hebben we het altijd maar druk. zo druk dat we soms wel eens vergeten aandacht te geven aan hun waar we heel veel van houden.zo is het hedendaagse pannenkoekendag ontstaan. de aktie is geïntroduceerd door tefal en koopmans(heeft verder geen uitleg nodig) om op pannenkoekendag de ouderen op een leuke en vooral lekker manier in het zonnetje te zetten. basisscholen kunnen zich dan aanmelden om voor de ouderen pannenkoeken te bakken via de site van pannenkoekdag.nl. Alle deelnemende scholen ontvangen ongeveer een week voor pannenkoekdag de pannenkoekdag startpakketten, aangeboden door initiatiefnemers tefal en koopmans. in de startpakketten zitten Tefal pannenkoekpannen, koopmans pannenkoekmix scharreleieren,stroop,poedersuiker,servetten,tafelkleden en koksmutsen. basisscholen kunnen zich dan aanmelden om voor de ouderen pannenkoeken te bakken. dit wordt al gedaan sinds 2007 en schijn een zeer geslaagde aktie te zijn. de datum valt niet ieder jaar het zelfde. dit jaar is dat dus vandaag,15 maart en ruim 470 scholen doen mee. maar laten we nou eerlijk zijn hoe leuk dit ook klinkt,je kan natuurlijk ook gewoon zelf thuis je eigen pannenkoekdag houden. met je eigen familie of met vrienden,wat je zelf wil. wij houden hier vanavond onze eigen familie pannenkoekdag. dat wordt dus weer een uurtje in de keuken voor een stapel die snel weg gegeten is dan dat je ze moet bakken. maar toch ... het wordt smullen. hoewel? me dochter is niet zo een pannenkoek-fan maar ze zal er toch vanavond haar maal mee moeten doen. tot het volgende blog.....

hoe veel pech kan een mens hebben?

hoe veel pech kan een mens hebben? nou genoeg,daar kwam ik gisteren wel achter. me hart heeft de test wel goed door staan kan ik je zeggen. die ging te keer als een gek,ik was me rot geschrokken. what's gebeurd? het volgende dus. gisteren(vrijdag) zouden me dochter en ik naar de tandarts gaan voor ons half jaarlijkse controle. niks bijzonders,zo gepiept. dus rond 1 uur wij naar de brommobiel om te vertrekken. achterklep open om me tas er in te zetten,klep dicht en we kunnen. FOUT!!! ja die klep dicht klopt maar wat er toen gebeurde,klep valt dicht en gelijk een grote knal .... springt de ruit uit de achterklep. overal glas en me hart bonkt tot in me tenen,een mazzel ik had me zonnebril op. op het moment dat het glas er uit klapte sprong ik nog wel achteruit. ik was voor een paar tellen even alles kwijt en sta te kijken naar de achter kant van de auto zonder ruit. in de auto en op de grond ligt allemaal glas. me dochter heeft inmiddels me vader gehaald,die komt aan lopen en een paar van de buren staan ook te kijken. me pa is vrij kalm,bekijkt de boel. en nu? ik breng de auto naar een kennis van me pa die tevens de garagehouder is en pa zou in tussen het glas opruimen. daar staat hij dan binnen want zo zonder ruit kan dat ding niet buiten staan. shit! nog geen 3 weken geleden een nieuwe voorruit er in omdat de oude scheuren er in kreeg en nou dit weer. hoe dit kon gebeuren is me een waar raadsel. ik deed alleen de klep dicht en toen bam,een van de buren zegt nog dat ik het niet overdreven hard dicht gooide. me pa is er rustig onder,wordt wel weer opgelost. en mazzel dat er geen glas in me gezicht kwam of waar dan ook verwonding heb op gelopen door het rond springende glas. nee ik heb niks,alleen geschrokken. nou,de tandarts gaat niet door,de bus is al weg dus op tijd komen we nooit meer. mazzel voor me dochter,die wou toch al niet. we zijn nu een dag verder,het is zaterdag. ik snap nog steeds niet hoe het kon gebeuren. pa denkt dat de spanning op de achterruit te groot was en dat de oorzaak is. ik heb echt geen idee. maandag gaan we naar de garage om de schade op te nemen en kijken wat we er aan kunnen doen. nieuwe achterklep of kan de ruit vervangen worden? die kennis van de garage zou al proberen info op te zoeken over hoe en wat en wat het kan gaan kosten. kan je wel zeggen dat dat ding inmiddels aardig wat geld heeft gekosten in onderhoudt. en dan nu dit weer. we zullen wel zien wat er gaat komen. tot het volgende blog......

valentijnsdag

o nee ....(zucht) valentijnsdag!!! de dag waarop je je geliefde extra in het zonnetje zet of in het geheim iemand die je leuk vindt wat stuurt. een zwaar overdreven commercieel gedoe om iemand geld uit de zak te kloppen. tenminsten zo denk ik er over. valentijnsdag is dan ook niet aan mij besteed. toch schijnt aan het valentijns-gedoe wel een geschiedenis vast te zitten. valentijnsdag valt samen met de feestdag van twee christelijke martelaren met de naam valentinus. er bestaan verschillende heilige martelaren met de naam sint-valentijn. één was priester in rome, een ander was bisschop van terni. beiden werden in de 3e eeuw ter dood gebracht. mogelijk gaat het hier om dezelfde persoon. in de achttiende eeuw werd geopperd dat het valentijnsfeest op 14 februari is gesteld om de oude lupercalia,een Romeins,en wellicht nog ouder,vruchtbaarheidsfeest te vervangen. voor de romeinen was dit destijds een belangrijk feest.volgens het verhaal werden de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid.ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken.tijdens het feest waren de twee jonge mensen die aan elkaar gekoppeld werden elkaars partner. toch wel een beetje een vreemde manier als je het mij vraagt om aan je geliefde te komen. de voorloper van online date? ook zijn er verhalen die valentijn weer koppelen aan romeinse keizer claudius de tweede. iedere eeuw heeft wel iets waar valentijn aan verbonden is. via internet kun je er genoeg over vinden. sinds de jaren 90 is in europa de valentijns rage uit amerika komen overwaaien. kaartje,bloemen,knuffels en nog veel meer snuiserijen voor je (stille) liefde. maar boven al,het levert de winkeliers weer aardig wat extra centen op met al die onzin. maar goed,ieder moet het voor zich weten wat hij of zij met valentijnsdag doe. ik doe er niks mee,als je je geliefde wil verrassen kan dat op iedere dag,daar heb ik geen 14 februari voor nodig. sterker nog,ik heb geen geliefde waar ik iets aan kan geven! hoe dan ook,voor die wel er een bijzonder dag er van willen maken. een hele liefde volle valentijnsdag gewenst! tot het volgende blog

broertje

ik zie mezelf als een redelijk persoon. ben niet echt de moeilijkste en ben best te vinden voor een geintje. ik zie me zelf ook als een redelijk normale moeder die geen hele hoge eisen stelt aan haar kind. toch weet me kind de stoppen bij de door te laten slaan. haar vader en ik zijn nu al ruim 8 jaar uit elkaar. en over het algemeen hebben we een normaal contact met elkaar. de relatie tussen vader en kind kent echt wel vele ups and downs. ik ga op de hoe,wat en waarom even niet in. hou het er maar maar dat het nu beter gaat. vader heeft al weer enige tijd een vaste relatie en inmiddels is daar een kleine spruit geboren. erg leuk,vooral voor me dochter,die is op eens grote zus. maar het levert ook de nodige irritatie's op. als er maar even de kans is op msn met webcam om de kleine spruit te zien is me dochter er als de kippen bij. dat zou nog wel gaan maar de gesprekken tussen vader en dochter zijn nog al luid. me dochter zit boven achter de pc en ik zit beneden,samen met me pa. de gesprekken kunnen wij beneden woord voor woord mee volgen. al heel vaak gevraagd of het zachter kan maar dat helpt even. bij het volgende gesprek gaat het weer het zelfde als de keer daar voor. ik ben goed in staat om die cam er voor een week lang af te halen! prima als ze contact met elkaar hebben maar er zijn grenzen. gisteren was het weer zo ver,en ik was het zat. uit die handel,het kwam me me oren uit. de gespreksstof van me dochter gaat bijna alleen maar over wat haar nieuwe broertje allemaal doet en niet doet. sinds de geboorte van het ventje ben ik totaal uit tel bij haar. iets wat ik ook tegen haar heb gezegd,en wat ze nog grif toe geeft ook. ze doet er nog een schep je boven op,want als ik het goed had gevonden dat haar pa d'r was komen halen met de trein had ze met deze vakantie deze week de hele week bij papa kunnen zijn en had zij haar broertje kunnen zien en vast houden. val je stil? nee me stoppen slaan door! ondankbaar noem ik het. ik ben goed genoeg om iedere week naar streetdance met haar te rijden,ik ben goed genoeg om haar te laten shoppen bij cool cat, ik ben goed genoeg om haar naar school te brengen en te halen terwijl ze ook met de bus kan.ik ben wel goed genoeg om me zo gek te zeuren of ik een furby voor haar wil kopen,kosten maar 90 euro,ze zijn zo leuk,ding is er nog niet maar doen wel pogingen om me zo ver te krijgen dat ik er een koop.ik ben goed genoeg om naar de mac te rijden of pizza met haar te gaan eten of naar de chinese wok wat ze lekker vindt. ik ben goed genoeg om een dagje op stap met haar te gaan naar een dierentuin of pretpark,terwijl ze weet dat ik de de volgende dag bijna niet op me benen kan staan door de reuma maar ik doe het wel,ik ben wel goed genoeg om bij mij in bed te slapen omdat ze op d'r eigen bed bang is om te slapen,bij voelt ze zich rustig en veilig om te slapen. ik ben wel de gene die de afgelopen 11 jaar 24 uur,7 dagen per week er was,ik haar moeder. dat is met d'r vader wel anders geweest! de up and down-momenten zal ik maar zeggen. en dan naar alles,mezelf weg cijferen voor haar,krijg ik dit als verwijd! in nog geen 30 seconden flits er van alles door je kop,verwijten naar vader en het nieuwe broertje. nee,dat is ook niet eerlijk,zij kunnen er ook niks aan doen dat ze zo reageert tegen mij. het is besproken tussen mij en d'r vader dat het geen goed idee is om haar met de trein te komen halen,het is carnaval. drukte en je weet niet wat voor halve gare je tegen komt in de trein. goed besproken,nu niet maar iets later voor een weekend. en dan krijg je dit van je kind,want ik hou haar bij d'r broertje weg. ik moet me in houden! me stoppen slaan door! daar kan geen pilletje tegen op! weg lopen en tot je zelf komen,er giert van alles door me lijf. dat was dus gisteren,vrijdag. het is nu zaterdag en ik ben weer tot rust maar ik geef wel toe dat wat me dochter gisteren me zei me wel pijn doet. na alles wat ik voor haar doe en gedaan heb en wat ik in de toekomst nog voor haar zal doen,gewoon omdat ik van haar hou. moeder niet meer in tel,papa is leuker,daar is een broertje,die kan ze de fles geven,vast houden,misschien luier verschonen en als hij groter is kan ze er mee spelen. papa's nieuwe gezin is nu leuker dan mama. ik laat het nu maar even voor wat het is maar het laatste woord tussen mij en me dochter is hier zeker nog niet over gesproken. tot het volgende blog.......