zondag 17 december 2017

het laatste deel! deel 4: verloren dromen

deel 1,2 en 3 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/11/deel-1-verloren-dromen.html


deel 2:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-2-verloren-dromen.html


deel 3:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-3-verloren-dromen.html


en dan nu het laatste deel van verloren dromen. veel leesplezier!



                                  Verloren Dromen


In de Shanty was er een vrolijke drukte.
Madison straalde en Victor leek ook behoorlijk in zijn nopjes.
Niemand vroeg er verder naar maar dat er iets was dat was voor de aanwezigen wel duidelijk.
Nora en Tibby waren in de keuken om de laatste hapjes klaar te maken.
‘Ze is zwanger, ik zie het gewoon aan haar’ zei Nora stellig.
‘zou het echt?’ zei Tibby, ‘dat zou geweldig zijn voor hun. Ze hebben beiden dit zo verdiend, en dan te bedenken dat ze bijna alles had achtergelaten door die Newman.’
Nora zwaaide met het mes, ‘ik had dat nooit zo ver laten komen, daarom heb ik Victor ook verteld wat er speelde en zie, Newman heeft het aan het kortste eind getrokken en hen juist bij elkaar gebracht. Phfff … Madison een golddigger? Dat hij ooit dat heeft durven beweren.’
Nora had beslist haar tong op het hart als er nog werd gesproken over de nare gebeurtenissen van bijna twee jaar geleden.
Iedereen in het dorp had Madison gesteund. en Jack Newman had zijn biezen gepakt en het hele plan van de ski resort bij de Cotton Mountain gelaten voor wat het was.
Tibby keek tevreden naar de schalen, ‘hebben we goed gedaan zo samen.’
Nora knikte, ‘hebben we zeker. Madison is niet de enige die iets heeft kunnen afsluiten. Jij hebt ook behoorlijk wat mee gedragen.’
Tibby had veel van haar verleden inmiddels gedeeld, Roy was een enorm steun en had zeker met veel liefde en geduld haar het tempo laten bepalen.
Zij had op haar beurt ook veel voor hem betekend. Roy had haar alles verteld, over zijn huwelijk met Brenda en het verlies van hun zoontje en hoe schuldig Brenda zich had gevoeld dat hun zoontje was overleden.
Ze waren oude schepen aan het verbranden en samen een nieuwe leven aan het opbouwen. Toen Roy de baan als coach kreeg op de school was hij super blij geweest.
Toen dat vervelende ongelukje was gebeurd met Dylan had Roy zijn gevoelens met Tibby gedeeld.
Roy had al aangevoeld dat de droom van die jongen over was.
Hij had het oprecht erg gevonden omdat hij vaak had gezegd dat Dylan een echt talent was die het zeker kon gaan maken in de sportwereld.
‘Zijn de dames klaar?’ onderbrak een stem Tibby’s gedachten.
‘Ik denk dat we het wel een heel eind op orde hebben’ beantwoorden ze met een lach.
Nora schudden even haar hoofd, ‘ik ga alvast maar naar binnen, hebben jullie even tijd samen.’
Lachend liep Nora Roy voorbij en gaf hem een duwtje tegen zijn schouder.
Tibby kon haar lach niet inhouden.
Roy liep naar haar toen en trok haar in zijn armen, en kuste haar.


Het was al aan het vollopen zag Nora.
Josh en Jade stonden bij de bar en een klein stukje verderop zag ze haar dochter Shannon staan die een goed gesprek leek te hebben met Claire Lavender.
Schoonzoon Isaac stond bij Joey West, Adam Nichols en Ginger Harper.
Ginger en Adam hadden het geluk bij elkaar gevonden en het leek er op dat Claire en Joey het ook goed met elkaar konden vinden.
De deur ging open en Nora zag Wyatt Woods en Jaxon Aldrett binnenkomen, gevolgd door hun vriendinnen Phoebe en Davina.
Toen zag Nora haar vriendin Olivia Coleman zitten met haar echtgenoot Lambert.
Ze liep er naar toe. Meer mensen kwam de Shanty binnen.
‘Wat een drukte, Julia moet zich wel heel geliefd gaan voelen als ze al deze aandacht van het dorp zo ziet’ begroeten Nora het stel.
Lambert stond geland op en hield een stoel voor Nora achter om vervolgens aan te schuiven toen ze ging zitten. ‘Altijd een heer’ lachte Nora.
Er werd druk gepraat en het wachten was op de gast waar het om zou draaien, Julia.
Kort daarop ging de deur weer open en  Robert en Tamara Miller stapte binnen, gevolgd door Julia. Haar ogen keken rond alsof ze iemand zocht.
Olivia boog naar Nora toe, ‘hij is er niet en ik weet niet of hij komt.’
Nora had al door gehad dat Julia Dylan zocht, met de bevestiging die Olivia haar gaf voelde ze medelijden voor het meisje.
Grace en Silas Coleman waren er wel had ze gezien.

Veel tijd om teleurgesteld te zijn had Julia niet.
ze werd overspoeld met mensen die haar begroeten en heel veel succes wensten met haar studie.
Het verliep allemaal gezellig en Julia leek te vergeten dat Dylan er niet was.
Victor trok aan de bel om aandacht te vragen, mensen gaven hem dan ook zonder problemen de aandacht.
‘Julia’ begon Victor, ‘aan de opkomst te zien ben je zeer geliefd en gaan we je allemaal enorm missen. Je gaat je vleugels uitspreiden en Cottonshall verruilen voor Minnesota, je gaat je droom volgen en hopelijk zien we jou dan over een jaar of 10 hier als concurrentie voor onze eigen Josh.’
‘Vergeet het maar, niks geen concurrentie maar een toekomstige partner’ riep Josh.
Mensen begonnen te lachen, niemand zag dat Dylan binnen kwam.
Victor ging verder.
‘Julia, wat ik wil zeggen is dat we je zeker gaan missen. Je bent een vrolijke en altijd behulpzame persoon hier in ons dorp. En ik denk aan de opkomst te zien dat heel het dorp je gaat missen. Namens alle inwoners van Cottonshall wil ik je heel veel succes wensen en vergeet niet waar je vandaan komt, we willen je graag weer terug in ons dorpje terug zien als je studie klaar is. Julia, proost en heel veel succes.’
Victor hief zijn glas en iedereen deed met hem mee.
Victor stak zijn hand op als teken nog iets te willen zeggen.
‘Dan wilde ik van deze gelegenheid gebruik maken om nog iets met jullie te delen. Namens mezelf en Madison wil ik jullie graag vertellen dat we een nieuwe burger in Cottonshall kunnen verwachten, Madison is in verwachting van ons eerste kindje.’
Er ontstond veel geroezemoes en mensen kwamen richten de bar om het stel te feliciteren.
Dylan mengde zich voorzichtig door de stoet naar Julia.
‘Julia, heb je even een momentje?
Julia draaide zich om en haar hart maakte een sprongetje, hij was toch gekomen.
‘Laten we even naar buiten gaan, daar is het wat rustiger’ stelde Dylan voor.
niemand leek op te merken dat het stel de Shanty verliet.
Niemand? toch niet helemaal, Lambert had zijn kleinzoon wel gezien en hij had een tevreden lach op zijn gezicht.
Had die jongen dan eindelijk zijn verstand terug gevonden?

De frisse lucht buiten voelde goed. Dylan voelde zich licht zenuwachtig.
‘Ik dacht dat je niet meer zou komen’ begon Julia.
Dylan zet een kruk weg en leunde er nu op één. Met zijn vrije hand trok hij Julia naar zich toe rond haar middel en kuste haar. Als vanzelf sloeg Julia haar armen rond zijn nek.
Dit voelde goed en hoewel het misschien een paar seconden waren leek het voor beiden wel minuten te duren.
Dylan maakte zich iets los, ‘beloof me dat je me laat uitpraten.’
Julia knikte, een onzeker gevoel naam weer bezit van haar.
Dylan keek haar aan, ze was mooie en de enige die hij wilde als zijn vriendin.
‘Ik ben een hork geweest en dat verdien je niet. Niemand verdienden het. Het spijt me. Iemand zei me dat ik pas zou beseffen wat ik heb als ik het kwijt zou zijn en ik besefte dat ik dat niet wil, ik hou van je en wil je niet kwijt, maar ….’
even viel Dylan stil maar herwon zich weer snel.
‘Je kan je droom waar gaan maken en ik wil je er niet van tegenhouden dat te doen, wat er ook gebeurd, stop niet met je studie, maakt je droom waar.’
‘Wat kan er gebeuren dan?’ onderbrak Julia hem.
‘Laten we redelijk blijven, ik ben hier en heb nog een lange weg te gaan voor ik weer een beetje de oude ben, football is voorbij en ik zal een nieuw doel moeten vinden.
Jij bent kilometers hier van dan, gaat andere mensen ontmoeten en wie weet ontmoet je wel een jongen die je kan geven wat ik nu niet kan.’
Julia voelde tranen prikken.
‘Niet huilen’, Dylan veegde de beginnende tranen weg en kuste haar weer.
‘Ik zal op je wachten maar ik laat je ook los, ja, ik ben helemaal van jou, als je me nog wild maar voor nu laat ik je los zodat jij je dromen kan gaan volgen.’
‘Maak je het nu echt uit?’ vroeg Julia met een trillende stem.
‘Nee, Ik maak het niet uit’ zei Dylan, ‘ik ben van jou en jij bent van mij, we horen bij elkaar, maar ik laat je vrije om je eigen keuze te maken of dit zo blijft. Ik geef je de kans te kiezen als het zou moeten. Ik hoop natuurlijk dat je voor mij kiest maar voor nu laat ik je los om te proeven van al die nieuwe dingen en kan alleen hopen dat je snel weer hier bent bij mij, al is het maar met de vakantie.’
Julia sloeg haar armen om Dylan en kuste hem weer, ‘ik wil alleen jouw en niemand anders.’
‘We zullen zien wat de tijd ons brengt’, en Dylan trok Julia steviger tegen zich aan.
De pijn begon meer te worden nu hij zo met één kruk stond, maar hij wilde op dit moment Julia niet los laten.
Voor ze zich weer binnen tussen de andere mengde praten ze nog met elkaar over de toekomst.



Julia tuurde de straat af maar het leek er op dat hij niet zou komen.
Ze zuchten een keer diep en draaide zich om naar de auto.
zij zou haar droom gaan waarmaken, voor Dylan lag dat anders.
Ze wilde net in stappen toen ze iemand hoorde schreeuwen om te wachten.
hoopvol draaide ze om maar het was niet die ze had gehoopt, toch verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Sophia Coleman storten letterlijk in haar armen en begon te snikken, ‘Ik ga je missen!’
Julia en Sophia praten en knuffelde, toen was het echt tijd om afscheid te nemen.
Julia ging studeren en haar droom om dierenarts te worden waar maken.
Ze voelde medeleven voor Dylan die nu achter bleef. Maar ze zou vechten voor hun beiden en op een dag zou ze hier weer zijn, als dierenarts met Dylan aan haar zijde.
Ze stapte in, de auto kwam in beweging en ze wist diep van binnen dit was haar thuis, hier zou ze terug komen, thuis in Cottonshall en bij Dylan.



                                             einde





volgende week zondag rond de klok van 10.00 uur (Nederlandse tijd) is er nog een kort extra verhaal van Cottonshall online!





Geen opmerkingen:

Een reactie posten