zondag 10 december 2017

deel 3: verloren dromen

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.





en dan volg hier het 3de deel van verloren dromen, veel lees plezier!


                                   Verloren Dromen


Julia draaide een keer rond in de zwarte jurk die net boven haar knieën kwam.
Dylan keek naar haar, ze was mooi.
‘Ik weet dat het je niks kan schelen maar ik wilde toch even langskomen om je me nieuwe jurk te laten zien.’
Het was vanavond de diploma uitreiking, Dylan was nog maar net geslaagd.
Wat hem verder niks kon schelen, hij had er nu toch niks meer aan.
‘Je ziet er mooi uit’ bromde hij, zijn vingers knepen in het laken van het bed.
Het liefst wil hij uit dit bed komen en Julia tegen zich aandrukken, liefelijk vanaf haar oor naar haar hals een lijn trekken met kusjes. Haar dan diep in de ogen kijken en voor hij haar zou kunnen zeggen hoeveel hij van haar hield.
Hij schrok uit zijn gedachten omdat hij een hand langs zijn gezicht voelde strelen.
‘Ik mis je, ik mis ons’ spraak Julia met een stem die leek te breken van verdriet.
Dylan greep haar hand, ‘niet doen, ik ben niet meer degene die ik was. Ik ben nu manke nelis en moet maar zien wat mijn toekomst brengt.’
Totaal onverwachts kuste Julia Dylan, ‘smaakt dit als iemand die het wat kan schelen of je nu wel of niet aan footbal doet of kan?
Dylan sloeg automatisch zijn armen om haar heen, dit smaakte naar meer.
Maar omdat hij wat rechter wilde gaan zitten en zijn been iets bewoog, voelde hij weer de pijn.
zo onverwachts als dit moment begon eindigde het ook weer.
Een paar seconden keken ze alleen maar naar elkaar, Dylan probeerde de pijn te negeren.
‘Sorry, dit gaat niet werken’ sprak hij toen, ‘ik kan je niet eens fatsoenlijk in me armen nemen zonder dat die klote knie pijn doet, ik moet nog maar afwachten of het ooit beter wordt.’
Julia voelde tranen opkomen.
‘Ga nu maar en geniet van je diploma uitreiking,vier feest, dansen met je vriendinnen. Vergeet mij even of vergeet me gewoon helemaal en zoek iemand die je wel waardig is.’
‘Dylan’ stamelde Julia.
‘Ga weg! en laat me met rust! schreeuwde Dylan en hij draaide zijn hoofd van haar weg.
Julia bleef nog even staan, ‘ik ga jouw niet vergeten, ik hou van je.’
toen draaide ze zich om en liep weg.
Dylan hoorde de deur dicht slaan. het was stil en hij voelde een brok in zijn keel.
De stilte bracht hem weer in gedachten.
In de opening van de deur verscheen een schaduw, de schaduw betrad de ruimte.
Daar stond zijn opa, Lambert Coleman.
Geen van twee zei iets.
‘Het heeft heel veel moed van een man nodig om toe te geven dat die ene vrouw zijn hele leven is waar hij van droomt. Het heeft maar 1 tel nodig en een paar harde worden om die vrouw het hart te breken en de liefde van je leven door drom gedrag te verliezen.’
Zonder verder een antwoord af te wachten, draaide Lambert zich weer om en liet Dylan achter. Weer voelde hij die pijnlijke steek in zijn borst.

Julia leek niet helemaal erbij te zijn.
Toen haar naam werd genoemd stond ze op en nam haar diploma in ontvangst.
Haar lach leek als vanzelf te verschijnen, gewoon omdat mensen dat verwachten.
In haar hoofd bleef de gebeurtenis van eerder door haar hoofd trekken, hij had haar terug gekust en zelfs zijn arm om haar heen geslagen. Hij wilde het net als haar, als die knie niet zo zwaar tussen hen in stond zou het zoveel makkelijker zijn.
‘Je bent erbij maar toch ook weer niet, is het wel?’ , de stem van Roy bracht haar terug bij het heden.
Roy keek haar aan met een blik waar een soort van medelijden in stond af te lezen.
‘Hij kuste me vanavond en duwde me net zo hard weer bij zich van dan.’
Julia keek naar Roy, besefte wat ze net had gezegd en kreeg een rode kleur.
Roy klopt zacht op haar schouder, ‘rustig maar, jullie zijn al zo lang samen, jullie hebben veel gedeeld en nu lijkt alsof je elkaar aan het verliezen bent. Een moment als deze lijkt dan dat strootje waar je even hoop door krijgt.’
Julia zei niks en knikte alleen.
‘Bobby sprak ik eerder vandaag nog’ vervolgde Roy, ‘het doet hem veel, hij voelt zich schuldig dat Dylan er zo aan toe is.’Hij had het er over om hem op te zoeken.’
‘Ik denk niet dat dylan dat kan waarderen, niemand kan goed doen’ antwoorden Julia.
Roy knikte, hij wist dat ook.
Hun gesprek werd onderbroken omdat een leerling Julia kwam halen voor de groepsfoto.


Bobby stond voor het huis van de familie Coleman.
zou hij wel of niet?
Hij rechten zijn schouders en liep naar de voordeur, hij moest dit doen.
Met trillende hand drukte hij op de bel.
Na een paar seconde werd de deur open gemaakt door meneer Coleman.
‘Bobby, wat een verrassing? kom binnen, ik beloof niet dat hij blij is met bezoek maar iedereen die een poging onderneemt zijn we dankbaar.’
Bobby volgde meneer Coleman zwijgend naar de serre waar Dylan was.
‘Dylan, jongen? bezoek voor je, wees een beetje aardig ja!’
Meneer Coleman liet Bobby bij Dylan achter.
Dylan staarde naar hem, ‘wat kom je doen? kijken hoe je met je tackel me droom om zeep heb geholpen?’
Bobby slikte, hij had niet moeten komen.
‘Het was nooit zo bedoeld, coach Hobbs zegt het ook, het was een stom ongeluk.’ zei Bobby.
Niemand zei iets, Dylan keek nors en Bobby voelde zich ongemak.
‘Je hebt gelijk ook’ sprak Dylan eindelijk, ‘het had iemands ook kunnen gebeuren met wat ik nu heb. Ik zoek gewoon iemand om de schuld te geven en dat is fout.’
Bobby deed een stap in de richting van Dylan,’ik voel me anders behoorlijk klote dat je dit is overkomen.’
Dylan haalde zijn schouders op, ‘we zullen beiden moeten accepteren wat is gebeurd en verder gaan. Wow, ik ben lekker wijs bezig en intussen jaag ik wel iedereen bij me weg.’
‘Je bedoelt Julia?’ zei Bobby.
‘Die ook’, Dylan zweeg even. ‘Ze was hier vanavond nog en ik heb haar eerst gekust en daarna weggestuurd omdat me knie pijn deed door mijn actie. Ik zei haar me te vergeten. Voor ze ging zei ze nog “ik ga jouw niet vergeten, ik hou van je”.
‘Man!, iedereen weet dat ze bij jou hoort, wie nog maar naar haar kijkt wordt gewaarschuwd dat zij van jouw is’ begon Bobby, ‘maak het goed, zeg wat je voelt, praat met haar maar wees niet de kwaaie gast, ik ben die dit heeft veroorzaakt. Wees kwaad op mij.’
Bobby stond wat met zijn armen te zwaaien, ‘als je kon opstaan zou ik zeggen sla me op me bek ofzo, doe iets maar niet Julia zo behandelen, dat verdiend ze niet.’
‘Daar hou ik je misschien nog wel aan, je op je bek slaan’, Dylan moest lachen.
Bobby keek hem even verbaast aan en begon toen ook te lachen.
‘Gast, serieus, hoe ellendig je je ook voelt, raak Julia er niet door kwijt.’
Dylan keek naar Bobby, ‘Wat kan ik haar nou nog bieden? me droom is naar de haaien.’
‘Julia hou van jou om jezelf, niet omdat je goed bent met een balletje trappen. Al zou je putjes scheppen dan nog zou ze van je houden. Ik geloof dat ze dat ware liefde noemen en je mag jezelf gelukkig prijzen als je dat nu al heb gevonden.'
Dylan even bezinken wat Bobby zei, hij had gelijk, hij moest iets doen om haar niet te verliezen.

Dylan leek nieuwe moed te hebben gevonden.
Het beseft dat hij Julia niet kwijt wilde leek heb de vechtlust te hebben die hij nodig had.
Hij werkte hard met Elena om weer op de been te komen.
Hij was inmiddels zover dat hij met een brace voor steun en krukken wat kon rondlopen.
Nou ja, lopen? Het was een begin.
Het was nu wel duidelijk dat football van de baan was en hij moest gaan denken aan wat hij verder wilde gaan doen.
Julia leek wat afstand te hebben genomen van hem en dat maakte hem toch wel zorgen.
Ze kwam nog wel langs maar niet meer dagelijks en spraak niet over haar vertrek wat er aan zat te komen naar Minnesota.
Zijn zusje Sophia had het er wel over en hoeveel ze haar zou missen.
Sinds enige tijd was er een nieuwe familie komen wonen in Cottonshall.
De familie Evans hadden de garage van de ouwe Gabe overgenomen.
Hun jongste dochter was vriendinnen met Sophia geworden en kwam regelmatig mee naar het huis van de Colemans.
Dylan hield vaak wat afstaand, hij had soms zo zijn momenten dat hij een hork kon zijn.
Het ging te langzaam en zijn knie deed nog te vaak veel pijn.


Het leven ging door en mensen leken niet te veel meer te praten over Dylan en zijn ongeluk.
Dylan was meer naar buiten gegaan om te oefenen met zijn krukken.
Het was juli en de zomervakantie was begonnen.
Op het plein waren kinderen aan het spelen, hij zag zijn zusje er ook bij.
Dylan strompelde verder en ging richting de Cotton’s Shanty. Het was al lang geleden dat hij daar was geweest.
Naar wat gerommel met de deur en zijn krukken was hij binnen.
Niks veranderd hier dacht hij, achter de bar stond Roy.
‘Dylan? wat brengt jouw hier? je bent wel de laatste die ik hier had verwacht’ begroetten Roy hem.
Die had Dylan kunnen verwachten, het was zeker drie of 4 maanden geleden dat hij hier was geweest.
Hij strompelde door naar de bar en ploft neer op een kruk.
‘Ik geloof dat iemand, meerdere zelfs, me hebben gezegd door te gaan met me leven, dus hier ben ik, een cola zou me wel smaken.’
Roy grijnsde, ‘komt er aan. Fijn dat je je weer de draad oppakt van je leven.’
Dylan keek de bar even rond en ontdekte de oude Gabe.
Die zat hem aan te kijken.
Dylan grijnsde, ‘Gabe, je droomt niet. Ik zit hier echt, tijd om verder te gaan.’
Hij pakte zijn glas en nam een slok.
Gabe kon een grijns zelf ook niet laten, ‘fijn dat je je weer onder de mens vertoont. Al plannen wat je gaat doen?’
Dylan schudden zijn hoofd, ‘eerste maar eens beter leren uit de voeten zien te komen met die klote knie.’
Gabe knikte, ‘begrijpe ik, hoe zit het met je handen? Tijdelijk verlamt of niet?’
Dylan keek hem verbaasd aan, ‘euh .. nee die mankeren niks.’
Dylan begreep niet echt wat Gabe bedoelde met zijn opmerking maar dat werd hem als snel duidelijk.
‘Luister jongen’ begon Gabe, ‘ik kan me nog herinneren hoe je amper 16 jaar was een met een oud barrel van een golf volkswagen bij me kwam met de vraag of je de garage mocht gebruiken om dat ding op te knappen, in ruil zou je mij ook helpen. Dat heb je ook gedaan, een jongen die woord houdt, fijn dat ze nog bestaan.’
Dylan knikte, ja dat wist hij nog en hij was erg blij geweest dat Gabe hem die kans had gegeven.
Gabe ging verder, ‘je hebt toen al laten zien dat je aardig je weg weet als het op techniek aankomt, je luistert en neemt alles goed op. Ik mag dan de boel aan Finn Evans hebben overgedragen maar ik woon en klus nog steed in de garage mee. Hoe zou je het vinden als ik eens met Finn ga babbelen om jouw een paar uurtje mee te laten helpen? Je hebt dan wat om handen en kan er nog iets mee verdienen.’
Dylan kon het niet geloven, bod Gabe aan om hem, met hoe nu was te helpen voor wat werk?
‘Dat zou toch top zijn, Dylan?’ Roy onderbrak zijn gedachten en aan zijn gezicht te zien leek hij het een goed voorstel te vinden.
‘Zou hij dat doen? Ik bedoel zou meneer Evans mij, in deze toestand willen helpen?’
‘Ik ga je niks beloven’ zei gabe, ‘maar Finn is een redelijk vent en ik kan aardig lullen, dus dat moet wel goed komen. je hoort wel van mij of Finn als we verder met je willen babbelen.’ Gabe pakte zijn glas en dronk het leeg.
‘Fijn dat je weer onder de mensen komt. Heb je dat barrel nog?’
Dylan knikte, ‘Ja die rijdt als een zonnetje. nu even niet maar pa start en rijdt er af en toe even een stukje mee voor me’ antwoorden Dylan.
Gabe knikte en stak zijn hand op ten teken dat hij ervandoor ging.
Dylan liet het nog even bezinken, misschien dat er toch nog wel hoop was voor hem.
Geen football maar een monteur, heel wat anders maar Gabe had gelijk gehad. 
Hij was best handig geweest met auto’s.


Julia was in alle staten, er was nog zoveel wat ze wilde doen voor ze weg ging.
In haar kamer stonden dozen en tassen die mee moest.
de zomervakantie was snel gegaan, ze had veel tijd doorgebracht in de praktijk bij Josh.
Inmiddels waren de verbouwingen voorbij en woonde hij en Jade boven de praktijk.
Josh had haar nog wat tips gegeven voor haar studie en het deed veel met haar toen uiteindelijk de laatste dag was aangebroken om daar te werken.
In haar laatste dagen had ze Abby Evans de kneepje van het werk geleerd, zij was nieuwe hier in Cottonshall.
haar jongere zusje had ze wel eens met Sophia gezien.
Dylan werkte nu een paar uurtje per week in de garage van de familie Evans, hij leek weer iets om handen te hebben wat afleiden van de ellende van het ongeluk.
Hoewel ze wist dat zijn droom om naar New Haven te gaan hem nog steeds pijnlijk op het hart lag.
Zolang dat ze elkaar kende was Dylan altijd met football bezig en was vastbesloten het te gaan maken als prof.
Dat was nu van de baan, het ging beter en hij wist goed vooruit te komen met behulp van zijn krukken. De brace had hij voor steun om zijn knie niet teveel te belasten.
De keren dat ze elkaar zagen en spraken waren nooit zoals het was geweest.
Er leek wat afstand te zijn, Dylan zei wel dat hij van haar hield maar ergens was ze nog steeds bang dat als zij eenmaal weg was het wel eens een doodlopend spoor kon worden voor hun.
Ze voelde tranen opwellen, niet huilen bracht ze haar zelf tot orde. Dit is wat hij wil dat ik ga doen, me droom waar maken en dierenarts worden.
Vanavond zou er in de Shanty een afscheidsfeestje zijn. Madison en Jade hadden er op gestaan dat te organiseren.

Dylan was bezig de rommel wat op te ruimen.
Hij was op zich best blij met de kans die hij van Finn Evans had gekregen om een paar uurtje te werken.
Gabe had het voor elkaar gekregen hem te overtuigen van zijn mogelijk kwaliteiten.
Vanavond zou er een afscheid zijn in de Shanty voor Julia. zou hij gaan?
de afgelopen weken hadden ze elkaar wel gezien en gesproken maar toch had hij wat afstand gehouden.
Ja, hij hield van haar en dat had hij ook meerdere keren gezegd, maar hij was ook bang voor de toekomst.
Hij zat nu min of meer vast hier in Cottonshall en Julia zou de komende jaren het heel druk hebben met de studie tot dierenarts.
Wat alles ze daar iemand zou ontmoeten? Iemand die haar wel kon bieden wat hij niet meer kon?
Oké, dit was te gek voor woorden! Hij kon dat wel football vergeten maar dat hoefde niet te beteken dat hij ook zijn grote liefde kwijt zou zijn.
Ja, hij zou afstand houden om haar de kans te geven te doen wat ze wilde maar hij zou ook duidelijk zijn in het feit dat hij op haar zou wachten omdat hij van van hield en nog steeds de droom van hun toekomst samen zag.
Zij als dierenarts en hij …. misschien wel als automonteur.


wordt vervolgt .....






Geen opmerkingen:

Een reactie posten