zondag 3 december 2017

deel 2: verloren dromen

deel 1 gemist hier volgt een link er naar:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/11/deel-1-verloren-dromen.html

en dan volg hier het 2de deel van verloren dromen, veel lees plezier!




                                    Verloren Dromen

Beiden teams hadden zich op gesteld om richting het veld te gaan.
Buiten kon je het geschreeuw horen van het publiek.
Dylan wist dat zijn ouders, Julia en grootouders op de tribune zaten.
Iemand gaf hem een duw, ‘Coleman! succes, dat het beste team mag winnen.’
Bobby Hunt had zijn hand uitgestoken naar hem.
Dylan gaf hem die hand, ‘dank je, jullie ook succes en bedenk dat jullie volgend jaar staan waar wij nu staan. dus ergens in het tweede zit de nieuwe Hunt die klaar is om jouw het gras onder de voeten te maaien.’
Bobby begon te lachen, ‘shit man! zo had ik het zelf nog niet gezien. maar zonder dolle, succes en ik hoop dat je ooit die footballer word waar van ik kan zeggen: daar zat ik bij op school en heb ik nog tegen gespeeld.’
Dylan moest grijnzen, ‘dank je.’
Coach Roy gaf het sein dat ze het veld op konden.
Onder luid gejuich werden de teams ontvangen. De directeur van de school sprak het publiek en de teams nog een keer toe.
En kort daarna klonk het startsein van de wedstrijd.
De derde en vierdejaars waar dichtbij elkaar gewaagd kwa het spelen, beiden teams deden het goed.
Het publiek was enthousiast, de cheerleaders zweepte het publiek steeds meer op.
Na de eerste helft stond het 2-1 voor de vierdejaars, maar na de halftime werd dit snel 2-2 door een score van Bobby Hunt.
Dylan was aanzet, hij maakte een goede kans om er 3-2 van te gaan maken.
Hij rende en ontweek, het publiek schreeuwde zijn naam, hij maakte zich op om te scoren en ….. met een wilde schreeuw van pijn gleed hij over het gras.
Hij schreeuwde het uit en greep naar zijn knie.
Er viel bijna een doodse stilte en iedereen leek zijn adem in te houden.
Roy schreeuwde om de medische zorg en sprintte het veld over naar Dylan die het nog steeds uitschreeuwde overduidelijk van de pijn.
De andere spelers verzamelde zich om hem heen om polshoogte te nemen.
Het zorgteam ontfermde zich over Dylan, Roy stuurde de andere speler naar de kant.
Julia was geschrokken de tribune afgekomen en was met de ouders en grootouders naar beneden gegaan.
Roy stond te praten met iemand van het zorgteam en kwam hun richting op.
‘Het ziet er niet goed uit, ik ga bellen voor een ambulance zodat hij naar het 
ziekenhuis kan voor betere medische zorg’.
Julia liep zonder te vragen het veld op naar Dylan.
Binnen een kwartier was de ambulance er en werd Dylan overgebracht naar het ziekenhuis, Julia weigerde bij hem vandaan te gaan.
De familie Coleman volgde in hun eigen auto de ambulance naar het ziekenhuis
Roy liet de spelers weten ook mee te gaan om op de hoogte te blijven toestaan van Dylan.
Bobby Hunt was krijtwit van schrik, maar niemand leek dit door te hebben.

Julia mocht niet bij Dylan blijven terwijl ze hem verder onderzochten en foto’s gingen maken van zijn knie.
met iets tegenzin liet ze zich naar de familiekamer brengen waar Grace en Silas Coleman, de ouders van Dylan zaten te wachten.
Ook Lambert en Olivia Coleman waren daar en ze zag dat Roy er ook zat. Die zat met Lambert te praten.
Julia stapte binnen en voelde zich ontredderd, ze wilde wat doen maar kon niks doen. Sporen van tranen waren nog zichtbaar op haar gezicht.
Olivia stond op en sloeg haar armen rond het meisje, ‘kop op meid! Dylan is een sterke knul, hij komt er heus wel weer bovenop.’
Grace Coleman klopte op de stoel naast haar, gebarend dat Julia moest komen zitten.
Silas Coleman stond op, in het voorbijgaan van Julia legde hij een hand op haar schouder, ‘ga zitten, ik zal een thee voor je halen.’
Julia ging zitten en Grace pakte haar hand vast, ‘Olivia heeft gelijk, Dylan is sterk. Voor je het weet is hij weer er bovenop en zijn jullie samen op weg naar jullie studieplek.’
Julia leek er niet zo zeker van, zo sterk was Dylan niet geweest. Hij had gehuild van de pijn tot de verpleger hem iets had gegeven om te pijn dragelijk te maken.
En ze had wel gezien dat je geen verpleegkundige hoeft te zijn om te zien dat die knie er niet goed uit zag.
Wat zou er nu gebeuren? Hoe zou het met de studie en de football carrière gaan van Dylan?
De moed zakte Julia in haar schoenen.
De zorgen die Julia had gehad waren niet voor niks geweest.
Een arts was gekomen en had hun uitgelegd dat de zaken er niet zo goed uit zagen voor Dylan.
De knieschijf was gescheurd, hiervoor was een operatie nodig om een zuggertung te plaatsen.
Dit hield in dat dunne metalen pinnen, vlechtdraad en enkele schroeven werden geplaatst in de knie van Dylan voor zijn genezing.
Om de kans zo klein mogelijk te houden op nabloedingen of ontstekingen te voorkomen moest hij de eerste zes weken rust houden met zijn knie.
Daarna zou hij aan een herstel kunnen beginnen met oefeningen voor zijn knie.
Maar het kon wel een jaar duren voor alles goed was herstelt, als hij nog volledig herstelde.
Niemand had wat gezegd maar iedereen had het wel gedacht, dat wist Julia zeker.
Dylan kon New Haven wel vergeten, nu en misschien wel voor altijd.
Zijn droom was in duigen gevallen en ze vreesde voor hoe hij er onder zou zijn.

Dylan had nog ruim een week in het ziekenhuis gelegen voor hij naar huis mocht.
In huis hadden ze de serre leeg gehaald en omgetoverd tot zijn plek.
Door het raam keek hij op de tuin.
Wat hem niks kon schelen, hij was kort in zijn antwoorden.
Julia probeerde geduldig te zijn maar toen ze hem een kus had willen geven had hij zijn hoofd weggedraaid en gevraagd of ze weg wilde gaan.
Julia had geweigerd waarop Dylan haar boos had aan gekeken en had gezegd  dat ze geen medelijden hoefde te hebben met hem door zijn handicap.
Haar woorden dat ze hem niet als een gehandicapte zag en ze nog steeds van hem hield hadden geen effect gehad.
Huilend had ze haar hart gelucht bij Grace, die ook al de nodige nare woorden had gekregen van haar zoon.
‘Dylan moet vrede vinden met zijn situatie en dat zal voor ons niet gemakkelijk gaan worden’ had Grace gezegd.
Julia had dit begrepen, ‘ik ben wel degene die straks naar Minnesota gaat en kan gaan doen wat ik wilde. Hij blijft hier en ik ben bang dat dit alles tussen ons komt te staan omdat zijn droom kapot is’ had Julia geantwoordt.
Grace had haar begrepen en belooft dat ze wat er ook zou gebeuren voor Julia zou zijn als dat nodig was.
Maar tijd hadden ze nu allemaal nodig, vooral Dylan.

De dagen gingen langzaam voorbij, zo voelde het voor Dylan dan.
Er waren nu ruim 7 weken voorbij sinds het ongeluk.
Dokter Jaxon Aldrett liet regelmatig zijn gezicht zien om te vragen hoe het ging.
Steenvast bleef Dylan antwoorden met “het zelfde als gisteren”.
Julia bleef komen en probeerde tot hem door te dringen maar niks leek uit te maken wat ze zei.
Zelf toen ze voorstelde om haar studie dan uit te stellen reageerde hij niet.
De examens waren inmiddels achter de rug en Dylan had onder begeleiding van een leerkracht thuis zijn examens mogen maken omdat er bijzonder omstandigheden waren voor hem.
Het kon hem allemaal niet zoveel schelen of hij nu wel of niet zou slagen.
Hoewel hij niks had gezegd maakt hij zich toch wel een beetje zorgen om Julia.
Zou ze echt hier gaan blijven? Nee, dat kon ze niet maken. Dat zijn droom naar de haaien was al erg genoeg, zij mocht niet opgeven om die van haar waar te maken.
Ze had een fantastische kans om in Minnesota aan haar opleiding te starten.
Hij hield van haar en wilde haar niet weerhouden van haar kansen. Een steek binnen in hem maakt hem duidelijk dat hij bang was haar kwijt te raken.
En dat was dan zijn eigen schuld besefte hij.
‘Goedemiddag Dylan! hoe is ons humeur vandaag?’ , de vrolijk stem van Elena klonk door het huis.
Elena was de fysiotherapeut die aan huis kwam om oefeningen met hem te gaan doen om zo weer op de been te komen.
Dylan zuchten, waarom was ze zo vrolijk? wist ze niet hoe pijnlijk het voor hem was.
Natuurlijk wist ze dat, ze had het gezegd maar dat het erbij hoorde en dat het minder zou worden.
In de deuropening van de serre verscheen Elena, ‘o,o, aan je gezicht kan ik nu al zien dat je het zonnetje in huis weer bent vandaag.’
Dylan bromde iets wat niet was te verstaan.

Roy stond in de kleedkamer, de derde jaars hadden net hun training gehad.
Hij zou zo snel naar huis gaan om de douchen en om te kleden.
De vierdejaars zouden vandaag hun diploma ontvangen.
Hij hoorde een deur achter zich op gaan, toen hij omdraaide zag hij Bobby Hunt staan.
De jongen zag er verloren uit en hij wist dat het ongelukje op het veld hem dwars zat.
‘Je ziet er uit alsof je door een truck ben overreden, jongen’ zei Roy terwijl hij gebaarde dat Bobby moest gaan zitten.
Bobby ging zitten en zuchten diep, ‘ik voel me verschrikkelijk! Ik heb Dylan zijn droom om zeep geholpen.’
Roy ging naast hem zitten, ‘Bobby, het was een stom ongeluk! Je kon toe van te voren ook niet bedenken dat deze actie om Dylan te blokkeren tijdens het scoren zo zou aflopen?’
Bobby schudden zijn hoofd.
‘nou dan’ vervolgde Roy, ‘je hebt hem ongelukkig geraakt en daarbij heb je zijn knie gescheurd, per ongeluk, dat wil zeggen dat je er niks aan kan doen. Ik snap dat je je schuldig voelt maar geloof me Dylan komt er wel weer bovenop, hij is taaier dan je denkt, Hij zal het alleen zelf ook nog even moet inzien.’
‘Hij schijnt nogal boos en kortaf te zijn tegen Julia en zijn familie, heb ik gehoord? ‘ zei Bobby.
Roy knikte, ‘klopt wel, tegen mij was hij ook nogal kort, ik prik er wel doorheen. Julia heeft het er moeilijk mee en ik denk dat dit wel eens het einde van hun relatie kan zijn als Dylan zo blijft, arme meid.’
‘Dat zou heel jammer zijn, die twee zijn al zo lang samen. Elke gozer hier op school weet dat je van Julia Miller afblijft …. tenzij je levensmoe bent.’ grinnikte Bobby.
Roy moest er ook om lachen, het klopte wel wat die jongen zei.
‘Geef het wat tijd, dat zegt zij opa ook. Hij heeft tijd nodig om vrede te vinden met zichzelf en laten we hopen dat hij niet te veel schade maakt rond zich door mensen te kwetsen.’
Roy en Bobby zaten nog even te praten maar toen moest Roy echt weg anders zou het de diploma uitreiking van de vierdejaars missen.

wordt vervolgt ..... 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten