zondag 24 december 2017

Cottonshall: extra verhaal





                         extra verhaal


Tamara Miller deed haar ogen dicht en wreef met haar vingers op haar hoofd, ze voelde hoofdpijn opkomen.
In het klaslokaal was het een lawaai wat de kinderen maakt net iets te veel.
‘Gaat het?’ sprak een stem.
Tamara opende haar ogen weer en keek naar het vriendelijke gezicht van Davina.
‘Ja, het gaat wel. Beetje last van beginnende hoofdpijn.’
het was deze ochtend iets drukker in haar klas omdat de 3 oudere groep bij haar in het lokaal waren gekomen.
Ze had de afgelopen 2 maanden veel tijd gestoken in het schrijven van een toneelstuk.
Nu Julia in Minnesota zat voor haar studie was het stil en leeg in huis.
Robert haar man, draaide zijn dienst zo als ze van hem gewend was en om de tijd door te komen was ze begonnen om het bekende verhaal van Charles Dickson ‘A Christmas Carol’ om te zetten in een toneelstuk wat de kinderen zou kunnen opvoeren dit jaar.
Ze had het dan wel iets ingekort maar nog steeds was verhaal begrijpelijk. De karakters had ze wat hun rol betreft ook zo gehouden, alleen de namen had ze aangepast.
Ze keek de klas rond, de rust begon weer terug te komen en de kinderen waren in afwachting van wat er zou komen.
Adam kwam naar voren, ‘fijn dat jullie ook stil kunnen zijn.’ sprak hij op scherpe toon, duidelijk niet blij dat de instructie om rustig samen te voegen in dit lokaal niet was gegaan als gehoopt.
‘Dit jaar hebben we iets bedacht, of liever gezegd heeft juffrouw Tamara iets bedacht. de bovenbouw groep kent het verhaal van ‘A Christmas Carol’ wel, ik heb dit vorige jaar nog voor jullie gelezen. Dit jaar gaan we het als toneelstuk opvoeren als afsluiting van het jaar en voor de kerstvakantie begint.’
Er steeg geroezemoes op maar Adam gebaarde dat ze stil moest zijn.
‘Omdat Juffrouw Tamara het niet te moeilijk wilde maken voor de onderbouw heeft ze het verhaal wat verkort en toch begrijpelijk gehouden. maar ik denk dat ze dat beter zelf kan vertellen.’
Adam gaf Tamara een teken dat ze het kon overnemen van hem.
‘Zoals meester Adam jullie al zei’ begon ze, ‘heb ik dus een kerstuitvoering in elkaar gedraaid van een heel oude maar bekend verhaal. in grote lijnen is het verhaal hetzelfde maar toch iets verkort omdat het anders toch te lang zou zijn voor de uitvoering. De bovenbouw zal de voornamelijkste rollen voor hun reken krijgen en dat betekent dat je je tekst zal moeten leren. De onderbouw doet mee in deze uitvoering maar zal weinig tot geen tekst hebben. Dat betekent niet dat jullie niet van belang zijn, onze nieuwe Scrooge heeft mensen nodig die rond hem lopen, die het dorp vormen, die het verleden, het heden en de toekomst vullen.’
Tamara nam even stilte en keek de klas rond, gespannen gezichtjes keken naar haar.
‘We zijn nu bijna op de helft van november en hebben ruim 5 weken om deze uitvoering te leren en tenslotte op te voeren voor jullie ouders, opa’s en oma’s en andere van ons dorpje die willen komen kijken. Ik verwacht dan ook 100% inzet en dat iedereen met veel plezier aan gaat meewerken om dit schooljaar af te sluiten.’
De kinderen begonnen te klappen en joelen, duidelijk teken dat ze het wel zagen zitten om deze uitvoering te gaan doen.
Tamara wreef weer even op haar voorhoofd, ze zou straks wel wat innemen.
Ze pakte de papieren van haar tafel en nam weer de aandacht.
‘Dan zal ik jullie nu de rolverdeling geven, Juffrouw Davina zal jullie het script geven wat bij jouw rol hoort, de tekst die voor jouw is bedoeld staat dikgedrukt. leer hem goed! goed, dit zijn de rollen, de geest van het verleden, Sophia!’
Sophia sprong op, ‘yes! … ze kleurde even rood, ‘sorry.’
Tamara schonk haar een glimlach, ‘de rol van de geest van het heden,Lisa. De geest van de toekomst, Tim.’
Tim trok een gezicht, duidelijk niet blij met zijn rol. Adam keek streng naar zijn zoon, als teken gewoon te doen.
Tamara ging verder, ‘de rol van Scrooge heeft een aanpassing gekregen. Dit karakter is wat de naam betreft met een knipoog naar onze burgemeester, Victor. En ik denk Noah prima in staat is om een nukkige Victor alias Scrooge neer te zetten.’
‘Betekent dat ik een soort mini burgemeester mag spelen die saai en chagrijnig is?’ vroeg Noah.
‘In een zekere zin wel’ beantwoorden Tamara zijn vraag.
Na een klein uurtje wist iedereen wat hij of zij moest doen en was het weer een drukte door iedereen die hun script zat door te lezen.
Tamara voelde weer aan haar hoofd, het werd erger.
‘Neem even tijd voor jezelf en ga wat innemen. Adam en ik brengen de boel wel weer tot rust’ zei Daviana die naast haar stond.
Tamara knikte en liep de klas uit.


In de week die volgde werd Tamara regelmatig aangesproken door ouders die het het super leuk idee vonden deze kerst uitvoering.
De uitvoering zou gehouden worden in de kerk en Pater Domini Jan was net zo enthousiast geweest als de kinderen.
Vanaf nu werd ieder moment wat kon worden gebruikt om te repeteren gebruikt.
Alleen leek de geest van de toekomst,Tim, de enige te zijn die niet zo blij was.
ze zou Adam vragen eens uit te zoeken waarom.
‘Als geest van het verleden wil er uitzien als een engel’ zei Sophia heel stellig, ‘een witte jurk en overal glitters.’
Noah trok zijn neus op ‘klinkt eerder als een kerstbal dan een geest.’
Sophia wierp hem een boze blik, ‘jongens hebben absoluut geen verstand van kleding.’
Lisa knikte instemmend, ‘ik denk dat ik iets wil met een mantel, een rode mantel.’
‘de geest van de kerstman’ zei Noah op een griezelige toon.
Beiden meisje keek hem met een blik aan die duidelijk maakte dat hij beter zijn mond kon houden.
‘Bah, stom gedoe. Ze zullen heus wel al hebben bepaalde wat we voor kleding krijgen’ bromde Noah en gebaarde naar zijn maatje Tim om mee te komen.
‘Je bent nogal stil, je rol zal wel goed komen, weinig tekst en veel wijzen.’
Tim zei niks en haalde zijn schouders op, hij had helemaal niks met dit hele gedoe, hij wilde niet op een podium waar mensen naar hem zaten te kijken.
Dat was meer iets wat Ginger deed, hoe ze dat kon snapte hij niet.
Noah leek niet te merken dat Tim in de knoop zat met zichzelf en de uitvoering.


Adam stond voor het raam en keek over het schoolplein.
Hij zag zijn zoon met Noah samen lopen en zo vrolijk als de jonge Noah overkwam zo neer geslagen leek Tim.
Davina kwam naast hem staan, ‘ze hebben er allemaal zin in geloof ik. Was een goed idee van Tamara om dit te doen.’
Adam keek iets opzij,ooit had hij graag Davina aan zijn zijde gehad als vrouw maar nu hij Ginger had leren kennen wist hij dat achteraf zij niet voor elkaar waren bestemd.
‘ja, het is zeker een goed idee maar als ik naar Tim kijk denk ik dat hij er niet zo over denkt. Moeilijk is zijn rol niet, tekst heeft hij niet. geen idee wat hem dwars zit? hij spreekt thuis niet over het toneelstuk.’
Davina dacht na over wat Adam zei. ‘Zou hij podiumvrees hebben? het zou kunnen. niet iedereen is voor dit soort dingen in de wieg gelegd. Dat zal Ginger wel kunnen beamen.’
Adam keek naar Davina, ‘dat ik daar niet zelf aan heb gedacht! Tim is de rust zichzelf, soms wel een uitspatting maar verder hoeft al die poespas niet. Ik weet nog dat hij Ginger vroeg of hij nu ook op de foto moest voor journalisten. Toen ze zei dat hij niks hoefde te doen wat hij niet wilde leek hij opgelucht.’
‘Misschien dat Ginger de juiste persoon is om met hem te praten? zei kent de kneepjes van het vak als geen ander en als hij podiumvrees heeft kan zij hem vast het best helpen.’
Adam knikte, ja, Ginger. Zij kon wel eens de juiste persoon zijn om met Tim te praten.


Het was begin december en iedereen was druk met zijn rol in het toneelstuk.
Met behulp van de moeders van een aantal kinderen werd gewerkt aan de kleding voor de kinderen.
Handige vaders hielpen om decorstukken te bouwen. Joey West had via een oude vriend wat dingen geregeld die ze mochten gebruiken voor het toneelstuk.
Claire was zo trots en blij geweest toen ze Tamara vertelde wat Joey voor hen had kunnen regelen.
Ook Ginger had zich aangeboden om te helpen, met haar ervaring kon ze vast helpen de kinderen te leren zich op de rol te richten en niet te veel te denken aan de mensen die er zaten. Tamara had die hulp zonder aarzelen aangenomen.
Ginger had er ook wat eigenbelang bij gehad, zo kon ze Tim eens opnemen en kijken wat ze het best voor hem kon beteken.
Dat Adam haar in vertrouwen had genomen had haar veel gedaan, Adam betrok haar volledig bij de opvoeding van Tim, alsof het haar eigen zoon was. En eerlijk gezegd ze was gek op die jongen.


Als snel was duidelijk dat de kinderen allemaal we een beetje hulp konden gebruiken.
Sophia moest nodig worden afgeremd, ze wilde iets te veel op de voorgrond staan.
De witte jurk die ze kreeg voor haar rol maakte haar half blij, de glitters zouden er niet komen.
Lisa kreeg inderdaad een rode mantel, twee kinderen van de onderbouw zou onder de mantel vandaan komen als ze ‘Victor’ de Scrooge in het verhaal behoefte en onwetendheid zou tonen.
Tim had een soort halloween achtig pak, toen hij het voor de eerste keer had gepast waren er zelf een paar onderbouw kinderen van hem geschrokken.
Dat had hij best wel lol om gehad. Hij merkte al snel dat niemand kon zien dat hij onder dit pak zat en Ginger had verteld dat als je het eng vond om al die mensen te zien zitten je moest voorstellen dat ze allemaal in hun onderbroek zaten.
Langzaam begon het dit hele toneelstuk toch wel leuk te vinden. Niemand kon zien dat hij de geest van de toekomst was, dat maakte het al iets prettiger voor hem.


Ginger merkte naar een paar dagen ook op dat Tim wat losser was gekomen.
Het leek goed uit te pakken hem vertrouwen te geven door de keuze van deze kleding.
Terwijl iedereen aan repeteren was kwam Adam bij haar staan.
‘Ik geloof dat een dankjewel wel op zijn plek is. Als al die kinderen er niet waren zou ik je in me armen trekken en ….’, verder kwam hij niet omdat Ginger een vinger op zijn mond legde.
‘graag gedaan, ik vind het leuk om te kunnen helpen. Maar nu stil, alle aandacht voor onze kindersterretjes.’


De weken waren voorbij gevlogen en iedereen had meer dan zijn best gedaan.
Alles was gewoon geweldig en Tamara voelde zich behoorlijk trots.
Ze had genoten van de afgelopen weken, ze had zich weer nuttig gevoeld met al die drukte.
Het was vrijdagavond, vanmorgen hadden ze nog voor een laatste keer gerepeteerd.
om 12 uur had iedereen naar huis gemogen en hadden de middag vrij gekregen.
Na deze uitvoering zou de kerstvakantie echt beginnen.
Achterin een grote kamer waren moeders aan het helpen om de kinderen aan te kleden. Sommige hadden door hun kleine rol thuis zich kunnen omkleden al voor ze naar de kerk waren gekomen.
Eerder deze week hadden Joey West en een aantal vaders de decorstukken neergezet en alles verder op orde gebracht.
Tamara keek op de klok, bijna tijd. Het toneelstuk kon zo beginnen.
Adam kwam de ruimte binnen en ging bij haar staan.
‘Het zit er behoorlijk vol, veel bekende gezichten. De kinderen mogen trots zijn op zichzelf maar ook op hun juf.’
Adam had gelijk wist Tamara iedereen had wel iemand daar binnen zitten die trots op hun was. Degene die trots op haar had kunnen zijn was er nog niet, Julia zou wel komen voor de feestdagen maar had zelf nog een paar dingetje te doen voor ze naar huis kwam. Natuurlijk was Robert ook trots op haar, maar juist nu miste ze haar dochter weer.
Met een diepe zucht bracht ze zichzelf weer tot orde en gaf een teken dat iedereen zich moest klaarmaken voor de uitvoering.


De avond verliep geweldig en het applaus vanuit de zaal was enorm geweest.
Iedereen had super zijn best gedaan.
Op de verschijning van Noah als hun Victor Scrooge was erg gelachen. Het was gewoon geniaal dat ze er een sprekende mini versie van hadden kunnen maken.
De kinderen gingen zich omkleden en zouden dan terug in de kerk komen.
Madison en Tibby hadden ervoor gezocht dat er hapjes en drankjes waren voor iedereen weer naar huis ging.
Tamara werd wederom met veel lof aangesproken op het succes van deze uitvoering.
Terwijl ze zich een weg baande tussen de mensen dacht ze even een bekend iemand te zien. Nee, ze zag dit zeker verkeerd.
De jongen die half voor die persoon stond draaide zich nu om, ze zag dat het Dylan was.
Dylan was zo veel vooruit gegaan. Hij liep nu zonder kruk maar droeg regelmatig nog de brace. Finn Evans had hem aangeboden op zijn kosten een opleiding als monteur te gaan doen. Dylan had dit geaccepteerd en leek weer nieuwe moed te hebben in de toekomst.
Maar het was de jonge vrouw die Tamara zag toen Dylan zich wat omdraaide die haar aandacht trok.
Julia? Was het echt? Tamara liep de richting van het stel op en bij iedere stap wist ze het zeker, het was Julia.
‘Julia!’ ze omhelsde haar dochter, ze had haar zo gemist.
‘Mam, mam? iets minder hard graag.’ lachend duwd Julia zich iets los.
‘Waar? Wanneer?’ stamelde Tamara.
‘Niet boos worden maar ik was hier gisteren al’ zei julia.
‘Wat!’, verder kwam ze niet.
‘Schat, laat ze even uitpraten’, Robert was er bij komen staan en had een twinkel in zijn ogen.
‘Ik ben hier gisteren al gekomen, we wilde je vanavond verrassen. O, mam! De uitvoering was geweldig. je hebt echt super goed werk met de kinderen gedaan. Wees niet boos. Ik heb vanacht bij de Colmans gelogeerd.
‘Dat verklaard waarom Sophia iedereen keer begon te grinniken als ze me zag’ zei Tamara.
‘Ik ben zo blij dat je er bent’, ze omhelsde haar dochter weer.
‘en jij’, ze gaf Robert een por in zijn zij, ‘jij wist dit! Jij ook Dylan Coleman.’
Robert trok een wenkbrauw op, ‘Tja, als ik het had verteld was het geen verrassing meer.’


Het werd die avond later dan was verwacht.
Maar het leek niemand iets te schelen. Nog 3 nachtjes slapen en iedereen in Cottonshall zou kerst vieren met hun dierbare.
Volgende week zouden ze op het plein weer samenkomen voor de jaarwisseling.
een nieuw jaar en nieuwe kansen.
Het zou weer een verrassing worden wat volgende jaar zou brengen.
In ieder geval een nieuwe burger, Madison was uitgerekend voor februari.
En misschien dat Josh en Jade dat jaren zouden trouwen.
Wie weet wat een nieuw jaar Cottonshall zou brengen.


                                                einde



Geen opmerkingen:

Een reactie posten