zondag 26 november 2017

deel 1: verloren dromen

de komende weken kunnen jullie weer in 4 delen een nieuwe deel van Cottonshall volgen lang weer volgen op het weblog.
zo als alle vorige keren kun je dan rond de klok van 10.00 uur (Nederlandse tijd) een deel online verwachten.
deel 1: vandaag
deel 2:  3 december 2017
deel 3: 10 december 2017
en deel 4: 17 december 2017
op 24 december 2017 volgt nog een kort extra verhaal.

Verloren dromen
Dylan Coleman en Julia Miller, beiden 18 jaar en staan op het punt van nieuwe keuzes in hun leven.
als sinds ze jaren zijn ze een stelletje en onafscheidelijk.
Beiden gaan  nu studeren, Julia om dierarts te worden en Dylan is vast besloten om prof footballer te worden.
maar dat lijkt allemaal toch anders te lopen als Dylan een knie-blessure oploopt.
het ziet er naar uit dat zijn droom vervlogen is.
hier door wordt de relatie van het jonge stel heftig op de proef gesteld.
terwijl Julia niet van hem wil wijken, lijkt Dylan als en iedereen van zich weg te jagen.
is dit het einde van hun realtie? of is er nog een sprankje hoop?



                                                 Verloren Dromen


Julia tuurde de straat af maar het leek er op dat hij niet zou komen.
Ze zuchten een keer diep en draaide zich om naar de auto.
zij zou haar droom gaan waarmaken, voor Dylan lag dat anders. Ze voelde wel medeleven voor hem maar dat had hij niet gewild. Hij wilde niet als een zielig vogeltje behandeld worden.
Haar moeder keek haar aan, ze had die trieste en meelevende blik in haar ogen.
ze stak een hand uit, ‘Ach lieverd, laat hem maar hij draait wel bij en dan is het aan hem wat hij gaat doen. Het is nu allemaal nog te pijnlijk voor hem en hij moet het een plekje geven, als dat is gebeurd zul je zien dat hij wel weer wat makkelijker is om mee te praten.’
Julia knikte en zuchten nog eens diep. Ze had haar ouders niet echt iets vertelt over het gesprek wat ze eergisteren nog met hem had.
‘Alles bij wat je mee wilde nemen?’ vroeg haar vader. Ze knikte weer.
‘Dan denk ik dat we maar eens moeten gaan, het is nog een aardig stukje om te rijden’ zei haar vader.
Ze wilde net in stappen toen ze iemand hoorde schreeuwen om te wachten.
hoopvol draaide ze om maar het was niet die ze had gehoopt, toch verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Sophia Coleman storten letterlijk in haar armen en begon te snikken, ‘Ik ga je missen!’
Julia streek het meisje over haar haar en gaf haar een dikke knuffel, ‘Ik jouw ook, spruit’.
‘Dylan is een hork nu hij niet meer kan doorgaan met voetbal, je bent veel te goed voor hem’, snikte het meisje.
Sophia was het zusje van Dylan, Dylan was haar vriendje .. tenminste dat hoopte ze want het ging niet zo goed tussen hen de laatste tijd.
Julia knielde neer en keek het meisje aan, ‘Het komt wel goed met hem, hij heeft tijd nodig. Dus, beloof me dat je lief bent voor hem en dat je me zal schrijven?’
Sophia knikte en liet zich weer rond Julia’s nek vallen.
Julia en Sophia knuffelde en toen was het echt tijd om afscheid te nemen.
Julia ging studeren en haar droom om dierenarts te worden waar maken.
ze voelde medeleven voor Dylan die nu achter bleef en zijn droom op een professionele football carrière kon vergeten. En dat allemaal door een stom ongelukje tijdens het examen toernooi van hun highschool in Sommershall.
Sophia zwaaide ze na tot dat de auto van de Millers bijna uit het zicht was.
Dylan was dan wel haar broer maar hij was op dit moment niet te genieten zo chagrijnig als hij was en nu Julia ook nog eens weg ging zou het wel eens erger kunnen worden met die gozer.

Dylan staarde naar de klok, ze zou nu wel weg zij intussen.
had hij toch moeten gaan? afscheid nemen van haar? Hij had haar eergisteren nog gezien in de Shanty voor het afscheidsfeest wat was gegeven voor haar.
Hij gooide de moersleutel in de bak, iets te hard.
‘Jongen, je hebt een humeur om op te schieten maar daar kan het werktuig ook niks aan doen’.
Finn West keek hem met een lach aan, hoewel deze probeerde er wat humor in te brengen wist hij dat het moeilijk was een lach te ontlokken bij de jongen.
‘Sorry’ mompelde Dylan en negeerde verder Finn.
Finn West was een maand of 6 geleden komen wonen in Cottonshall, hij had het terrein van de oude Gabe min of meer overgenomen.
Dat wilde zeggen dat Gabe de woning had verruild voor een caravan achter de schuur die diende als garage en Finn en zijn gezin waren in de woning getrokken.
de voorwaarde die Gabe had gesteld was dat ze een proef zouden draaien om voorlopige samen de garage draaiende te houden en dat hij in een caravan achter de schuur kon wonen, man alleen heeft niet zoveel ruimte nodig had hij gezegd.
Finn had overlegt met zijn vrouw Chanel die het geen probleem vond.
Zo was het dus verlopen, de boel draaide goed en Finn had al snel ontdekte de oude Gabe best goed was met zijn werk maar ook dat het moeilijk zou zijn voor hem om het los te laten.
Dus had Finn zich voorgenomen om de jongen maar wat rond te laten scharrelen.
Het was ook Gabe geweest die voorstelde om Dylan wat te laten klussen. Na zijn ongelukje was de jongen een beetje verloren geweest en Gabe hoopte hem een nieuwe doel te geven nu football en zijn studie in duigen was gevallen.
De jongen had het aangenomen, hij was goed in het sleutelen aan auto’s en Finn zag wel de mogelijkheid om een monteur van hem te maken, maar Dylan moest eerst vrede vinden met zichzelf voor hij hem een voorstel zou doen.
Dylan liep nog behoorlijk mank door zijn knie, hij droeg een brace als steun hiervoor maar was niet in staat een volle dag rond te lopen met dat ding omdat de pijn dan te veel werd.
En het kon nog wel een jaar duren voor hij volledig hersteld was, als het ooit nog goed kwam. Hij had Bobby Hunt wel kunnen wurgen maar had ook beseft dat het een ongelukje was die Bobby nooit zo had bedoeld.
Maar nu zat hij dus wel hier, met een verrotte knie en zijn studie en mogelijkheid met football naar de maan. En Julia was nu ook weg.
Een steek trok door zijn lijf, niet door zijn knie maar omdat hij beseft dat er dingen moesten veranderen. football was dan van de baan maar hij wilde zijn maatje, zijn vriendin waar hij heel van hield ook nog eens niet kwijt.
Maar wat kon hij nog voor haar betekenen? hij was een onmogelijke hork geweest.
Boos op iedereen die hem alleen maar wilde helpen, zelf zijn eigen familie leek hem te ontwijken.
Hij strompelde naar de werkbank waar zijn krukken stond, die had hij echt nog omdat hij niet volledig op zijn op zijn been kon staan.
Die paar uur dat hij hier rond strompelde waren achteraf gezien toch wel een welkom geweest.
Beter als in huis zitten, hij zou er gek zijn geworden.
Zijn opa, die vroeger de huisarts was in dit dorp, had hem meerdere keren gezegd geduld te hebben. Het was misschien voor nu spijtig maar dat hij zeker niet de hoop moest opgeven.
Vanuit medisch oogpunt waren er nog kansen genoeg had hij gezegd.
Dylan snoof, ‘ja, maar footbal kan ik wel vergeten”, mompelde hij.


5 maanden eerder

Dylan gooide zijn boeken in zijn locker, de lessen zaten er op voor vandaag.
hij haalde een andere tas er uit.
football training was altijd het moment waar hij naar uit keek.
Dit was zijn laatste jaar, er werd een speciale wedstrijd gespeeld.
De vierdejaars zouden tegen een team van derdejaars spelen. een soort traditie waarbij het voor hun er op zat en de derdejaars het overnamen van hun.
De vierdejaars ging zich dan op maken voor de afronding van het jaar, de examens.
Daarna zou een nieuwe wereld open gaan.
Hij ging naar New Haven, waar hij ging studeren en bezig kon zijn met beroeps footballer te worden.
Julia zat dan in Minnesota waar ze ruim 8 jaar nodig zou hebben voor ze een volleerd dierenarts zou zijn.
De afstand was doenbaar maar ze zouden niet zo veel meer samen zijn als nu.
Met de kerst had hij de kriebels al gevoeld, het zou nu bijna zover zijn dat alles ging veranderen. 
Zijn moeder had een traantje gelaten toen hij enthousiast over dit doel praten met zijn opa, hij had haar getroost met de woorden: mam, jij hebt straks een prof footballer als zoon.
‘diepe gedachten, Coleman? zorgen om verlies van de wedstrijd?’ Bobby Hunt haalde Dylan uit zijn gedachten.
Hunt was een derdejaars die in het team speelde waar dylan met de vierdejaars tegen zouden spelen.
Bobby Hunt keek hem lachend aan, Dylan zou zweren dat hij dit zelfs een beetje spottend deed.
‘Maak je niet druk, Hunt! Je weet dat we jullie een kansje geven om wat te laten zien maar de vierdejaars winnen altijd’ , Dylan gaf Bobby een speels duwtje.
Even leek er een spanning te ontstaan die verkeerd zou omslaan maar toen begonnen beiden de lachen.
Bobby haalde zijn schouders om en draaide om om weg te lopen, ‘we zullen zien Coleman, we zullen zien.’ 
Dylan keek hem na, hij kwam wat arrogant over maar verder was die Hunt wel oké. 
Hij zou wel eens een goed jaar kunnen maken als speler in het team straks in zijn vierde jaar.
Hij sloot zij locker en ging in de richting van het sportveld, lekker even een uurtje trainen.

Roy Hobbs had zijn draai gevonden hier in Cottonshall.
Hij had het verleden kunnen loslaten, wat er was gebeurd met Brenda en hun zoon was niet zijn fout. Soms gebeurden dingen en niemand kon zeggen waarom.
Toen hij in het diepste dal van zijn leven zat had zijn maatje Tommy North hem uitgenodigd om naar zijn geboorteplaats te komen en dar was Roy nu nog steeds.
Officieel crashed hij nog steeds op de bank bij Tommy maar dat kwam niet zo heel veel meer voor.
Het grootste deel zat hij bij Tibby, zij woonde boven de Shanty van het dorp.
De Cotton’s Shanty was eigendom van Madison Davis, vrouw van de burgemeester Victor Davis.
Na hun huwelijk waren zij gaan wonen op de boerderij van Victor en Tibby was van een kamer bij Pater Domini Jan verkast naar de woning boven de Shanty.
Tibby had een moeilijk jeugd gehad door de rassenhaat die er was in de omgeving waar ze woonde. Een blanke moeder en een zwarte vader was niet iets wat ze accepteerde.
donkere mensen werden soms nog steeds verbonden met slavernij en op een avond hadden een groep Tibby na haar werk staan op wachten, ze hadden haar verkracht en duidelijk gemaakt dat ze niet meer was dan een slaaf die moest werken voor de blanken en zich als hoer verlenen indien gewenst.
Met spaargeld van haar moeder was ze weggegaan en een nieuwe leven begonnen hier in Cottonshall.
Roy liet de hele verloop van hun gevonden geluk in handen van haar, zij bepaalde het tempo, niet hij.
Nu stond hij hier op Sommershall high, als coach van het football team.
Via Dylan had hij begrepen dat ze hier wel een goede begeleiding konden gebruiken voor de teams.
Hij had geheel vrijblijvend geïnformeerd naar de mogelijkheden en het schoolbestuur had gelijk oren gehad naar zijn status en verdiensten als militair en medewerker van het buurtcentrum.
Binnen een week was het rond dat hij de nieuwe coach zou worden.
De oude coach leek er niet rouwig onder dat hij zijn baan kwijt was. 
Volgens zijn zeggen waren het rot jong en ze bezorgen je alleen maar problemen.
Aan de dranklucht te ruiken dacht Roy dat zijn probleem ergens anders lag dan de jongeren.
Roy zag het ook anders, er was zeker talent. En Dylan Coleman was daar een van.
De keuze van de jongen om verder te willen in de football steunde Roy van harten.

De training verliep zoals altijd vlekkeloos.
Iedereen gaf 100%, ook al waren ze versleten na een dagje blokken op de school, trainen leek hun nieuwe energie te geven.
Dylan had zijn spullen uit zijn locker gehaald en liep naar zijn auto.
Bij het zien van het meisje wat tegen zijn auto stond geleund en wachtend op hem verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
Hij liet zijn tassen op de grond vallen en trok het meisje tegen zich aan.
‘Hallo schoonheid, weet je vriendje dat je hier ben of ben je nog vrij?’
Julia moest lachen, zei niks en sloeg haar armen rond zijn nek. 
‘Wat niet weet wat niet deert, dus je bent vrij om me te kussen.’
Dat hoefde ze geen tweede keer te zeggen, de tijd leek even stil te staan terwijl Dylan van haar lippen proefde.
Wat hield hij toch veel van dit meisje, zij was alles voor hem en op een dag zouden ze trouwen en een gezin gaan stichten, maar eerst hun opleidingen en carrière maken.
Dylan liet Julia los, ‘laten we maar eens richting huis gaan, we zijn al laat en ik mag je vader graag maar hij blijft wel oom agent waar ik geen problemen mee wil, zeker niet als het zijn dochter betreft.’
Hij hield de deur voor haar open en liet haar instappen. gritsten zijn tassen en mikte ze in de kofferbak waar naar hij zelf in stapte en na het checken of beiden de gordel droegen reed hij weg.
Na Julia thuis te hebben gebracht en nog eens van haar te hebben geproefd ging hij naar huis.
Alles was perfect. Super mooie en lieve vriendin en een mooie carrière in het verschiet.
Wat kon je als knul van 18 nog meer wensen? 
Het was nu eind februari, Dylan was tevreden met wat er nu was en nog zou komen. Dit was zijn jongensdroom geweest en die ging hij nu waren maken ook.
Maar eerst nog even dat examen halen en een schitterende afscheid game spelen met de vierdejaars.

De weken waren rustig voorbij gegaan. Hier en daar wat lichte stress door de examens.

Het was inmiddels alweer april, de examens waren nu afgerond en er braken spannende dagen aan.

Geslaagd of niet? daar moesten ze nog even geduld voor hebben.
Wat ook spannend was was de laatste wedstrijd van dit jaar voor de vierdejaars.
Het was een drukte in de kleedkamers van het team waar Dylan in speelde.
In de aankomende weken had Bobby hem behoorlijk lopen irriteren met opmerkingen.
Julia had hem gezegd het te negeren en zijn inspanning te bewaren voor de wedstrijd.

wordt vervolgt ....


Geen opmerkingen:

Een reactie posten