zondag 14 mei 2017

deel 1: lied van mijn hart

het 7de veraal van Cottonshall is een feit! 
en ik zelf ben er weer heel blij mee dat er een nieuw deel is van deze online serie.
dit keer is Adam Nichols de hoofdpersoon en natuurlijk is er weer een nieuwe karakter bij gekomen en eentje die misschien wel een vreemde eend is in het kleine dorpje.
de komende 4 weken kun jullie op zondag rond de klok van 10.00 uur weer lezen hoe het allemaal er aan toe gaat in Cottonshall.

het verhaal in het kort:
de wereld kent haar als het popidool Gigi maar ze heet eigenlijk Ginger Harper.
ze wilde er gewoon even van tussen en nu staat ze met autopech op een onbekende plek en dan blijkt ook nog de batterij van haar mobiel plat te zijn. kan het nog erger?
op weg naar huis ziet Adam Nichols de dame in nood en bied haar hulp aan.
Adam heeft duidelijk geen enkel idee wie Ginger eigenlijk is.
in Cottonshall lijkt ze rust te vinden zonder pers en zonder stalker!
Adam vindt deze dame wel heel aantrekkelijk en Ginger lijkt op haar beurt hem ook wel aantrekkelijk te vinden.
als lijkt perfect tot ze weer een berichtje ontvangt, heeft de stalker van Gigi haar dan toch gevonden?



                                    lied van mijn hart

Kon het nog erger? 
Gefrustreerd gaf Ginger een schop tegen de voorband van haar auto.
Nou ja, haar auto, die van Joey.
Ginger Harper was het even zat geweest en had de auto van haar manger Joey West gepakt en was er vandoor gegaan.
De buiten wereld kende haar onder de naam Gigi, een popidool die vele fans had.
Maar ze was het rennen en vliegen even zat geweest, ze had net haar laatste concert achter de rug van de tour die ze hadden gedaan.
Hoewel ze als kind al droomde van een carrière als zangeres wilde ze nu niets liever verdwijnen in de anonimiteit.
Om haar wat rust in haar hoofd en lijf te geven was ze een stuk gaan rijden.
Sommershall was ze voorbij gereden en was het bord Cottonshall gaan volgen.
Toen begon die oude bak van Joey rare geluiden te geven en na een klap was deze gestopt, starten deed hij nog maar kwam niet vooruit.
Onder de motorkap kijken had geen nut, ze had verstand van zingen en om mensen te amuseren, ze gaf haar het beste van haarzelf in haar shows.
Maar van auto’s had ze geen verstaan.
En dan tot overmaat van de hele ramp bleek haar batterij van haar mobiel nog eens leeg te zijn.  Echt, het kon vast niet erger dan dit?
Op een onbekende plek tussen twee plaatsen die ze niet kende, pech krijgen met de auto van je manager, dat had zij weer.


Eerder die avond ….
‘Die gast vliegt eruit! Hoe vaak moet je hem nog uitleggen dat de spot op soft moet staan als die op me schijnt en waarom is het zo verrekte moeilijk voor hem om me te volgen met dat licht als ik over het podium loop!’
Ginger alias Gigi was woest en Joey kreeg de volle laag.
Als manager was dat te verwachten, het was zijn baan om te zorgen dat alles goed verliep maar de jongen die deze tour mee hielp met de verlichting was inderdaad een ramp.
Het zou er waarschijnlijk op uit draaien de de knul niet meer in dit team zou meewerken bij de volgende tour.
Gelukkig was deze tour klaar, de ‘with every beat of my heart’-tour was een groot succes geweest en iedereen zou genieten van de komende weken vrijaf.
Na de welverdiende rust zou Gigi weer de studio’s induiken voor een nieuwe album.
Gigi oftewel Ginger Harper, had hij een jaar of zes geleden ontdekt bij een talentenjacht.
Haar optreden had hem verpletter, ze was super goed.
Het duet wat ze met haar mede kandidaat deed was prachtig, de klanken van haar stem drongen diep door tot aan je botten.
Helaas werd ze tweede en de kandidaat van het duet werd eerste, hij was goed geweest maar Joey vermoeden dat de zwijmelende meisje mede verantwoordelijk waren voor zijn winst.
Hij had zonder verder te twijfel haar gelijk aangesproken en een aanbod gedaan voor een platencontract.
Na vele gesprekken met elkaar en een horde aan advocaten die zich over de contacten hadden gebogen, waren ze tot een overeenstemming gekomen.
Kort daarop kwam haar eerste single “here I am” uit en die werd een kneiter van een hit, Gigi stond gelijk op de kaart als beste nieuwkomer van 2012.
Nu ruim 5 jaar verder was ze het popidool van vele jongeren, ze wilde niet het brave meisje van hiernaast worden genoemd en had 2 jaar geleden haar haar in een blauwachtig kleur geverfd. Een nieuw look bij het nieuwe album had ze gezegd.
De muziek was afwisselend tussen zwoele romantische ballades en soms wat ruiger door een randje van rock toe te voegen.
Ze had beslist niet het te hoog in haar bol gekregen, ze bleef lekker gewoon en maakt tijd voor haar fans.
Vorig jaar kwam daar verandering in toen een fan wat opdringerig werd en ze regelmatig briefjes en cadeau’s ontving waarvan je als manager gelijk wist dat dit een stalker moest zijn.
Gelukkig was zijn identiteit te achterhalen en werd hij aangepakt. 
Tijdens deze tour was het nummer na de gelijknamige tour het moment binnen de show dat Gigi in de spotlight over het podium liep en dan ook letterlijk met een softlight op haar gericht, toch leek dit niet helemaal te lukken.
Joey dacht niet dat het publiek door had dat de belichting niet was zoals gepland, voor Gigi was het andere koek, soft is soft, het moest als een sluier rond haar meegaan over het podium.
Dit probleem was gedurende de hele tour al een doorn in het oog geweest van Gigi.
En ze had nu haar zoveelste uitbarsting van ongenoegen over de knul.

Gigi staarde naar zichzelf in de spiegel terwijl ze de make up van haar gezicht haalde.
De tour zat er op, rust!
Uit haar tas haalde ze haar mobiel, even kijken of er berichtjes waren.
“Ik denk nog iedere dag aan jou. Je lijkt over het podium te zweven, in een ballon van licht speciaal voor jou. Ik zal snel bij je zijn, jij en ik samen, voor altijd.”
Nee, nee, nee, dit kon niet! Hij zat toch vast?
Ze las het bericht nog een keer. Was hij het weer of probeerden iemand anders haar nu te stalken?
Ze hield van zingen en de aandacht van haar fans maar dit was de keerzijde van het vak waar ze minder blij mee was.
Snel stopte ze haar mobiel in haar tas en ging op zoek naar Joey.
Die had ze snel gevonden.
‘ik heb even frisse lucht nodig en tijd voor mezelf, mag ik je autosleutels?’
Ze hield haar hand op om de sleutels in ontvangst te nemen.
Joey keek haar verbaasd aan, ‘me autosleutels? waar denk je naartoe te gaan?’
‘Dat zeg ik toch, ik moet even weg voor me hoofd explodeert van hoofdpijn. Ik zal rustig aan doen, beloofd.’
Joey haalde rustig de sleutels uit zijn zak, nog voor hij deze kon geven griste ze de sleutels uit zijn hand en was weg.
Hij riep haar nog na, ‘doe voorzichtig! Me auto moet nog weg voor onderhoud!’
maar zijn woorden leken haar niet te bereiken. Wat had ze opeens?
In haar ogen had een soort onrust gestaan, hij zou bijna zweren dat het angst was.

En daar stond ze nu, aan de kant van de weg.
Autopech, batterij plat, en die schop tegen die auto was ook geen slim idee geweest.
ze kon haar pijnlijke tenen voelen in haar dure laarsjes, die niet geschikt waren om een lange afstand te lopen.
Ze gaf zichzelf een mep tegen haar voorhoofd, barst! had ze Joey niet iets horen roepen over onderhoud aan zijn auto?
‘Lekker slim bezig’ mompelde ze tegen zichzelf.
Ze begon het ook nog eens koud te krijgen, haar kleding was niet echt geschikt om zo buiten te staan.
ze schrok op toen ze het licht van een naderende auto zag.

Adam Nichols was op weg naar huis.
In Sommershall had een een bijeenkomst gehad over verbetering binnen het onderwijs.
Hij was onderwijzer en schoolhoofd van het kleine schooltje in Cottonshall.
Vorige jaar had hij er een leerkracht bij gekregen, Davina Holt.
Hoewel hij vanaf het begin aan haar mocht was het niets geworden.
Zij bleek al langere tijd contact te hebben met Jaxon Aldrett, de dorpsdokter.
Al snel was duidelijk dat hij kansloos was. Hij had het geaccepteerd en was achteraf toch blij haar aan zijn team aan leerkrachten te hebben toegevoegd.
De onderbouw was voor Davina en hij nam de bovenbouw voor zijn rekening.
Drie ochtenden per week was Tamara Miller aanwezig om te helpen.
Voor Davina er was werkte zij met de onderbouw en de andere twee ochtenden was het heen en weer vliegen tussen de twee groepen.
Claire Lavender was in de middag altijd aanwezig.
Hoewel ze geen gediplomeerd onderwijzeres was, was haar hulp zeer welkom.
En de kinderen leek haar ook graag te mogen, hij had in ieder geval nog nooit klachten gehoord.
In de bovenbouw had hij intussen zijn eigen zoon Tim zitten.
Duidelijk waren de afspraken dat op school hij niet de vader was maar de onderwijzer. Tim leek hier geen problemen mee te hebben.
Tim was nog geen twee jaar geweest toen zijn vrouw hem had verlaten, na zijn geboorte leek alles zo goed maar zijn vrouw bleek daar niet zo over te denken.
Dit was toch niet wat ze had gewild en had besloten een eind te maken aan hun huwelijk en afstand te doen van haar zoon.
Zonder verder overleg was ze vertrokken, nog geen 2 maanden later kreeg hij de scheidingspapier op gestuurt.
Sindsdien had hij de opvoeding alleen gedaan, vanuit het dorp had hij genoeg hulp gekregen om tijdens zijn werkuren op Tim te passen.
Vooral Jade had tussen haar studie door veel voor Tim gezorgd en met haar opleiding pedagogische medewerker was zijn zoon een prima proefkonijn voor haar geweest.
Adam schrok op uit zijn gedachten door dat zijn koplampen het silhouet opvingen van een vrouw die duidelijk autopech had.
Zonder aarzeling stuurde hij naar de kant om zijn hulp te bieden.

Ginger begon het ijskoud te krijgen, het jasje bood niet echt bescherming tegen de kou.
De naderende lampen waren een warm welkom en gelukkig leek de bestuurder van dit voertuig bereid haar te helpen toe deze voor haar kapotte auto stopte.
‘O, wat ben ik blij dat u stopt, ik heb geen idee waar ik naartoe moet en omdat me batterij van me mobiel plat is kan ik niemand bellen.’
Adam kon een glimlach niet onderdrukken, ‘nou dan zal ik eens kijken wat ik voor je kan doen. Ik ben Adam Nichols, u redder in nood en ik woon een eindje verderop in het dorp Cottonshall.’
Adam stak de vrouw zijn hand toe. Ginger stak die van haar ook uit, ‘dank je wel. Adam. Ik ben Ginger Harper. Ik heb deze auto van een vriend geleend, nu ik met pech sta weet ik ook weer wat hij me achter aan heeft geroepen.’
‘En dat was?’ vroeg Adam. ‘Dat zijn auto nog voor dringend onderhoud naar de garage moet’ zuchten Ginger.
Adam kon er wel om lachen, ‘laat ik je motorkap maar eens open doen, daarna zal ik even een zaklamp uit mijn auto pakken.’
Zonder protest liet Ginger hem zijn gang gaan.

Na het open van de kap en zijn lichter er op te hebben geschenen was het probleem zo te zien.
‘Deze zal niet ver meer rijden vrees ik, het ziet er naar uit dat de riem van je aandrijving is gebroken. Daar kan ik hier verder ook niks aan doen.’
‘En wat moet ik nou?’ zei Ginger, het kon dus toch nog erger bedacht ze zichzelf. 
Ze kon wel janken.
‘Tja’ begon Adam, ‘het is te koud om hier te blijven en ik gok dat je zo halverwege staat tussen Sommershall en Cottonshall. Lopen is op die schoenen geen optie en dan nog, de oude Gabe ligt nu te knorren en komt toch niet.’
Het kon dus nog erger dacht Ginger.
‘Pak je spullen uit de auto en sluit hem af, stap in, ik neem je mee naar mijn huis. Daar kan je vannacht blijven, misschien wil je iemand bellen? Morgen bellen we Gabe en die kan dan verder regelen dat je auto naar zijn werkplek wordt gesleept.’
Ginger kon Adam wel kussen, ‘dankjewel, ik ben je eeuwig dankbaar.’
Snel griste ze haar tas uit de auto, sloot af en stapte in de auto bij Adam.
In zijn auto was het een stuk warmer dan daarbuiten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen