zondag 12 maart 2017

deel 4 en laatste deel van: Loslaten

deel 1,2 en 3 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/02/deel-1-loslaten.html

deel 2:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/02/deel-2-loslaten.html

deel 3:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/03/deel-3-loslaten.html

en dan volgt nu het laatste deel van loslaten.



loslaten


Tibby voelde haar hart in haar keel kloppen.
Roy vond haar leuk en wilde haar beter leren kennen? ze was verbaasd dat te horen van Nora.
‘Vergeet niet dat jullie beiden een verleden hebben vol pijn en verdriet maar ik geloof dat jullie beiden ook klaar zijn omdat achter jullie te laten.’
‘Ik weet het niet’ zei Tibby, ‘het is allemaal wel veel om te verwerken.’
Nora sloeg een arm rond Tibby, ‘ meid, je bent een frisse jonge vrouw en iemand met een pijnlijk verleden. Je hebt geen vertrouwen in het onbekenden maar geloof me als iets echt goed voelt en jullie elkaar de tijd geven dat te ontdekken dan kan je nog zoveel leuke en mooie dingen ervaren, dan doet het verleden niet meer toe.’
Tibby wilde niks liever dan een thuis waar ze zich veilig voelde en als ze genoeg vertrouw kon vinden misschien een eigen huisje-boompje-beestje droom om in te vullen.
Zou Roy voor haar de ware kunnen zijn? zou hij haar op haar gemak kunnen laten voelen? Vergeten wat er was gebeurd en een zonnige toekomst tegemoet gaan?
Nora kneep zachtje in har bovenarm, ‘als je mij genoeg vertrouwd laat mij het dan regelen, praat met Roy en van daaruit zien jullie vanzelf hoe het verder gaat. Jullie pijn en verdriet zijn niet hetzelfde maar kunnen elkaar wel begrijpen dat de gebeurtenissen zwaar op jullie hart liggen.’
Tibby knikte instemmend. Ja, ze begreep dat dingen soms een last konden zijn.
Die last wilde ze kwijt en weer opstaan voor de toekomst, met of zonder Roy.



Roy schrok wakker, weer een droom.
Dit keer had Brenda naar hem gelachen, haar hand had zijn gezicht aan geraakt.
zacht had ze hem op zijn voorhoofd gekust en had gefluisterd dat het goed was.
Begin opnieuw,laat alles los. We hebben een plekje in je hart maar kwijn niet weg en vinden en bouw een nieuw leven op. lachten was ze vervaagt en Tibby had daar gestaan, onzekerheid stond in haar ogen te lezen. Ze was bang.
Hij staarde naar het plafond.
Roy had geluisterd naar wat Nora hem had gezegd over Tibby.
Ze wilde open en eerlijk zijn en kijken wat er kon gebeuren. Zijn hart had een sprong gemaakt.
Hij wist het verhaal achter haar al en dat ze bang was kon hij begrijpen.
Een gevoel van woede overviel hem. Wat een klootzakken om zo met een vrouw om te gaan! Welk recht hadden ze gehad haar ze te vernederen?
Hij kende de geschiedenis van de oorlog tussen het noorden en het zuiden. Omdat er een paar idioten waren die vonden dat een persoon met getinte huid geen recht mocht hebben.
Naar de hel met zulke mensen! In het buurtcentrum had hij vele leren kennen met een donkere huidskleur en ze waren allemaal goede zielen.
Natuurlijk waren er ook die het uitstraalde door en door slecht te zijn, maar er waren genoeg blanken die niet veel beter waren.
Roy geloofde heilig dat je mensen niet op uiterlijk moest veroordelen maar leer ze kennen, ongeacht hun huidskleur en cultuur.
Hij lag nog een tijdje te draaien maar viel toch weer in slaap.


Madison en Nora waren druk bezig in de keuken van de shanty.
Tibby liet ze hun gang gaan, normaal zou ze tekeer gaan als iemand zo in haar keuken bezig was maar dit keer was in de minderheid en dit deden ze met een doel.
Vanavond zou Roy komen en zou ze een zware gesprek moeten voeren.
Nora had alles geregeld met Roy en Madison was boven al bezig geweest.
De vele kaarsen waren echter weer weg gehaald, ze had besloten het gewoon te houden. Alle die kaarsen zouden misschien te veel zijn gezien het doel van deze avond.
De hapjes waren ook simpel, zoals je zou doen met vrienden.
De tijd verstreek en Tibby voelde die knop in haar maag weer komen.


Roy hield het simpel, niet overdreven netjes maar wel goed verzorgt zag hij er uit.
Tommy keek hem goedkeurend aan.
‘Prima zo, ze moet niet gelijk de indruk krijgen dat je meer dan praten wil.’
Roy haalde zijn schouders op, ‘alsof dat is waar het omgaat. Ze moet me vertrouwen dus zij heeft de leiding in hoe het zal gaan.’
Wederom knikte Tommy goedkeurend.
‘Wees jezelf en wees eerlijk, dan denk ik dat jullie al een goede begin maken.’
Roy voelde zich voor het eerste in lange tijd weer als de oude. Hij had een goed gevoel bij deze avond.


Tibby keek nog eens in de spiegel, lekker simpel een spijkerbroek met een sweater.
Het hoefde niet overdreven had Nora gezegd. Madison was nog even in haar kast gekeken maar was tot de eindsom gekomen het inderdaad niet te overdrijven.
Rond half acht hadden ze afgesproken, Nora had rond half acht afgesproken.
In haar keukentje hierboven had ze alles al klaar staan, zenuwen kropen door haar lijf. wat als Roy andere ideeën had over hun? Was ze bereid hem … een kus te geven of meer?
Ze schudde haar hoofd. Dat was niet het punt van deze avond.
Ze hoorde iemand de trap opkomen, was hij er al?
Tot haar opluchting was het Madison.
‘relax, ik ben het maar. Roy zit wel beneden maar vroeg me even te kijken of het oké was als hij naar boven komt? Ik moest zeggen dat je de tijd moet nemen, hij wacht wel.’
Tibby zuchten, ‘laat maar komen, uitstellen heeft geen zin. Dan komen we nooit ergens, toch?’
Madison liep naar haar toe en omhelsde haar.
‘Ik gun je zo dat je wat geluk heb en iemand die je kan vertrouwen.’
Madison ging weer naar beneden om Roy het sein te geven dat hij naar boven kon.

Roy haalde diep adem en ging de trap op naar boven.
Tibby stond bovenaan te wachten.
‘Hoi’ zei ze, ‘kom verder, kan ik je iets aanbieden koffie, thee, iets anders?’
‘Koffie zou best smaken’ was zijn antwoord. Tibby gebaarde dat hij kon gaan zitten terwijl zijn 2 kopjes koffie haalde.
Ze was zenuwachtig, hij kon het aan haar houding merken, de arme schat. Hij zou haar niks doen wat ze niet wilde.
‘Ik heb begrepen dat we beiden een moeilijk tijd achter ons hebben en ik wil geen druk op je leggen. Laten we eerlijk zijn en we kijken wel hoe het gaat. vind je dat goed?’
Tibby knikte, ‘prima plan, dankje dat je zo begripvol bent.’
Roy keek haar aan en keek in zijn kopje.
‘Ik zal beginnen, goed?’ Tibby knikte.
‘Ik ben heb ruim tien jaar in het leger gezeten en toen ik daar mee ben gestopt ben ik neergestreken in Hell’s Bay, samen met Brenda, me jeugdliefde. Ik vond een baantje in een buurtcentrum als sportcoach. Het betaalde niet veel maar genoeg om rond te komen. Daar ontmoetten ik Tommy en we hadden gelijk een klik.’
‘Ja, ik ken dat gevoel, Tommy is soms een rare maar hij heeft iets wat je ook iets vertrouwd geeft.’ beaamde Tibby.
Roy knikte en vervolgde zijn verhaal, ‘Hij is een goeie gast, had wat problemen met schuldgevoelens omdat hij dacht zijn nichtje in de steek te hebben gelaten. Na een stevig gesprek was hem wel duidelijk dat ze hem niks kwalijk nam en ik kan oprecht zeggen dat ik me zeer gelukkig prijs met hem als me vriend. Hij was me getuigen toen ik met Brenda trouwde. Kort daarna was ze zwanger, ik voelde me de gelukkigste man op aarde.’

Tibby kon dat wel begrijpen, hij had alles om een gezin te vormen.

‘Echter kreeg dat een zwarte schaduw toen ons kindje te vroeg werd geboren, een zoon. We hadden hem Samuel Roy  genoemd, Samuel naar haar vader vernoemd en Roy … naar zijn oude heer’, Roy moest er om lachen.

‘Dat is niks nieuws’ zei Tibby, ‘je hoort wel vaker dat kinderen naar ouders en grootouders worden vernoemd. Ik heb de naam van mijn grootmoeder gekregen van mijn vaderskant.’

Roy knikte, ‘Klopt, het gebeurt wel vaker. Helaas is Samuel ons ontnomen, hij was niet sterk genoeg. Ondanks alle goede zorg raakte we hem kwijt. Brenda raakte diep in de put hier door, ze voelde zich waardeloos omdat ze geen gezond kindje had kunnen baren en ze had het idee dat ik haar dat kwalijk nam, wat niet zo was! Ik voelde me eerder machteloos, ik wist niet wat ik nog kon doen om haar uit die depressie te trekken, ze sloot zich voor me af en op een dag kwam ik thuis en heb ik haar gevonden, ze had zich van het leven beroofd.’

Tibby voelde zich ijskoud worden. In haar ogen voelde ze tranen prikken en slikte een keer diep om ze in te houden.
Roy zag het ook, ‘ik begrijp je reactie, je bent een gevoelig mens.’
HIj slikte ook een keer diep en vervolgde zijn verhaal, ‘in een briefje had ze geschreven hoe ze zich had gevoeld en ik kon mezelf alleen maar afvragen of ik haar ooit het idee heb gegeven dat ik het haar kwalijk nam. Ik ben tot de conclusie gekomen dat dat niet zo is, daarom deed het alleen maar meer pijn dat ze alle hoop heeft opgegeven en is opgehouden met het leven. we hadden best nog kansen gehad kinderen te krijgen, Samuel zouden we niet vergeten maar we hadden het samen best een plekje kunnen geven.’
er vielen een paar minuten stilte.
‘Was je zelf je ook gaan afsluiten voor de wereld?’ vroeg Tibby.
‘Ik denk het wel, ik deed wat ik moest doen, opstaan, naar het centrum, eten , en dan weer naar bed, slapen als dat lukte’ antwoorden hij eerlijk naar Tibby toe.
‘Tommy had al meerdere keren gevraagd te komen en ik voelde dat het het nu eens moest gebeuren, misschien dat ik me hoofd leeg kon krijgen hier in een andere omgeving zonder herinneringen. het heeft gewerkt, ik heb dingen op rij gekregen en dingen werden duidelijk dat ik het kan los laten en best mag kijken naar me toekomt.’
Tibby zuchten diep en keek Roy aan. waar moest ze beginnen?
‘Ik denk dat ik wel met je wil delen wat mijn verleden is, geen doden maar ook zeker geen prettig verhaal.’
Roy zei niks en liet Tibby haar verhaal vertellen, gaandeweg dat ze aan het vertellen was merkte hij dat ze het moeilijk vond.
Toen de tranen begonnen te komen wat die ellendigen met haar hadden gedaan en haar nog meer probeerde te vernederen met hun woorden.
was hij opgestaan, had de keukenrol gepakt en was zonder haar aan te raken naast haar gaan zitten en had telkens stukjes keukenrol gegeven.
Toen hij dit deed voelde Tibby geen paniek, ze vond het fijn dat hij zo bezorgt was om haar.
‘Ik woon nu 4 jaar hier in Cottonshall en ik voel me hier ook thuis, mensen lijkt niet te merken dat ik een donkere huid heb en ook al kom ik soms wat nors over, niemand oordeelt daarover’ eindigde ze haar verhaal.
‘Het is zeker een fijn plek hier’ zei Roy, ‘zodra je hier binnen rijdt lijkt er een rust over je heen te vallen die erg prettige voelt. En als je zo langs de bergen aan het rennen bent komen bepaalde ding volkomen op zijn plek.’
Dat was Tibby met hem eens.
Volkomen op haar gemak met Roy naast haar praten ze verder. Alles leek te verdwijnen, de angsten en de druk die ze zo veel jaren van binnen leek te voel ebde langzaam weg uit haar.
Ook Roy voelde met de minuut zich verlost van zijn last. En tegen de tijd dat ze afscheid namen wist hij het zeker, Tibby was het voor hem maar hij besloot nog even geduld te nemen en niets te overhaasten.


Na die avond spraken Roy en Tibby meer met elkaar af.
Ze waren zelfs naar Sommershall gereden waar ze een een heerlijk avond samen doorbrachten.
Nora kon een glimlach niet onderdrukken toen ze beiden zacht lopen, druk in gesprek en hand in hand.
Met hun twee kwam het wel goed. Ze liep door naar de Shanty.
Bij binnenkomst viel ze met haar neus in de boter, Tommy was aan het discussiëren met Madison.
‘Ik zweer je die gozer doe ik nog wat, je zou toch denken dat ze beiden nu wel doorhebben dat ze verliefd zijn!’
Madison stond met een vinger omhoog naar Tommy, ‘je laat het met rust, ze moeten dit doen op hun tempo en daarmee basta! Je houdt je mond wat ik vil je leven, North.’
Nora kon haar lachen niet langer in houden, ‘stop daar beiden mee! Laat ze het zelf uitzoeken. Maar ik denk dat ze sneller tot de conclusie komen dan jullie zouden denken.’



Hoewel het zo eind januari nog koud was, was het ook weer niet te koud en zo een wandeling langs het meer was in het zonnetje zelf aangenaam.
Het water van het meer lag er strak bij en de weerspiegeling van de bergen was prachtig om er in te zien.
Roy en Tibby genoten van dit wonderschone natuur tafereel.
Roy wist dat dit het juiste moment was, hij pakte Tibby’s hand.
‘Tib, deze laatste dagen met jou waren geweldig en ik ben blij dat we elkaar beter zijn gaan leren kennen. Ik weet dat dit nog pril is en dat we nog veel meer hebben te ontdekken maar ik durf met zekerheid te zeggen dat je meer voor mij bent dan een vriendin.’
Tibby voelde haar wangen gloeien en haar hart begonnen sneller te kloppen.
‘Ik zou je nooit vragen om hier weg te gaan met mij maar ik zou hier een nieuwe start kunnen maken met jou. Die jonge knul onlangs liet weten dat de school in Sommershall wel een goeie sportcoach kunnen gebruiken, ik kan zo lang bij Tommy blijven of kijken voor een eigen plekje. Hoe dan ook, als het maar bij jou in de buurt is.’
Tibby voelde tranen opwellen, Roy veegde zachtjes de tranen weg.
‘Tranen van geluk mag ik hopen?’ Tibby kon alleen maar knikken.
‘Ik hou van je Tibby Jamerson, je hebt mij weer hoop gegeven dat er nog een leven bestaat na al de ellende die we beiden hebben meegemaakt. Ik vraag je niet gelijk met me te trouwen maar wil je me vriendinnetje zijn en samen met mij een toekomst tegemoet gaan?’
Tibby moest even slikken, ‘Roy Hobbs, ik wil graag jouw vriendinnetje zijn.’
Voorzichtig boog ze haar mond naar zijn lippen tot ze die van hem aanraakten.
Even aarzelde maar zetten door, Roy trok haar tegen zich aan en beantwoordde haar kus vurig.
Dit voelde goed, het was tijd om los te laten en alleen nog maar vooruit te kijken.
Alles viel op zijn plek. Dit was voor beiden een nieuw begin waar ze naar hadden gezocht.

                                                einde



















Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen