zondag 5 maart 2017

deel 3: Loslaten

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/02/deel-1-loslaten.html


deel 2:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/02/deel-2-loslaten.html

let op!in dit deel komt een stuk voor wat misschien als schokkend wordt ervaren!
dit is niks persoonlijk en ik val ik niemand aan. dit betreft echter wel een feit wat in de geschiedenis voorkomt en ik heb gebruikt in dit verhaal.

en dan volg hier het 3de deel van loslaten, veel lees plezier!



                                                loslaten


Roy werd wakker van zijn nare droom.
Zelfs hier in Cottonhall leek de nachtmerrie hem te volgen.
Hij zwaaide zijn benen over de rand van de bank die als bed dienden. Waarom kon hij het niet loslaten?
Het gezicht van Brenda bleef terug komen. Telkens weer zei ze sorry, sorry voor het verlies van hun kind en sorry dat ze niet sterker kon zijn.
Nieuw was het gezicht van Tibby die verscheen zodra Brenda vervaagden.
Ze had hem liefdevol aan gekeken, haar hand had zijn gezicht aangeraakt en ze boog naar voren. Of ze hem had willen kussen wist hij niet, hij was wakker geschrokken.
Roy stond op om een glas water te gaan pakken.


Madison straalde nog steeds, ze was nu 4 maanden getrouwd en het leek als de dag van gisteren dat ze haar jawoord aan hem had gegeven.
‘Tjonge … raakt die batterij van puur geluk een keer leeg of is er een geheimpje om te delen?’
Madison kwam los van haar gedachten, voor haar aan de bar stond Nora met Jade.
Ze bloosde even, ‘ik ben niet zwanger als je dat soms bedoelt, maar dat kan nooit lang op zich laten wachten.’ Ze liet een diepe zucht.
Tibby zetten kopjes weg en het gebruikelijk voor als de dames theekrans hielden.
Ook zij leek met haar hoofd ergens anders te zitten of liever gezegd iemand anders.
Nora leek het ook te merken maar zei niks, Tibby pakte de pot thee en liet weten dat iedereen een plekje kon zoeken.
Tibby schonk de kopjes vol, hoewel ze niet zo vaak mee deed leek ze sinds het trouwfeest iets meer van zichzelf te laten zien.
Nora keek haar een poosje aan, ‘Tib, je moet het me niet kwalijk nemen maar is er iets wat je dwars zit? je lijkt wat in gedachten gekeerd van tijd tot tijd.’
niemand zei iets en alle drie keken ze naar Tibby, die begin zich ongemakkelijk te voelen.
‘Tibby?’ begon Madison aarzelend, ‘je kan het ons of mij altijd vertellen als er iets is.’
Tibby zuchten en aarzelde even, ‘hoe weet je dat je iemand leuk vind? of misschien verliefd raakt op iemand?’
Nora kreeg een brede glimlach, ‘Tib, als er een iemand is waar ik dit niet gauw van had verwacht ben jij het maar vertel. Hoe en wat, wie is het?’
‘Nou ..’ , even leek ze spijt te hebben dat ze iets had gezegd, ‘ik heb nooit echt iemand toegelaten, ik heb er zo me reden voor. Maar ik heb iemand ontmoet die me dingen liet voelen waarvan ik niet eens wist dat ik dat nog zou kunnen.’
Madison pakte haar hand, ‘rustig, ga verder, we zijn je luisterend oor.’
‘Ik hoef jullie niet te vertellen dat waar ik vandaan kom een kleine groep nog steeds uiting geeft aan rassenhaat. De geschiedenis bevat genoeg verhalen hoe na de burgeroorlog en de bevrijding van de slavernij mensen met een donker huidskleur nog steeds als slaaf werden gezien en jullie kennen ook de verhaal van de groep die daar door is ontstaan, ik wil me daar verder niet over uit laten.

Voor me ouders was Madison straalde nog steeds, ze was nu 4 maanden getrouwd en het leek als de dag van gisteren dat ze haar jawoord aan hem had gegeven.
‘Tjonge … raakt die batterij van puur geluk een keer leeg of is er een geheimpje om te delen?’
Madison kwam los van haar gedachten, voor haar aan de bar stond Nora met Jade.
Ze bloosde even, ‘ik ben niet zwanger als je dat soms bedoelt, maar dat kan nooit lang op zich laten wachten.’ Ze liet een diepe zucht.
Tibby zetten kopjes weg en het gebruikelijk voor als de dames theekrans hielden.
Ook zij leek met haar hoofd ergens anders te zitten of liever gezegd iemand anders.
Nora leek het ook te merken maar zei niks, Tibby pakte de pot thee en liet weten dat iedereen een plekje kon zoeken.
Tibby schonk de kopjes vol, hoewel ze niet zo vaak mee deed leek ze sinds het trouwfeest iets meer van zichzelf te laten zien.
Nora keek haar een poosje aan, ‘Tib, je moet het me niet kwalijk nemen maar is er iets wat je dwars zit? je lijkt wat in gedachten gekeerd van tijd tot tijd.’
niemand zei iets en alle drie keken ze naar Tibby, die begin zich ongemakkelijk te voelen.
‘Tibby?’ begon Madison aarzelend, ‘je kan het ons of mij altijd vertellen als er iets is.’
Tibby zuchten en aarzelde even, ‘hoe weet je dat je iemand leuk vind? of misschien verliefd raakt op iemand?’
Nora kreeg een brede glimlach, ‘Tib, als er een iemand is waar ik dit niet gauw van had verwacht ben jij het maar vertel. Hoe en wat, wie is het?’
‘Nou ..’ , even leek ze spijt te hebben dat ze iets had gezegd, ‘ik heb nooit echt iemand toegelaten, ik heb er zo me reden voor. Maar ik heb iemand ontmoet die me dingen liet voelen waarvan ik niet eens wist dat ik dat nog zou kunnen.’
Madison pakte haar hand, ‘rustig, ga verder, we zijn je luisterend oor.’

‘Ik hoef jullie niet te vertellen dat waar ik vandaan kom een kleine groep nog steeds uiting geeft aan rassenhaat. De geschiedenis bevat genoeg verhalen hoe na de burgeroorlog en de bevrijding van de slavernij mensen met een donker huidskleur het niet makkelijk omdat mijn moeder blank is en me vader zwart, dat stuiten bij sommige op onbegrip en soms haat jegens mijn moeder voor het openlijk aangaan van een relatie met mijn vader.’ ‘Het is ronduit vreselijk dat een mens op zijn huidskleur wordt veroordeeld’ beaamde Nora. ‘De vernederingen die me moeder soms kreeg te horen waren verschrikkelijk, ze werd soms uitgemaakt voor hoer of erger. gelukkig waren niet alle mensen zo, me vader vond het verschrikkelijk dat ze zo werd behandeld en nadat ik ben geboren was dat niet veel anders. Kinderen kun hard zijn en ze hebben waarschijnlijk geen idee wat ze doen, gevoed door de woorden van een ouder met rassenhaat. Mijn vader liet ons daarom in de steek, in de hoop dat me moeder en ik het beter zouden krijgen maar helaas was dat niet zo. Mensen zeiden dat ze dit had kunnen verwachten, en benadrukte maar weer eens hoe dom ze was geweest om zich te laten verleiden door … kleurling, laat ik het netjes houden, ze gebruikte grovere termen om me vader te omschrijven.’ Tranen prikte in haar ogen maar ze slikte diep en ging verder. ‘We hebben er het beste van gemaakt en hielden ons zo veel mogelijk afzijdig, ik heb me nooit verdiept in een innige vriendschap. Toen ik ouder was probeerde ik werk te krijgen en dat lukte wel, het betaalde niet veel maar ik had werk. Ik werkte in een kroeg, niet als kok maar als serveerster, regelmatig werden er dingen tegen me gezegd als “je bent op je juiste plaats, als onze bediende”. Op een avond waren er een paar gasten die overduidelijk op rottigheid uit waren…’ Jade sloeg een hand voor haar mond, ‘Tibby, hebben ze …’, verder kwam ze niet. Tibby knikte, ‘na sluitingstijd stonden ze me op te wachten ...., de tranen begonnen te stromen. Madison stond op en sloeg een arm om haar heen. Jade wist niet wat ze moest zeggen en keek verslagen naar Tibby. ‘Je hoeft verder niks uit te leggen, ik kan wel invullen wat ze hebben gedaan’ zei Nora. Ze keek triest maar haar hand maakte een vuist. ‘Ik was alleen goed genoeg om hen te bedienen als slaaf en hun sexuele drift op te botvieren’ snikte Tibby, ‘in hun ogen zagen en behandelde ze mij nog als een slaaf.’ De drie lieten haar alle emoties eruit laten lopen, na een tijdje leek ze te zijn gekalmeerd en vervolgde haar verhaal. ‘Ik heb nooit aangifte gedaan, me moeder en ik hadden niet de verwachting dat het ergens toe zou leiden. Ik wilde daar ook niet blijven dus gaf mijn moeder haar spaargeld en liet me los. Ik heb tot 4 jaar geleden nooit langer dan 6 maanden op een plaats gezeten, ergens had ik de hoop me vader te kunnen vinden. En toen kwam ik hier terecht, de mensen waren aardig en niemand leek me huidkleur op te vallen of in ieder geval niemand maakte er opmerking over.’
Ze keek naar Madison, ‘jij liet me hier blijven nadat ik je uit de brand heb geholpen in je keuken en Pater Domini Jan bood me een kamer aan in zijn huis. En nu mag ik hier boven wonen,heb de volledige leiding in de keuken en dat komt er een man die me hoofd op hol brengt terwijl hij zelf genoeg aan zijn hoofd heeft aan ellende.’
Bij Jade viel het kwartje, ‘bedoel jij Roy Hobbs, die vriend van Tommy?’
Tibby Knikte, ‘ik had nooit van mezelf verwacht dat na wat er was gebeurd ik me hart kon laten kloppen voor een man en toch trek iets in hem me aan en tegelijk maakt het me bang.’
terwijl de vrouwen rustig verder praten, had geen van hen door dat via de achterdeur iemand was binnen gekomen.

Tommy was geschrokken van wat hij had opgevangen.
Het was niet de bedoeling geweest af te luisteren, hij was via de achterdeur binnen gekomen en had een doos met spullen voor Tibby in de keuken gezet. 
Toen hij de bar wilde binnengaan had hij de vrouwen horen praten en had zo het horrorverhaal van Tibby gehoord.
Nog voor hij haar bekentenis over haar gevoel had kunnen horen was hij weggegaan, ontdaan van wat hij had gehoord.
De vrouwen hadden niet eens door gehad dat hij er was.

De vrouwen hadden nog een tijd zitten praten over deze bekentenis.
Madison was zo blij dat zij Tibby een veilig thuis had kunnen geven maar vroeg zich ook af hoe ze dit zo lang geheim had kunnen houden.
‘Dat is nu niet van belang meer, je hebt je hart kunnen luchten. De vraag is alleen hoe de volgende stap te nemen?’ zei Nora.
‘Ik weet niet eens of ik dat wel kan’ had Tibby geantwoord.
het was dan al vrij snel duidelijk dat er twee mensen waren met een moeilijk verleden. Hoe breng je die bij elkaar?
Jade bood aan om bij Tommy eens een balletje op te gooien of Roy open zou staan voor een nieuwe liefde. Maar Nora vond dat niet zo een goed idee, zij stelde voor om met Tommy en Roy te praten tijdens een kopje thee.
‘Tibby, sta je me toe dat ik zonder details iets van je verleden te mogen zeggen? De kern zal je zelf moeten delen, als Roy open staat voor meer.’
Tibby aarzelden maar gaf toe dat het misschien beter was hem voor te bereiden dan bot met zijn neus in de boter te vallen.

Roy genoot van de omgeving hier, het was heerlijk rennen hier in deze omgeving.
het maakte zijn hoofd lekker leeg, op Tibby na. Die kon hij op een of andere manier niet echt los laten.
Toen hij weer bij de flat van Tommy was zat deze op de bank en zijn gezicht zei genoeg om te weten dat er iets was.
Roy zei verder even niks, liep naar de keuken en haalde een glas water.
Even stond hij Tommy op afstand op te nemen.
Tommy keek op en leek door te hebben dat Roy naar hem keek.
‘Hoe serieus ben jij om dingen los te willen laten en opnieuw te beginnen met een andere vrouw?’ vroeg hij op dringende toon.
Roy leek even verbaasd, ‘ik heb nooit gezegd ….’, Tommy onderbrak hem.
‘Ik heb vandaag iets gehoord wat ik niet had mogen horen maar deze informatie is wel belangrijk als deze persoon niet nog eens verdriet en pijn moet doorstaan.’
Roy begreep er niks van, ‘ik mag aannemen dat dit op Tibby slaat, gezien het idee wat jij hebt dat ik haar leuk vindt’. 
‘Jij vindt haar leuk maar weigert dat toe te geven omdat je hoofd andere zaken niet kan loslaten, ik hoef het niet te benoemen, je weet wat ik bedoel.’
Roy zuchten en liep naar de bank en liet zich op de bank vallen.
‘Ik weet niet of ik er klaar voor ben om verder te gaan maar ze blijft in me hoofd zitten. ik heb nachtmerries over Brenda en Tibby verschijnt daarna. Wat moet ik daar nou mee?’
‘Je droomt over Tibby en Brenda?’, Tommy kon die logica ook even niet uitleggen.
Roy kon zelf dit ook niet goed verklaren.
De twee vrienden zaten op de bank en Tommy deed zijn verhaal van wat hij had opgevangen.
Toen hij aan het einde was benadrukte hij Roy nog eens extra dat hij nooit mocht laten merken weet te hebben van Tibby’s geheim.
‘Geef haar een kans zelf dit te delen en … wees eerlijk naar jezelf. Is dit wat jij echt wil? ben je bereid Brenda en alles los te laten en een nieuwe start te maken?’
Roy zweeg, was dit wat hij wilde? Kon hij loslaten? Kon hij zichzelf een nieuwe liefde toe staan? 
Hij wist het niet maar hij was bereid Tibby beter te leren kennen, en misschien dat ze er samen een weg in konden vinden.
Maar hoe ging hij dit aanpakken? 
De weg van aanpak kreeg een makkelijke wending zou blijken toen beide heren een uitnodiging ontvingen om bij Nora langs te komen.

Tommy en Roy zaten aan de keukentafel bij Nora, terwijl deze bezig was om thee te zetten.
Nadat iedereen van thee was voorzien en Nora ieder wat van de heerlijke eigen gebakken koekjes had aangeboden staks ze gelijk van wal.
‘Roy, ik vraag je dit zeer direct maar ik ga er ook geen doekjes om ga winden. Hoe ver sta jij in het leven om het verlies van je vrouw een plekje te geven, net als dat van je kindje? Vergeef me deze directheid maar voor ik me doel van jullie komst wil vertellen wil ik zeker weten dat dit niet gaat leiden tot misverstanden die meer kwaad dan goed kunnen doen.’
Roy en Tommy keken elkaar aan.
Roy was inderdaad verrast door deze directheid maar vond het ook wel prettig.
Tommy begon een vermoeden te krijgen waar dit gesprek toe zou leiden, maar hield zich in om er verder iets over te zeggen.
Roy zuchten even, ‘Mevrouw Campbell ….’.
‘Noem me alsjeblieft gewoon Nora, Roy’ onderbrak Nora hem even.
‘Ok√© … Nora, ik zal niet ontkennen dat het overlijden van Brenda zijn weemoed op me heeft gehad, misschien nog steeds. Maar ik heb ook gemerkt dat iemand, zonder dat ik hier om heb gevraagd een indruk op me heeft gemaakt en ik zal eerlijk zijn. Dat ik geen idee heb wat ik met dat gevoel aanmoet.’
Nora knikte begrijpend op wat hij zei, ‘ik begrijp je gevoel best goed, soms is het moeilijk om degene wie je zo lief hebt te verliezen maar we moeten niet vergeten dat deze personen ook niet zouden willen dat we wegkwijnen in ons verdriet om hun. Niemand zegt dat we ze moeten vergeten maar ook niemand zegt dat je niet met iemand anders een nieuw leven mag opbouwen.’
Nora keek naar Roy, deze knikte haar begrijpend aan.
Ze had gelijk, dat wist hij. Maar met de kennis van wat Tommy had verteld wilde hij niet bot overkomen naar Tibby, die zeker een nare geschiedenis achter zich had.
‘Wat ik nu met jullie deel mogen jullie nimmer met andere delen, ik heb de toestemming om hierover met jullie te spreken’ zei Nora.
Tommy begreep dat dit over Tibby ging en vond dat hij eerlijk moest zijn.
‘Oma? onderbrak Tommy haar, ‘ik denk dat ik iets moet bekennen. Ik heb jullie gisteren horen praten.’ Verontschuldigend stak hij zijn hand op.
‘Het was niet de bedoeling maar ik kwam via de keuken binnen omdat ik spullen had voor de keuken, toen ik de bar wilde gaan ving ik het gesprek op. Ik moet bekennen dat ik er even ontdaan van was, arme Tibby.’
Roy nam het gesprek over, ‘Tommy heeft het met me gedeeld. Tibby trekt me aan en maakt me ook bang, Ik had dit nooit verwacht.’
Roy deelde zijn droom met Nora, die zwijgend luisterde naar zijn verhaal.
‘Ik denk dat ik moet gaan loslaten wat er allemaal is gebeurd, mijn gevoel geeft duidelijk aan dat Tibby me meer doet maar ik kan begrijpen dat zij ook haar angsten heeft. Haar vertrouwen in mensen is beschadigd en dat is zeer spijtig, ze is in mijn ogen ook een goed mensen die om verkeerde reden onrecht is aangedaan’ eindige Roy zijn pleidooi.
Nora zei niks, aan haar gezicht was te zien dat ze nadacht. toen stak ze een vinger op.
Tommy reageerde verbaasd, ‘denk je nou echt dat Tib zomaar even gezellig haar verhaal nog een keer gaat delen?’


‘Misschien niet’ zei Nora, ‘maar als ik met haar‘Ik denk dat jij en Tibby gewoon open en eerlijk naar elkaar moeten zijn. Vertel haar jouw verhaal en laat haar dat van haar vertellen, van daaruit kunnen jullie verder kijken hoe jullie verder willen.’ praat en haar uitleg wat het doel is zal ze mogelijk wel openstaan voor deze suggestie.’ Roy stak zijn handen in de lucht, ‘ik moet iets doen Tommy, ik heb een kans om een nieuwe leven op te bouwen en het oude een plekje te geven. Me hele lijf schreeuw om haar en ik kan dit niet negeren.’ Nora knikte instemmend met hem mee, ze schonk nog een thee voor ieder in en bespraken wat zij kon doen om Tibby en Roy bij elkaar te brengen.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen