zondag 19 februari 2017

deel 1: Loslaten

vanaf vandaag kunnen jullie 4 weken lang weer een kijkje nemen in het fictie dorpje Cottonshall.
Dit is alweer het 6de verhaal rond dit dorpje en zijn inwoners.

in het kort:
Tibby is een jonge vrouw die afkomstig is uit Nashville Tennesee.
haar moeder was een blanke vrouw en haar vader een donkere man. hoewel ze een redelijk goede jeugd had, had zo ook te maken met de vooroordelen.
als Tibby iet verschrikkelijks overkomt verlaat ze Nashville.
vier jaar geleden kwam ze in Cottonshall terecht, Madison nam haar onder haar hoeden en liet haar in de keuken van de cotton's shanty werken.
Roy Hobbs zit ook behoorlijk in de knoop met zij demonen uit het verleden.
aan zijn geluk leven kwam een eind toen hij zijn kind verloor en kort daarna ook nog zijn vrouw.
Hij neemt de uitnodiging van zijn vriend Tommy aan om naar Cottonshall te komen.
daar raakt hij onder de indruk van Tibby. iets wat Roy nooit had verwacht na alles wat hij heeft mee gemaakt. ook Tibby worstelt met haar gevoelens. 
kunnen beiden hun verleden los laten? vinden zij geluk in elkaar?

veel lees plezier met: loslaten




                                             loslaten


Roy Hobbs gooide zijn plunjezak achter in de kofferbak van zijn auto en deed de klep met een klap dicht.
Even stond hij naar het huis te kijken, het voelde niet meer als zijn thuis en hij was zeer blij met de uitnodiging van zijn maatje Tommy North om hem op te zoeken in Cottonshall.
Een paar maanden terug was hij terug gegaan omdat zijn oma een hartinfarct had gekregen en hij bij haar wilde zijn.
Ook het weerzien van zijn nichtje had hem verheugt. Behalve zijn moeder, daar was hij minder blij over.
Inmiddels was de lucht tussen moeder en zoon opgeklaard en probeerde ze een nieuwe start te maken.
Roy was oprecht blij geweest dat Tommy de banden met zijn familie weer had opgepakt.
Zelf deed familie hem weinig meer, of liever gezegd hij had geen familiebanden waar hij zich druk over hoefde te maken.
maar deze conclusie lag hem zwaar op het hart en deed hem veel verdriet.
Daarom was hij blij deze buurt en dit huis achter zich te kunnen laten, als was het maar tijdelijk.
Roy controleert nogmaals of alles goed was afgesloten bij het huis en vertrok toen in de richting van Cottonshall.


Tibby Jamerson keek de kamer rond die ze voor bijna 4 jaar had bewoond.
Ze had de boel keurig uit geruimd met haar spullen die nu boven in de woonruimte van de Shanty stonden.
Pater Domini Jan had haar de ruimte tegen een redelijk laag bedrag laten huren toen ze hier was gekomen.
Madison had haar bereidwillig aangeboden in haar keuken van de Shanty eenvoudige maaltijden te maken.
Madison had die dag een groepje toeristen gehad die iets voedzaam hadden gewild, ze had de spullen en materialen in de keuken maar Madison was geen kok.
Tibby had haar aangeboden wel te willen helpen, ze was geen beroepskok maar wist haar weg in een keuken te vinden en met de spullen die ze vond een lekkere maaltijd in elkaar te draaien.
Madison was de hemel te rijk geweest en had haar gelijk een baan geboden.
Tibby had eerlijk gezegd dat wel te willen maar ze nog niet wist of ze hier in dit dorp wilde blijven.
Dat was 8 jaar geleden en ze was er nog steeds, ze voelde zich hier thuis.
Pater Domini Jan keek naar Tibby.
Ze was hier 4 jaar geleden gekomen, nooit de moeite genomen een eigen huis te zoeken, ze was tevreden met de kamer die ze hier huurde in het oude pastorie huis.
Ze was pas 19 jaar geweest toen ze hier kwam en het was hem gelijk duidelijk geweest dat deze jonge vrouw ergens voor was weggelopen.
Hoewel ze aanvankelijk niks daar over wilde vertellen was ze in de loop van de jaren hem gaan vertrouwen en had dingen opgebiecht.
Haar verhaal was triest geweest en hij had met haar te doen gehad.
Toch was ze opgebloeid tot een sterke vrouw hier in Cottonshall. Iedereen kende haar als de opstandige en soms norse kok van de Shanty.
Hij wist dat ze een zacht karakter had en dit slechts een houding was op mensen niet te dicht bij haar te laten komen.
Hij liep naar haar toe,’Tibby ik ga je missen, en je heerlijk chocolademelk nog het meeste. Hoe moet ik nu me avond zonder dat lekkers doorkomen?’
Tibby draaide om en glimlachte. ‘Ach, kom op! die chocomelk smaakt net zo goed als je het zelf maakt als wanneer ik het doe. En anders zul je naar de Shanty moeten komen als je ze door mij gemaakt wil hebben.’
Hij stak zijn armen in de lucht, ‘lieve heer, deze vrouw heeft me teveel verwend en nu laat ze me in de steek, heb medelij met u dienaar.’
Tibby keek hem streng aan en stak een vinger op, ‘pater Jan u weet heel goed dat de heer u niet zal helpen in uw verzoek, u zult met eigen handen moeten werken want hij doet het echt niet voor u. schaam je om zo hulpeloos om hulp te smeken.’
Na deze woorden moesten ze beiden lachen, ‘Lieve Tibby’ spraak Pater Jan, zo noemde ze hem altijd, ‘ik ben verheugd te zien hoe jij je draai in ons midden heb gevonden en ik beloof je dat ik zeker je zal opzoeken in de Shanty, voor de chocomelk natuurlijk.’
Tibby omhelsde de man, ‘dank u voor de mooie jaren onder uw dak, u heeft me troost geboden en laten zien dat er nog zoveel goede dingen zijn in de wereld. Ik ga u zeker missen.’
‘Ik ben er voor je als je een luisterend oor nodig hebt. je weet dat je hier een thuis hebt gevonden, vergeet dat niet. De mensen hier heb je opgenomen in de gemeenschap, je bent een van ons.’
Tibby knikte, ‘ja, ik heb mijn thuis zeker gevonden hier in Cottonshall, nogmaals dankjewel voor de zorgen en vertrouwen in mij.’
Al pratend liepen ze de gang uit, Pater Domini Jan was een grote steun voor haar geweest, maar nu zou ze boven de Shanty gaan wonen nu Madison was getrouwd en de woonboerderij van haar man was ingetrokken. Dat was alweer bijna 4 maanden geleden.
Ze was heel blij geweest voor haar baas en goede vriendin die haar grote liefde weer in haar hart had gesloten.


Tommy was blij met het bericht van zijn oude vriend, tegen de avond zou hij er zijn.
‘goed bericht?’ vroeg zijn vader, die sinds hij weer terug was in Cottonhall wel eens binnen viel in de Shanty voor een biertje en een praatje met zijn zoon.
‘Ja, een oude vriend komt naar hier, ik heb hem leren kennen in Hell’s Bay, hij heeft een moeilijke tijd en ik heb hem gevraagd hier te komen, beetje praten en proberen zijn kop wat op orde te krijgen.’
‘Klinkt heftig’ zei Isaac. Tommy leek even in gedachten, ‘Dit hou je voor jezelf’ hij keek zijn vader even streng aan, ‘Roy heeft het niet makkelijk, hij is zijn vrouw en kind verloren.’ Isaac zetten grote ogen op, Tommy ging verder, ‘zijn zoon was te vroeg geboren en heeft het niet gehaald, zijn vrouw en hij waren er stuk van. Brenda, zijn vrouw was helemaal van de wereld na dit, ze raakte in een zware depressie en heeft de hand aan zichzelf geslagen, Roy heeft haar gevonden. Dus je snapt wel dat hij het niet makkelijk heeft.’
‘Phff … dat is zeker heel heftig, arm jongen. Ik zal niks zeggen als hij dat ook niet doet’ Isaac knikte naar zijn zoon terwijl hij een slok van zijn biertje nam.
Tommy had het moeilijk gevonden hem achter te laten toen zijn oma in het ziekenhuis lag, Roy had hem opgedragen te gaan, hij redden het wel.
Toen Tommy hem liet weten hier in Cottonshall te blijven had hij gelijk gevraagd hier naar toe te komen, voor onbepaalde tijd, het zou Roy goed kunnen doen om weg te zijn uit de cirkel waar hij nu in zat, het huis zat te vol met herinneringen, pijnlijk herinneringen. Dat hij de kerst en jaarwisseling alleen was geweest zat Tommy ook al niet lekker maar nu had Roy besloten te komen en was Tommy blij zijn maat weer te kunnen zien, vooral om te peilen hoe het nu werkelijk ging.

Roy reed niet hard dan mocht, hij was iemand die zich aan de regels hield.
Als oud militair was hij wel gewend aan regels en het strak volgen daarvan.
Nadat hij was afgezwaaid ging hij in een buurtcentrum aan de slag als sportcoach.
het betaalde niet veel maar genoeg voor hem en zijn vrouw om rond te komen, daar had hij Tommy leren kennen.
De twee hadden elkaar gelijk gemogen en ze konden goed samenwerken.
Tommy had hem verteld van Cottonshall, en ook over het voorval tussen zijn moeder en zijn nichtje, Roy had gelijk gemerkt dat hij zich schuldig had gevoeld over zijn vertrek, Roy had hem dan ook op de man af gevraagd of zijn nichtje het hem kwalijk nam, dat had ze niet, ze had hem wel begrepen en dus wist hij Tommy al snel duidelijk te krijgen dat hij met zichzelf in rein moest komen of weggaan uit zijn geboorteplaats wel de juiste keuze was geweest.
Toen dit obstakel weg was voelde Tommy zich ook rustiger en de vriendschap tussen hun twee was een feit.
Tommy was zijn getuigen toen hij met zijn grote liefde Brenda was getrouwd.
Toen kort na hun huwelijk Brenda zwanger was kon Roy’s geluk niet op, het plaatje was nu compleet, zijn jeugdliefde was zijn vrouw en er zou een kindje komen.
Maar dit geluk kreeg een zwarte schaduw toen kort na de geboorte zijn te vroeg geboren zoon overleed en Brenda in een zware depressie raakte.
Ook hij had de pijn en verdriet gevoeld bij het verlies van hun zoon, Tommy was zijn steun geweest, geen onzin van ik kan je begrijpen maar gewoon een luisterend oor en die hand op de schouder als teken dat hij er was als Roy hem nodig had.
Roy reed nog langzamer dan wat was toegestaan, voorzichtig draaide hij naar de kant van de weg om te stoppen. Voor er ongelukken gingen gebeuren was het beter even een pauze te nemen en zijn hoofd leeg te krijgen.
Brenda had het niet aangekund, ze had voortdurend met angst naar hem gekeken ze was bang geweest dat hij haar als waardeloze vrouw bestempelde omdat ze niet eens een kind had kunnen baren die sterk en gezonde was.
Het was nooit bij hem opgekomen dat te denken, laat staan het uit te spreken.
Het was gewoon … tja, hoe moest hij het nou noemen? Pech? Het was noodlottige geweest maar het had diepe wonden achtergelaten bij hem en Brenda, die had vol van schuld zichzelf van het leven beroofd.
Ze had zich afgesloten van iedereen en voor iemand kon beseffen wat ze van plan was, was het te laat.
Een briefje waar ze haar schuld in had beschreven, hoe waardeloos ze zich had gevoeld en hoe groot haar verdriet was het enige wat er was achtergelaten.
Roy sloeg hard met zijn vuist op het stuur, hij had verdomme ook pijn en verdriet en hij had haar zo graag willen troosten maar ze liet het nooit toe.
Nu was hij niet alleen zijn zoon verloren maar ook zijn grote liefde.
Hij zuchten diep en starten de auto weer om verder te gaan, het zou fijn zijn om zijn maatje weer te zien.
Geen vragen, een luisterend oor of gewoon nergens over praten en je kop leeg houden.
Dat zou niet gebeuren, dat wist hij al, Tommy zou nergens over beginnen maar hij wel. Hij moest dit los gaan laten en verder gaan met zijn leven.
Hij draaide de weg weer op en vervolgde zijn route naar Cottonshall.











Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen