zondag 24 december 2017

Cottonshall: extra verhaal





                         extra verhaal


Tamara Miller deed haar ogen dicht en wreef met haar vingers op haar hoofd, ze voelde hoofdpijn opkomen.
In het klaslokaal was het een lawaai wat de kinderen maakt net iets te veel.
‘Gaat het?’ sprak een stem.
Tamara opende haar ogen weer en keek naar het vriendelijke gezicht van Davina.
‘Ja, het gaat wel. Beetje last van beginnende hoofdpijn.’
het was deze ochtend iets drukker in haar klas omdat de 3 oudere groep bij haar in het lokaal waren gekomen.
Ze had de afgelopen 2 maanden veel tijd gestoken in het schrijven van een toneelstuk.
Nu Julia in Minnesota zat voor haar studie was het stil en leeg in huis.
Robert haar man, draaide zijn dienst zo als ze van hem gewend was en om de tijd door te komen was ze begonnen om het bekende verhaal van Charles Dickson ‘A Christmas Carol’ om te zetten in een toneelstuk wat de kinderen zou kunnen opvoeren dit jaar.
Ze had het dan wel iets ingekort maar nog steeds was verhaal begrijpelijk. De karakters had ze wat hun rol betreft ook zo gehouden, alleen de namen had ze aangepast.
Ze keek de klas rond, de rust begon weer terug te komen en de kinderen waren in afwachting van wat er zou komen.
Adam kwam naar voren, ‘fijn dat jullie ook stil kunnen zijn.’ sprak hij op scherpe toon, duidelijk niet blij dat de instructie om rustig samen te voegen in dit lokaal niet was gegaan als gehoopt.
‘Dit jaar hebben we iets bedacht, of liever gezegd heeft juffrouw Tamara iets bedacht. de bovenbouw groep kent het verhaal van ‘A Christmas Carol’ wel, ik heb dit vorige jaar nog voor jullie gelezen. Dit jaar gaan we het als toneelstuk opvoeren als afsluiting van het jaar en voor de kerstvakantie begint.’
Er steeg geroezemoes op maar Adam gebaarde dat ze stil moest zijn.
‘Omdat Juffrouw Tamara het niet te moeilijk wilde maken voor de onderbouw heeft ze het verhaal wat verkort en toch begrijpelijk gehouden. maar ik denk dat ze dat beter zelf kan vertellen.’
Adam gaf Tamara een teken dat ze het kon overnemen van hem.
‘Zoals meester Adam jullie al zei’ begon ze, ‘heb ik dus een kerstuitvoering in elkaar gedraaid van een heel oude maar bekend verhaal. in grote lijnen is het verhaal hetzelfde maar toch iets verkort omdat het anders toch te lang zou zijn voor de uitvoering. De bovenbouw zal de voornamelijkste rollen voor hun reken krijgen en dat betekent dat je je tekst zal moeten leren. De onderbouw doet mee in deze uitvoering maar zal weinig tot geen tekst hebben. Dat betekent niet dat jullie niet van belang zijn, onze nieuwe Scrooge heeft mensen nodig die rond hem lopen, die het dorp vormen, die het verleden, het heden en de toekomst vullen.’
Tamara nam even stilte en keek de klas rond, gespannen gezichtjes keken naar haar.
‘We zijn nu bijna op de helft van november en hebben ruim 5 weken om deze uitvoering te leren en tenslotte op te voeren voor jullie ouders, opa’s en oma’s en andere van ons dorpje die willen komen kijken. Ik verwacht dan ook 100% inzet en dat iedereen met veel plezier aan gaat meewerken om dit schooljaar af te sluiten.’
De kinderen begonnen te klappen en joelen, duidelijk teken dat ze het wel zagen zitten om deze uitvoering te gaan doen.
Tamara wreef weer even op haar voorhoofd, ze zou straks wel wat innemen.
Ze pakte de papieren van haar tafel en nam weer de aandacht.
‘Dan zal ik jullie nu de rolverdeling geven, Juffrouw Davina zal jullie het script geven wat bij jouw rol hoort, de tekst die voor jouw is bedoeld staat dikgedrukt. leer hem goed! goed, dit zijn de rollen, de geest van het verleden, Sophia!’
Sophia sprong op, ‘yes! … ze kleurde even rood, ‘sorry.’
Tamara schonk haar een glimlach, ‘de rol van de geest van het heden,Lisa. De geest van de toekomst, Tim.’
Tim trok een gezicht, duidelijk niet blij met zijn rol. Adam keek streng naar zijn zoon, als teken gewoon te doen.
Tamara ging verder, ‘de rol van Scrooge heeft een aanpassing gekregen. Dit karakter is wat de naam betreft met een knipoog naar onze burgemeester, Victor. En ik denk Noah prima in staat is om een nukkige Victor alias Scrooge neer te zetten.’
‘Betekent dat ik een soort mini burgemeester mag spelen die saai en chagrijnig is?’ vroeg Noah.
‘In een zekere zin wel’ beantwoorden Tamara zijn vraag.
Na een klein uurtje wist iedereen wat hij of zij moest doen en was het weer een drukte door iedereen die hun script zat door te lezen.
Tamara voelde weer aan haar hoofd, het werd erger.
‘Neem even tijd voor jezelf en ga wat innemen. Adam en ik brengen de boel wel weer tot rust’ zei Daviana die naast haar stond.
Tamara knikte en liep de klas uit.


In de week die volgde werd Tamara regelmatig aangesproken door ouders die het het super leuk idee vonden deze kerst uitvoering.
De uitvoering zou gehouden worden in de kerk en Pater Domini Jan was net zo enthousiast geweest als de kinderen.
Vanaf nu werd ieder moment wat kon worden gebruikt om te repeteren gebruikt.
Alleen leek de geest van de toekomst,Tim, de enige te zijn die niet zo blij was.
ze zou Adam vragen eens uit te zoeken waarom.
‘Als geest van het verleden wil er uitzien als een engel’ zei Sophia heel stellig, ‘een witte jurk en overal glitters.’
Noah trok zijn neus op ‘klinkt eerder als een kerstbal dan een geest.’
Sophia wierp hem een boze blik, ‘jongens hebben absoluut geen verstand van kleding.’
Lisa knikte instemmend, ‘ik denk dat ik iets wil met een mantel, een rode mantel.’
‘de geest van de kerstman’ zei Noah op een griezelige toon.
Beiden meisje keek hem met een blik aan die duidelijk maakte dat hij beter zijn mond kon houden.
‘Bah, stom gedoe. Ze zullen heus wel al hebben bepaalde wat we voor kleding krijgen’ bromde Noah en gebaarde naar zijn maatje Tim om mee te komen.
‘Je bent nogal stil, je rol zal wel goed komen, weinig tekst en veel wijzen.’
Tim zei niks en haalde zijn schouders op, hij had helemaal niks met dit hele gedoe, hij wilde niet op een podium waar mensen naar hem zaten te kijken.
Dat was meer iets wat Ginger deed, hoe ze dat kon snapte hij niet.
Noah leek niet te merken dat Tim in de knoop zat met zichzelf en de uitvoering.


Adam stond voor het raam en keek over het schoolplein.
Hij zag zijn zoon met Noah samen lopen en zo vrolijk als de jonge Noah overkwam zo neer geslagen leek Tim.
Davina kwam naast hem staan, ‘ze hebben er allemaal zin in geloof ik. Was een goed idee van Tamara om dit te doen.’
Adam keek iets opzij,ooit had hij graag Davina aan zijn zijde gehad als vrouw maar nu hij Ginger had leren kennen wist hij dat achteraf zij niet voor elkaar waren bestemd.
‘ja, het is zeker een goed idee maar als ik naar Tim kijk denk ik dat hij er niet zo over denkt. Moeilijk is zijn rol niet, tekst heeft hij niet. geen idee wat hem dwars zit? hij spreekt thuis niet over het toneelstuk.’
Davina dacht na over wat Adam zei. ‘Zou hij podiumvrees hebben? het zou kunnen. niet iedereen is voor dit soort dingen in de wieg gelegd. Dat zal Ginger wel kunnen beamen.’
Adam keek naar Davina, ‘dat ik daar niet zelf aan heb gedacht! Tim is de rust zichzelf, soms wel een uitspatting maar verder hoeft al die poespas niet. Ik weet nog dat hij Ginger vroeg of hij nu ook op de foto moest voor journalisten. Toen ze zei dat hij niks hoefde te doen wat hij niet wilde leek hij opgelucht.’
‘Misschien dat Ginger de juiste persoon is om met hem te praten? zei kent de kneepjes van het vak als geen ander en als hij podiumvrees heeft kan zij hem vast het best helpen.’
Adam knikte, ja, Ginger. Zij kon wel eens de juiste persoon zijn om met Tim te praten.


Het was begin december en iedereen was druk met zijn rol in het toneelstuk.
Met behulp van de moeders van een aantal kinderen werd gewerkt aan de kleding voor de kinderen.
Handige vaders hielpen om decorstukken te bouwen. Joey West had via een oude vriend wat dingen geregeld die ze mochten gebruiken voor het toneelstuk.
Claire was zo trots en blij geweest toen ze Tamara vertelde wat Joey voor hen had kunnen regelen.
Ook Ginger had zich aangeboden om te helpen, met haar ervaring kon ze vast helpen de kinderen te leren zich op de rol te richten en niet te veel te denken aan de mensen die er zaten. Tamara had die hulp zonder aarzelen aangenomen.
Ginger had er ook wat eigenbelang bij gehad, zo kon ze Tim eens opnemen en kijken wat ze het best voor hem kon beteken.
Dat Adam haar in vertrouwen had genomen had haar veel gedaan, Adam betrok haar volledig bij de opvoeding van Tim, alsof het haar eigen zoon was. En eerlijk gezegd ze was gek op die jongen.


Als snel was duidelijk dat de kinderen allemaal we een beetje hulp konden gebruiken.
Sophia moest nodig worden afgeremd, ze wilde iets te veel op de voorgrond staan.
De witte jurk die ze kreeg voor haar rol maakte haar half blij, de glitters zouden er niet komen.
Lisa kreeg inderdaad een rode mantel, twee kinderen van de onderbouw zou onder de mantel vandaan komen als ze ‘Victor’ de Scrooge in het verhaal behoefte en onwetendheid zou tonen.
Tim had een soort halloween achtig pak, toen hij het voor de eerste keer had gepast waren er zelf een paar onderbouw kinderen van hem geschrokken.
Dat had hij best wel lol om gehad. Hij merkte al snel dat niemand kon zien dat hij onder dit pak zat en Ginger had verteld dat als je het eng vond om al die mensen te zien zitten je moest voorstellen dat ze allemaal in hun onderbroek zaten.
Langzaam begon het dit hele toneelstuk toch wel leuk te vinden. Niemand kon zien dat hij de geest van de toekomst was, dat maakte het al iets prettiger voor hem.


Ginger merkte naar een paar dagen ook op dat Tim wat losser was gekomen.
Het leek goed uit te pakken hem vertrouwen te geven door de keuze van deze kleding.
Terwijl iedereen aan repeteren was kwam Adam bij haar staan.
‘Ik geloof dat een dankjewel wel op zijn plek is. Als al die kinderen er niet waren zou ik je in me armen trekken en ….’, verder kwam hij niet omdat Ginger een vinger op zijn mond legde.
‘graag gedaan, ik vind het leuk om te kunnen helpen. Maar nu stil, alle aandacht voor onze kindersterretjes.’


De weken waren voorbij gevlogen en iedereen had meer dan zijn best gedaan.
Alles was gewoon geweldig en Tamara voelde zich behoorlijk trots.
Ze had genoten van de afgelopen weken, ze had zich weer nuttig gevoeld met al die drukte.
Het was vrijdagavond, vanmorgen hadden ze nog voor een laatste keer gerepeteerd.
om 12 uur had iedereen naar huis gemogen en hadden de middag vrij gekregen.
Na deze uitvoering zou de kerstvakantie echt beginnen.
Achterin een grote kamer waren moeders aan het helpen om de kinderen aan te kleden. Sommige hadden door hun kleine rol thuis zich kunnen omkleden al voor ze naar de kerk waren gekomen.
Eerder deze week hadden Joey West en een aantal vaders de decorstukken neergezet en alles verder op orde gebracht.
Tamara keek op de klok, bijna tijd. Het toneelstuk kon zo beginnen.
Adam kwam de ruimte binnen en ging bij haar staan.
‘Het zit er behoorlijk vol, veel bekende gezichten. De kinderen mogen trots zijn op zichzelf maar ook op hun juf.’
Adam had gelijk wist Tamara iedereen had wel iemand daar binnen zitten die trots op hun was. Degene die trots op haar had kunnen zijn was er nog niet, Julia zou wel komen voor de feestdagen maar had zelf nog een paar dingetje te doen voor ze naar huis kwam. Natuurlijk was Robert ook trots op haar, maar juist nu miste ze haar dochter weer.
Met een diepe zucht bracht ze zichzelf weer tot orde en gaf een teken dat iedereen zich moest klaarmaken voor de uitvoering.


De avond verliep geweldig en het applaus vanuit de zaal was enorm geweest.
Iedereen had super zijn best gedaan.
Op de verschijning van Noah als hun Victor Scrooge was erg gelachen. Het was gewoon geniaal dat ze er een sprekende mini versie van hadden kunnen maken.
De kinderen gingen zich omkleden en zouden dan terug in de kerk komen.
Madison en Tibby hadden ervoor gezocht dat er hapjes en drankjes waren voor iedereen weer naar huis ging.
Tamara werd wederom met veel lof aangesproken op het succes van deze uitvoering.
Terwijl ze zich een weg baande tussen de mensen dacht ze even een bekend iemand te zien. Nee, ze zag dit zeker verkeerd.
De jongen die half voor die persoon stond draaide zich nu om, ze zag dat het Dylan was.
Dylan was zo veel vooruit gegaan. Hij liep nu zonder kruk maar droeg regelmatig nog de brace. Finn Evans had hem aangeboden op zijn kosten een opleiding als monteur te gaan doen. Dylan had dit geaccepteerd en leek weer nieuwe moed te hebben in de toekomst.
Maar het was de jonge vrouw die Tamara zag toen Dylan zich wat omdraaide die haar aandacht trok.
Julia? Was het echt? Tamara liep de richting van het stel op en bij iedere stap wist ze het zeker, het was Julia.
‘Julia!’ ze omhelsde haar dochter, ze had haar zo gemist.
‘Mam, mam? iets minder hard graag.’ lachend duwd Julia zich iets los.
‘Waar? Wanneer?’ stamelde Tamara.
‘Niet boos worden maar ik was hier gisteren al’ zei julia.
‘Wat!’, verder kwam ze niet.
‘Schat, laat ze even uitpraten’, Robert was er bij komen staan en had een twinkel in zijn ogen.
‘Ik ben hier gisteren al gekomen, we wilde je vanavond verrassen. O, mam! De uitvoering was geweldig. je hebt echt super goed werk met de kinderen gedaan. Wees niet boos. Ik heb vanacht bij de Colmans gelogeerd.
‘Dat verklaard waarom Sophia iedereen keer begon te grinniken als ze me zag’ zei Tamara.
‘Ik ben zo blij dat je er bent’, ze omhelsde haar dochter weer.
‘en jij’, ze gaf Robert een por in zijn zij, ‘jij wist dit! Jij ook Dylan Coleman.’
Robert trok een wenkbrauw op, ‘Tja, als ik het had verteld was het geen verrassing meer.’


Het werd die avond later dan was verwacht.
Maar het leek niemand iets te schelen. Nog 3 nachtjes slapen en iedereen in Cottonshall zou kerst vieren met hun dierbare.
Volgende week zouden ze op het plein weer samenkomen voor de jaarwisseling.
een nieuw jaar en nieuwe kansen.
Het zou weer een verrassing worden wat volgende jaar zou brengen.
In ieder geval een nieuwe burger, Madison was uitgerekend voor februari.
En misschien dat Josh en Jade dat jaren zouden trouwen.
Wie weet wat een nieuw jaar Cottonshall zou brengen.


                                                einde



donderdag 21 december 2017

merry xmas!

heb jij nog ook het gevoel dat het jaar best snel is gegaan?
ik heb er een dubbel gevoel bij, soms ging het allemaal snel en andere dingen leken maar niet op te schieten.
voor mij hier hebben we niet alleen drukke dagen met de kerst, die we gaan vieren met de vader van me dochter, zijn vrouw en kinderen.
gezellig samen cadeautjes uit pakken van onder de boom, lekker snoepen en heerlijk dineren s'avonds.
en hoe gezellig dit ook zal zijn, ik denk dat we het meeste uitkijken naar de dag na kerst, 27 december.
dan is het namelijk de verjaardag van me dochter, haar sweet 16!
hoewel de verrassing er helaas al vanaf is, sommige kunnen gewoon hun mond niet houden!
we gaan er toch een leuke en gezellig feest van maken, de hele dag door zal er bezoek zijn, het is dan wel heel druk in me huisje.
daarna gaan we rustig aan naar de jaarwisseling, geen bijzondere dingen die we dan hebben gepland.
me dochter en ik houden het lekker rustig thuis en willen dan gaan gourmetten.
die oliebollen hoeven voor ons niet zo, we wilde weer eens wat anders dus dit jaar doen we het zo.
ook is het nog even afwachten hoe Beertje gaat reageren op het vuurwerk, tot nu toe valt het mee.
hij kan wel eens schrikken van de harde knallen maar verder valt het nog mee.
me dochter heeft nog tot 8 januari vakantie maar ik mag 3 januari weer gewoon aan het werk.

maar tot die tijd houden wij vakantie, dat betekend dat er ook geen weblog zal zijn!
vandaag dus het één na laatste blog van 2017.
aanstaande zondag 24 december is er nog een kleine verrassing online: een kort extra verhaal van Cottonshall.
op 1 januari 2018 komt er nog een nieuwjaarsgroet online maar het weblog gaat pas weer als van ouds draaien op 9 januari 2018.
dus: vanaf 22 december tm 7 januari geen weblog online!

dan heb ik samen met me dochter nog een kerstfilmpje gemaakt.



ik wens iedereen fijne en gezellige kerstdagen en een hele maar vooral veilige jaarwisseling!

tot het volgende blog ....

woensdag 20 december 2017

#postcrossin#87

hoi hoi,
hier een nieuwe postcrossing en dit is de laatste van 2017!
en een erg drukke week voor mij.

om te beginnen heb ik deze morgen en morgenochtende nog een paar uurtjes werk om te doen en dan is het boodschappen doen.
vanmiddag eerst maar eens wat ik nog moet hebben voor de kerstdagen, morgen de boodschappen voor de verjaardag van me dochter en dan vrijdag bestellingen ophalen en de laatste dingen, voornamelijk verse producten om in huis te halen.
fijne hè, die kerstdagen en dan nog eentje die jarig is? phff .. druk gedoe allemaal, maar ja, ze wordt maar een keer 16 jaar.
maar genoeg over al die drukte door waar het om gaat hier in, kaartjes!
en het is deze week weer een aardig vol blog.

deze week gaan er dus 2 kaarten uit omdat we er twee weken niet zijn.
na de vakantie hebben jullie er ook weer twee te goed.
maar eerst nog even deze kaart.
deze kaart kwam vorige week bij me op de deurmat en komt uit Duitsland en heeft in 11 dagen 163 km gereisd.
Smathers Beach in Key West staat hier op afgebeeld en zo met deze koude dagen is het zeker aanlokkelijk om daar te zitten.

en zo voor het einde van het jaar kwam er nog een kaartje bij me op de deurmat.
me dochter zag hem als eerste en riep gelijk: O, deze is zo schattig!
en daar heeft ze helemaal gelijk in.
deze kaart komt uit Japan en heeft er 13 dagen over gedaan om 9384 km.
en wederom verbaas ik me dat het versturen zo snel is gegaan.
als ik een kaart die kant op stuur dan duurt het 4 tot 5 weken voor ze hem hebben en omgedraaid kan ik dus met 2 weken al een kaartje hebben. soms snap ik niks van het hele postsysteem op de wereld.

en terwijl ik vandaag (dinsdag) me blog zit te schrijven kwam de post nog langs en bracht nog een kaartje voor me mee.
deze kaart komt uit Turkije, en heeft 2553 km afgelegd in 17 dagen.
dit kaartje is met de handen beeld "medeleven" uit, iets wat we in de wereld van tegenwoordig niet veel meer tegen komen.
hoewel het al bijna 5 jaar geleden is dat me vader is overleden beschreef ze toch haar medeleven over dit verlies, erg lief.
deze studente komt naar Nederland om aan het Erasmus Universiteit te komen studeren, dus ik wens haar hel veel succes.

en dan kwam afgelopen zondag het bericht via me email dat de kaart uit postcrossing 85 naar Finland na 12 dagen en 1583 km te hebben gereisd was aangekomen.
de teller staat nu op 84 kaarten ontvangen en 86 kaarten verstuurd, waarvan er 85 zijn geregistreerd en 1 nog onderweg is.
en daar gaan we nu nog even 2 kaartje bij voegen, me laatste 2 kaarten voor postcrossing in 2017.

het is deze week dus weer eens een erg volle postcrossing met kaarten.
deze kaart gaat naar Duitsland.
de kaart zal een afstand van 326 km afleggen voor de ontvanger hem heeft.
omdat het niet zo heel ver is verwacht ik wel dat hij (ja, het is een hij) hem voor de kerst nog kan hebben.
vandaar deze kaart met een kerstgroet.


en er gaan twee kaarten uit de week.
de tweede kaart gaat naar Rusland.
en deze kaart zal een afstand van 3009 km afleggen voor de ontvangster (ja, een zij) hem heeft.
deze zal echt niet meer voor de kerst daar aankomen maar toch nog een beetje kerstsfeer op deze kaart.
we hebben dan een nieuw jaar dus de beste wensen voor 2018 kunnen dan nog worden doorgegeven.


en met deze verstuurde kaarten zijn we aan het einde van postcrossing gekomen.
de laatste van 2017, op 10 januari 2018 is de volgende postcrossing weer.
ook dan gaan er twee kaartjes uit.
morgen nog een blog en dan zit er er even op, genieten van de kerst met familie en vrienden, en nog eens een vol huis om de 16de verjaardag te vieren van me dochter.
met de jaarwiseling doen we het wat rustiger, lekker met zij twee!
rest mij nu alleen nog maar om jullie te bedanken  en wens ik jullie hele fijne feestdagen en een gezellige maar vooral veilige jaarwisseling.

tot het volgende blog, in het nieuwe jaar ...






dinsdag 19 december 2017

#TBM #16 ... uit de oude doos!

één keer per maand is dit onderdeel op het weblog te vinden.
wie kent het niet ... een foto op instagram of facebook misschien zelfs op twitter met daar bij de #tbt?
dit staat voor Trough Back Thursday. waarom donderdag? geen idee.
maar dat bracht het idee van #TBM : Trough Back Memories, oftewel een foto waar ik een leuke herinnering aan heb of gewoon een leuk moment met een grappige verhaal, maar het kan ook iets triest zou kunnen.


let op! mochten er gezichten van persoon opstaan kan ik deze bewerkt hebben zo dat ze niet zichtbaar meer zijn. dit i.v.m de privacy van deze mensen.

sneeuw 2009
het was al erg lang geleden dat dit was voorgekomen, maar op een ochtend in december van 2009 was dit het beeld toen we s'ochtend uit bed kwamen.
me dochter was toen een jaar of 8, ik weet niet eens met zekerheid te zeggen of ze sneeuw al eerder had meegemaakt?
denkt het niet, ze had niet eens een slee.
die heeft ze toen nog van me vader gehad.
me vader was minder dol op sneeuw, hij zei altijd: je hebt er 3x last van, als het valt, als het er ligt en als het weer weg gaat.
ergens had hij wel een punt maar zeg nou eerlijk voor kids is dit toch een van de leukste dingen die je kan meemaken?
ik zelf ben er ook niet zo dol op, dat heeft meer met de kou te maken en het effect door me reuma.
dan is alles wat pijnlijk stroef, anders als de warmte, die voel ik ook wel maar is niet pijnlijk voor me.
de hond was er ook niet zo blij mee, we hadden toen het yorkie Babs nog en die sneeuw bleef in zijn haar plakken,  zo hoog mogelijk zijn poten optrekken en door de sneeuw. even doen wat ik moet doen en dan gauw terug naar binnen bij de kachel.
van de katten was Purk er nog, de enige die ook buiten kwam en die vond het ook niks, net als de hond even doen wat je moet doen en dan gauw terug naar binnen.
natuurlijk was ik nog de klos om met me dochter en haar nieuwe slee van opa er door heen te gaan sjouwen, of liever gezegd slepen.
dik ingepakt en nog was het koud.
we hadden niet echt gerekend op sneeuw dus we hadden niet echte geschikte schoenen voor de sneeuw.
dikke sokken hielpen niet.
me dochter vond het allemaal te gek, klapper tandend van de kou maar dikke pret.
en mama zich het apezuur trekken aan een slee!
maar als je dan de foto's ziet van toen dan is de pret op haar gezicht het toch wel waard geweest.
bij thuis komst was het lekker warm bij de kachel en een beker met warme chocomelk.
ik kan me nog wel herinneren dat voor dat we echt de kerst hadden de sneeuw alweer weg was, dat is dan wel jammer.
op een of andere manier maakt dat het plaatje compleet, sneeuw en kerst.
we zitten nu weer in december en het is alweer bijna kerst.
vorige week zijn we weer bedolven onder de sneeuw.
wanneer we nu weer gaan krijgen wachten we maar af.
het kan misschien wat vervelend zijn om met sneeuw de weg op te moeten maar het heeft ook ergens wel zijn leuke kant.

tot het volgende blog .... 




zondag 17 december 2017

het laatste deel! deel 4: verloren dromen

deel 1,2 en 3 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/11/deel-1-verloren-dromen.html


deel 2:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-2-verloren-dromen.html


deel 3:

https://scoozie-mouse.blogspot.nl/2017/12/deel-3-verloren-dromen.html


en dan nu het laatste deel van verloren dromen. veel leesplezier!



                                  Verloren Dromen


In de Shanty was er een vrolijke drukte.
Madison straalde en Victor leek ook behoorlijk in zijn nopjes.
Niemand vroeg er verder naar maar dat er iets was dat was voor de aanwezigen wel duidelijk.
Nora en Tibby waren in de keuken om de laatste hapjes klaar te maken.
‘Ze is zwanger, ik zie het gewoon aan haar’ zei Nora stellig.
‘zou het echt?’ zei Tibby, ‘dat zou geweldig zijn voor hun. Ze hebben beiden dit zo verdiend, en dan te bedenken dat ze bijna alles had achtergelaten door die Newman.’
Nora zwaaide met het mes, ‘ik had dat nooit zo ver laten komen, daarom heb ik Victor ook verteld wat er speelde en zie, Newman heeft het aan het kortste eind getrokken en hen juist bij elkaar gebracht. Phfff … Madison een golddigger? Dat hij ooit dat heeft durven beweren.’
Nora had beslist haar tong op het hart als er nog werd gesproken over de nare gebeurtenissen van bijna twee jaar geleden.
Iedereen in het dorp had Madison gesteund. en Jack Newman had zijn biezen gepakt en het hele plan van de ski resort bij de Cotton Mountain gelaten voor wat het was.
Tibby keek tevreden naar de schalen, ‘hebben we goed gedaan zo samen.’
Nora knikte, ‘hebben we zeker. Madison is niet de enige die iets heeft kunnen afsluiten. Jij hebt ook behoorlijk wat mee gedragen.’
Tibby had veel van haar verleden inmiddels gedeeld, Roy was een enorm steun en had zeker met veel liefde en geduld haar het tempo laten bepalen.
Zij had op haar beurt ook veel voor hem betekend. Roy had haar alles verteld, over zijn huwelijk met Brenda en het verlies van hun zoontje en hoe schuldig Brenda zich had gevoeld dat hun zoontje was overleden.
Ze waren oude schepen aan het verbranden en samen een nieuwe leven aan het opbouwen. Toen Roy de baan als coach kreeg op de school was hij super blij geweest.
Toen dat vervelende ongelukje was gebeurd met Dylan had Roy zijn gevoelens met Tibby gedeeld.
Roy had al aangevoeld dat de droom van die jongen over was.
Hij had het oprecht erg gevonden omdat hij vaak had gezegd dat Dylan een echt talent was die het zeker kon gaan maken in de sportwereld.
‘Zijn de dames klaar?’ onderbrak een stem Tibby’s gedachten.
‘Ik denk dat we het wel een heel eind op orde hebben’ beantwoorden ze met een lach.
Nora schudden even haar hoofd, ‘ik ga alvast maar naar binnen, hebben jullie even tijd samen.’
Lachend liep Nora Roy voorbij en gaf hem een duwtje tegen zijn schouder.
Tibby kon haar lach niet inhouden.
Roy liep naar haar toen en trok haar in zijn armen, en kuste haar.


Het was al aan het vollopen zag Nora.
Josh en Jade stonden bij de bar en een klein stukje verderop zag ze haar dochter Shannon staan die een goed gesprek leek te hebben met Claire Lavender.
Schoonzoon Isaac stond bij Joey West, Adam Nichols en Ginger Harper.
Ginger en Adam hadden het geluk bij elkaar gevonden en het leek er op dat Claire en Joey het ook goed met elkaar konden vinden.
De deur ging open en Nora zag Wyatt Woods en Jaxon Aldrett binnenkomen, gevolgd door hun vriendinnen Phoebe en Davina.
Toen zag Nora haar vriendin Olivia Coleman zitten met haar echtgenoot Lambert.
Ze liep er naar toe. Meer mensen kwam de Shanty binnen.
‘Wat een drukte, Julia moet zich wel heel geliefd gaan voelen als ze al deze aandacht van het dorp zo ziet’ begroeten Nora het stel.
Lambert stond geland op en hield een stoel voor Nora achter om vervolgens aan te schuiven toen ze ging zitten. ‘Altijd een heer’ lachte Nora.
Er werd druk gepraat en het wachten was op de gast waar het om zou draaien, Julia.
Kort daarop ging de deur weer open en  Robert en Tamara Miller stapte binnen, gevolgd door Julia. Haar ogen keken rond alsof ze iemand zocht.
Olivia boog naar Nora toe, ‘hij is er niet en ik weet niet of hij komt.’
Nora had al door gehad dat Julia Dylan zocht, met de bevestiging die Olivia haar gaf voelde ze medelijden voor het meisje.
Grace en Silas Coleman waren er wel had ze gezien.

Veel tijd om teleurgesteld te zijn had Julia niet.
ze werd overspoeld met mensen die haar begroeten en heel veel succes wensten met haar studie.
Het verliep allemaal gezellig en Julia leek te vergeten dat Dylan er niet was.
Victor trok aan de bel om aandacht te vragen, mensen gaven hem dan ook zonder problemen de aandacht.
‘Julia’ begon Victor, ‘aan de opkomst te zien ben je zeer geliefd en gaan we je allemaal enorm missen. Je gaat je vleugels uitspreiden en Cottonshall verruilen voor Minnesota, je gaat je droom volgen en hopelijk zien we jou dan over een jaar of 10 hier als concurrentie voor onze eigen Josh.’
‘Vergeet het maar, niks geen concurrentie maar een toekomstige partner’ riep Josh.
Mensen begonnen te lachen, niemand zag dat Dylan binnen kwam.
Victor ging verder.
‘Julia, wat ik wil zeggen is dat we je zeker gaan missen. Je bent een vrolijke en altijd behulpzame persoon hier in ons dorp. En ik denk aan de opkomst te zien dat heel het dorp je gaat missen. Namens alle inwoners van Cottonshall wil ik je heel veel succes wensen en vergeet niet waar je vandaan komt, we willen je graag weer terug in ons dorpje terug zien als je studie klaar is. Julia, proost en heel veel succes.’
Victor hief zijn glas en iedereen deed met hem mee.
Victor stak zijn hand op als teken nog iets te willen zeggen.
‘Dan wilde ik van deze gelegenheid gebruik maken om nog iets met jullie te delen. Namens mezelf en Madison wil ik jullie graag vertellen dat we een nieuwe burger in Cottonshall kunnen verwachten, Madison is in verwachting van ons eerste kindje.’
Er ontstond veel geroezemoes en mensen kwamen richten de bar om het stel te feliciteren.
Dylan mengde zich voorzichtig door de stoet naar Julia.
‘Julia, heb je even een momentje?
Julia draaide zich om en haar hart maakte een sprongetje, hij was toch gekomen.
‘Laten we even naar buiten gaan, daar is het wat rustiger’ stelde Dylan voor.
niemand leek op te merken dat het stel de Shanty verliet.
Niemand? toch niet helemaal, Lambert had zijn kleinzoon wel gezien en hij had een tevreden lach op zijn gezicht.
Had die jongen dan eindelijk zijn verstand terug gevonden?

De frisse lucht buiten voelde goed. Dylan voelde zich licht zenuwachtig.
‘Ik dacht dat je niet meer zou komen’ begon Julia.
Dylan zet een kruk weg en leunde er nu op één. Met zijn vrije hand trok hij Julia naar zich toe rond haar middel en kuste haar. Als vanzelf sloeg Julia haar armen rond zijn nek.
Dit voelde goed en hoewel het misschien een paar seconden waren leek het voor beiden wel minuten te duren.
Dylan maakte zich iets los, ‘beloof me dat je me laat uitpraten.’
Julia knikte, een onzeker gevoel naam weer bezit van haar.
Dylan keek haar aan, ze was mooie en de enige die hij wilde als zijn vriendin.
‘Ik ben een hork geweest en dat verdien je niet. Niemand verdienden het. Het spijt me. Iemand zei me dat ik pas zou beseffen wat ik heb als ik het kwijt zou zijn en ik besefte dat ik dat niet wil, ik hou van je en wil je niet kwijt, maar ….’
even viel Dylan stil maar herwon zich weer snel.
‘Je kan je droom waar gaan maken en ik wil je er niet van tegenhouden dat te doen, wat er ook gebeurd, stop niet met je studie, maakt je droom waar.’
‘Wat kan er gebeuren dan?’ onderbrak Julia hem.
‘Laten we redelijk blijven, ik ben hier en heb nog een lange weg te gaan voor ik weer een beetje de oude ben, football is voorbij en ik zal een nieuw doel moeten vinden.
Jij bent kilometers hier van dan, gaat andere mensen ontmoeten en wie weet ontmoet je wel een jongen die je kan geven wat ik nu niet kan.’
Julia voelde tranen prikken.
‘Niet huilen’, Dylan veegde de beginnende tranen weg en kuste haar weer.
‘Ik zal op je wachten maar ik laat je ook los, ja, ik ben helemaal van jou, als je me nog wild maar voor nu laat ik je los zodat jij je dromen kan gaan volgen.’
‘Maak je het nu echt uit?’ vroeg Julia met een trillende stem.
‘Nee, Ik maak het niet uit’ zei Dylan, ‘ik ben van jou en jij bent van mij, we horen bij elkaar, maar ik laat je vrije om je eigen keuze te maken of dit zo blijft. Ik geef je de kans te kiezen als het zou moeten. Ik hoop natuurlijk dat je voor mij kiest maar voor nu laat ik je los om te proeven van al die nieuwe dingen en kan alleen hopen dat je snel weer hier bent bij mij, al is het maar met de vakantie.’
Julia sloeg haar armen om Dylan en kuste hem weer, ‘ik wil alleen jouw en niemand anders.’
‘We zullen zien wat de tijd ons brengt’, en Dylan trok Julia steviger tegen zich aan.
De pijn begon meer te worden nu hij zo met één kruk stond, maar hij wilde op dit moment Julia niet los laten.
Voor ze zich weer binnen tussen de andere mengde praten ze nog met elkaar over de toekomst.



Julia tuurde de straat af maar het leek er op dat hij niet zou komen.
Ze zuchten een keer diep en draaide zich om naar de auto.
zij zou haar droom gaan waarmaken, voor Dylan lag dat anders.
Ze wilde net in stappen toen ze iemand hoorde schreeuwen om te wachten.
hoopvol draaide ze om maar het was niet die ze had gehoopt, toch verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Sophia Coleman storten letterlijk in haar armen en begon te snikken, ‘Ik ga je missen!’
Julia en Sophia praten en knuffelde, toen was het echt tijd om afscheid te nemen.
Julia ging studeren en haar droom om dierenarts te worden waar maken.
Ze voelde medeleven voor Dylan die nu achter bleef. Maar ze zou vechten voor hun beiden en op een dag zou ze hier weer zijn, als dierenarts met Dylan aan haar zijde.
Ze stapte in, de auto kwam in beweging en ze wist diep van binnen dit was haar thuis, hier zou ze terug komen, thuis in Cottonshall en bij Dylan.



                                             einde





volgende week zondag rond de klok van 10.00 uur (Nederlandse tijd) is er nog een kort extra verhaal van Cottonshall online!





vrijdag 15 december 2017

SERIOUS REQUEST 2017

voor de 14de editie van 3FM Serious Request wordt het Glazen Huis opgebouwd op het Marktplein in Apeldoorn. 
dit is de eerste keer dat het Glazen Huis in de provincie Gelderland staat.
de 3FM-dj's in het huis maken van 18 tot en met 24 december non stop radio, zijn online en op tv te volgen, en roepen heel Nederland op om in actie te komen voor deze stille ramp.


in conflictgebieden, zoals in Nigeria en de Democratische Republiek Congo, maar ook na natuurrampen, zoals in Nepal, leven miljoenen kinderen noodgedwongen gescheiden van hun ouders, broers of zussen. met de opbrengst van 3FM Serious Request sporen Rode Kruis-hulpverleners vermiste kinderen op, herstellen ze het contact met hun familie en brengen ze hen weer thuis. wereldwijd zijn meer dan vier miljoen mensen naar elkaar op zoek. vooral in conflictgebieden zoals in Nigeria en Democratische Republiek Congo worden familieleden uit elkaar gedreven. maar ook natuurrampen zorgen ervoor dat ouders en kinderen elkaar uit het oog verliezen.
iedereen kent het gevoel van vroeger, toen je als klein jongetje of meisje een van je ouders kwijtraakte in de supermarkt. dat gevoel is voor ieder kind hetzelfde, waar dan ook ter wereld. maar wat nou als je je vader of moeder helemaal niet meer terugvindt? wat nou als je in een ander land terechtkomt waar ze een andere taal spreken? wat nou als je vijf jaar oud bent en er niemand is die voor je zorgt?
van 18 tot 24 december maken Domien, Angelique en Sander 24 uur per dag live radio en zijn ze continu te volgen op  TV, 3FM.nl en social media. voor Sander en Angelique is het de eerste keer, maar voor Domien al zijn vierde keer.


tijn
tijdens 3FM Serious Request in Breda (2016) hebben we Tijn leren kennen als een lief en speels mannetje met een bijzonder warm hart. hij meldde zich, samen met zijn vader, bij de brievenbus van het Glazen Huis met een bijzonder groot gebaar. met zijn ongekende en vertederende enthousiasme, onschuld en onzelfzuchtheid inspireerde hij miljoenen mensen om in actie te komen en samen een verschil te maken. hij zette Nederland in beweging en bracht letterlijk het hele land bij elkaar. Met zijn nagellak-actie gaf hij duizenden kinderen een toekomst, terwijl zijn eigen toekomst zo onzeker was.
Tijn werd 6 jaar, hij overleed een week voor zijn 7de verjaardag.
14 juli 2010 - 7 juli 2017

donderdag 14 december 2017

kattenstreken#8

met drie katten in huis is het beslist niet saai.
en ze kunnen heel lief zijn maar soms .... soms hebben ze van die momenten dat je ze uit hun bol gaan.
je kan ze waarschuwen maar dat help niet altijd en soms doen ze dingen en die blijven ze doen tot vervelends toe.
regelmatig ga ik dit delen met jullie wat ze weer hebben gedaan.
ik hoop van die momenten iets te kunnen laten zien met een foto of misschien een filmpje.
Dit zijn Rambo, Frodo en Nala, en dit zijn de verhalen uit hun leventje.

laat je niet misleiden door hun schattige kopjes!

inmiddels is Beertje al ruim 2 maanden hier bij ons en het gaat steeds beter.
Rambo heeft nu volledig geaccepteerd dat hij er is en doet eigenlijk veel dingen net als toen Isa er nog was.
wacht hem op bij de voordeur als we naar buiten gaan en geeft kopjes bij terug komst.
laat zijn mand nu wel meer met rust en kruipt samen met Beertje in de bench.
die dat nog niet echt lijkt te snappen en dan juist weer weg loopt met een verbaasde Rambo die achter blijft in de bench.
Nala en Beertje hebben nu van tijd tot tijd van die vliegmomenten, waarbij ik nou niet kan zeggen wie wie achter na zit. maar het is zeker erg grappig om te zien.
Frodo vind het allemaal wel best en besteed weinig aandacht aan Beertje.
het is dus weer gewoon net als vroeger, 3 katten en een hond en ieder doet wat hij zelf wil doen, dat is vooral veel slapen. (haha)


de kerstboom staat hier nu ook in huis en die laten de katten goed met rust.
een leuke foto met de katten erbij zit er dus niet in, ze blijven wel uit de buurt omdat ze weten dat het niet mag.
Nala is de uitzondering maar blijft dan net weer niet zitten voor een foto.
ik heb altijd de gewoonte gehad om de katten op jonge leeftijd voor ik de lichtjes en versiering er in ging hangen even met het lijf door de lege kerstboom te duwen.
klinkt als mishandeling maar dit was ooit een tip die ik kreeg om zo te zorgen dat ze niet in je boom gaan klimmen.
de ballen onder in de boom zijn echter wel van plastic omdat Nala nog weleens daar tegen aan wil meppen, verder laten de katten de boom wel met rust, behalve Nala dan, die mept er soms vrolijk oplos en lijkt het niets te kunnen schelen dat het niet mag.
verder werkt de techniek om me boom veilig te houden voor me katten wel redelijk goed, Rambo kan het allemaal niks schelen en Frodo zit er alleen soms even bij te kijken.

dit is nog een foto van afgelopen zondag (10 december).
Nala zat voor het raam aandacht te kijken hoe het sneeuwde.
voor hem is dit de eerste keer dat hij sneeuw ziet.
toen ik even buiten ging staan met hem op me arm was hij niet zo happy met die sneeuw.
van achter het glas er naar kijken is dan wel leuk maar in in staan is toch minder leuk.
kun je na gaan hoe je het hebt als je met dit weer in je auto er door heen moet?
als het niet nodig is blijf ik in iedere geval van de weg af met me autootje!
Nala vind het dan wel leuk om naar te kijken en soms komt Frodo er bij zitten en gluurt een beetje mee.
Rambo kan het niks schelen en kruip lekker in de wasmand en gaat slapen.
en Beertje ... kijken, oké maar er doorheen ... dat is nog leuker!

en zo komen we aan het einde van kattenstreken van deze maand.
en ook gelijk de laatste van 2017.
in 2018 ga ik gewoon door met kattenstreken.

tot het volgende blog ....


namens Rambo, Frodo en Nala wensen wij jullie fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!