zondag 11 december 2016

deel 3 en laatste deel van: voltooid verleden tijd

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/11/deel-1-voltooid-verleden-tijd.html


deel 2:

http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/12/deel-2-voltooid-verleden-tijd.html


en dan volgt nu het laatste deel van voltooid verleden tijd.






  voltooid verleden tijd


14 februari 2010, Cottonshall
Noah Campbell zag er knap uit is zijn pak. Hij was een gelukkig man, zijn vrouw Fenna was zijn grote liefde, ze hadden elkaar op de high school van Sommershall leren kennen en hun tienerliefde was alleen maar sterker geworden.
toen ze een jaar of 23 waren geweest had waren ze getrouwd en bijna twee jaar later was hun geluk bezegeld met de geboorte van Jade. De kleine meid was zo klein niet meer maar een tiener van 17 jaar.
Jade kon goed overweg met haar neef Tommy, de zoon van zijn zus Shannon en haar man Isaac.
Het was alweer 9 jaar geleden dat zijn vader plots was overleden maar hij was dankbaar dat zijn moeder er nog was. Nora Campbell was niet bij de pakken neer gaan zitten.
Noah bekeek zichzelf in de spiegel en trok zijn stropdas wat rechter.
‘Als je hoopte dat de spiegel gaat zeggen hoe mooi je bent dan kun je lang wachten.’
Noah draaide zich om en keek het lachende gezicht van zijn dochter aan.
‘Ga je me nou vertellen dat spiegels niet vertellen hoe veel mooier je bent dan een ander’ lachte Noah terwijl hij Jade aankeek.
‘Sorry pap’ antwoordde ze, ‘je leeft dan je sprookje maar daar is dan ook de grens.
Noah en Jade moesten lachen, ja een sprookje leefde hij inderdaad, voor hem was zijn gezin perfect.
Jade viel stil, van de trap kwam haar moeder gelopen die er prachtig uitzag in de jurk die ze droeg.
Ook Noah draaide zich nu om en voelde zich weer helemaal opnieuw verliefd worden op deze vrouw.
‘Mama, je bent prachtig, ik ga mezelf van jullie vewijderen wat deze jongeman wil jou graag voor zichzelf deze avond.’
Noah staarde naar zijn vrouw, ‘na al die jaren blijf je de mooiste die ik ken.’
‘charmeur’ lachte zijn vrouw fenna.
het was vandaag 14 februari, valentijnsdag en zoals al vele jaren brachten ze die samen door met een etentje en wat de avond verder nog zou brengen.

Jade was nu oud genoeg dus die bleef alleen thuis, Nora pasten altijd op toen ze nog kleiner was of ze sliep bij haar.
Noah en fenna vertrokken, Jade had zich op de bank voor de tv genesteld en als er iets was dan kon ze oma Nora bellen.

Het was al na twaalf uur toen de telefoon ging bij Nora.
‘Hallo? Jade?’
‘Nora, je spreek met Robert Miller, het spijt me dat ik je stoor maar ik wil je vragen naar het huis van Noah en Fenna te komen. ik zie je daar en leg je alles uit. Ik wil dit liever niet over de telefoon bespreken en Jade zal je nodig hebben.’
‘Euh … ik kleed me aan en kom er aan.’
het gesprek was kort en Nora voelde gelijk aan dat er iets niet goed was.
Nora zat verschrikt naast Jade, die huilde verschrikkelijk, het ging door merg en been.
Nora moest sterk blijven voor Jade maar haar hart voelde gebroken.
Er was een ongeluk gebeurd, een of andere dronken man was met volle vaart op de auto van Noah en Fenna gereden.
Noah had de klap niet overleeft, Fenne lag in het ziekenhuis maar was er slecht aan toe. Ze wisten niet zeker of zij het ging halen.
Nora sloeg een arm om Jade, ‘meisje, je moet je aankleden, Shannon en Isaac komen er aan om ons naar het ziekenhuis te brengen bij je moeder.’
Jade snikt hevig, ‘Papa’ verder kwam ze niet door de nieuwe vloed aan tranen.


De 24 uur die hierna volgden waren Jade deels zonder notie voorbij gegaan.
De spanning was van oma Nora d’r gezicht af te lezen en toch bleef ze rustig.
Tante Shannon huilen af en aan, Ome Isaac liep heen en weer tussen haar, zijn vrouw en verpleegkundig personeel om informatie te vragen over de toestand van haar moeder.
Tommy had bij haar gezeten, sloeg af en toe een arm om haar heen, mompelde zacht dingen maar dat leek niet tot haar door te dringen.
Ze wist niet waarom maar ze voelde dat er iets was, even keek ze op en zag een van de artsen naar hen toekomen.
Het gezicht van de man stond gewoon, niet op af te lezen en toch voelde Jade haar hart ineen krimpen.
Ome Isaac liep zijn richting op, even stonden de mannen samen te praten en draaide weer hun kant op.
Jade kon nu aan het gezicht van haar oom zien dat haar gevoel niet verkeerd was geweest, nog voor een woord was gezegd zei ze het zelf: ‘mama is dood.’
Tommy stond op zo dat de arts plaats naast haar, ‘het spijt me heel erg dat ik je helaas geen ander nieuws kan brengen. De klap heeft veel schade aangericht waar we medisch weinig tegen konden doen. haar rechterlong vertoonde een scheurtje waardoor ze inwendige bloeding had en we niks meer voor haar konden betekenen. Het spijt me oprecht met dit grote verlies van u ouders miss Campbell.”
De man stond op en ging de andere familieleden nog na, Jade leek versteend, papa en mama waren er niet meer. wat ging er nu gebeuren met haar, het huis, haar verder leven.
Nora sloeg een arm rond haar, ‘kom meisje, we kunnen hier niks meer doen. We moeten nu dingen gaan regelen voor de begrafenis van je ouders, wij zullen je helpen met die dingen.’
Jade zei niks, volgde haar oma.
Eenmaal in de auto terug naar huis voelde ze weer de tranen prikken achter haar ogen, ze liet ze lopen.
Nora, die naast haar achter in de auto zat zei niks, trok haar kleindochter tegen zich aan en liet haar huilen.
Diep van binnen voelde ze de pijn die ze had gevoeld toen Thomas stierf weer als de dag van gisteren.
Haar geliefde Thomas was weg en nu ook hun jongste kind, samen met zijn vrouw.
nu moest ze sterk blijven, Jade had haar nodig en ze zou er voor haar zijn.

De volgende dag was ieder van de familie Campbell nog in een roes door alle gebeurtenissen.
Het nieuws van het overlijden van Noah en Fenna Campbell was voor iedereen een grote schok. Toch vielen de mensen de familie niet lastig in deze tijd.
Jade had veel steun aan oma en Tommy, alles was sneller geregeld dan verwacht.
Alles zou simpel zijn, mama hield niet van al dat gedoe en papa had dat voorbeeld gevolgd.
Tante Shannon had geprobeerd dingen uit handen te nemen maar dat had ze niet toegestaan. Ome Isaac had zijn vrouw gezegd zich er niet mee te bemoeien, dit hoorde bij Jade’s manier van verwerken.
Hoe kon ze dingen verwerken? Haar ouders waren dood!
Die ochtend had Robert Miller samen met Ome Isaac haar uitgelegd dat er een dronken man met volle vaart op de auto van haar ouders was geklapt.
Haar vader was door de klap op slag dood en haar moeder had zeer ernstige verwonding gehad.
De man zelf had ook wat schade opgelopen maar zou het wel overleven.
voor een moment had Jade gewenst dat hij dood was en niet haar ouders.
De man zou onder toezicht in het ziekenhuis verblijven tot hij over kon worden gebracht naar een gevangenis en daar kon wachten op een proces bij de rechtbank.
Het kon Jade niet zoveel schelen wat er met die man ging gebeuren, ze voelde op dit moment alleen maar haat voor hem.

De begrafenis van Noah en Fenna verliep rustig.
Het was heb behoorlijk druk, zo een beetje het hele dorp toont zijn medeleven.
Ondanks het verdriet wat Nora voelde, voelde ze ook een vorm van trots voor haar kleindochter. Ze was zo sterk geweest deze dagen.
Maar het maakte Nora ook bang, hoe zou het nu verder gaan met Jade?
Zou ze sterk blijven of instorten? Hoe dan ook ze zou er voor haar zijn.
Tommy hield een oogje in het zeil wat Jade betreft. Inwendig had hij gekookt toen hij bij toeval een gesprek tussen zijn ouders opving.
Zijn moeder had besloten dat zijn vader bepaalde financiële zaken voor Jade moet gaan behartigen, zijn vader had dit niet nodig gevonden, die dacht dat zijn moeder haar nichtje onderschatten in wat ze wel en niet zou kunnen.
Tommy wist wel zeker dat Jade het zou kunnen. Hij zou er voor haar zijn en zorgen dat zijn moeder niet te ver ging met haar idee voor Jade.
Wat er ook zou gebeuren hij geloofde in Jade, ze kon het, ze zou het best redden.

voor Jade ging alles aan haar voorbij.
haar ogen waren vooruit gericht op de twee kisten.
Ze was alleen, oké oma was er en Tommy.
En toch voelde ze zich alleen.

3 maanden later
Jade wist het zeker!
Dit huis was te groot voor haar en het zat vol met pijnlijke herinnering, niet dat ze die wou vergeten maar op een nieuwe plek, een nieuwe start zou die herinneringen niet wegjagen.
Oma Nora had naar haar geluisterd, ze had geen veroordeel net als Tante Shannon.
Oma begreep het wel en vond dat ze moest doen wat volgens haar goede voelde.
Tante Shannon was in woede ontstoken! hoe durfde ze het in haar hoofd te halen om het huis te verkopen. Noah had hard gewerkt voor dit thuis en zij wilde het verkopen alsof het geen enkele waarde had.
Ze was van mening geweest dat Jade nooit zelf dingen in handen had moeten krijgen maar iemand, Oom Isaac, had de touwtjes in handen moeten nemen.
Tommy was fel uit gevallen tegen zijn moeder en oma had ook haar zegje gedaan.
Ome Isaac had gezwegen maar iets in zijn ogen leek te zeggen dat hij het met hen eens was. Shannon was niet te stoppen.
Boos was ze weg gegaan met de mededeling dat Jade het nooit zou redden en dat ze al het geld van de verkoop zou verkwisten aan onzin.
Voor Shannon waren de keuzes die werden gemaakt onacceptabel, dit zou haar broertje zelf ook niet geaccepteerd hebben.
Vanaf dat moment keurde Shannon Jade geen enkele waardering voor wat ze ook deed.
zelf nadat het huis was verkocht, ze een leuk flatje had gekocht, was gestart met een opleiding voor pedagogisch medewerker en het overgebleven geld op een spaarrekening had gezet.
Ome Isaac had haar daar nog bij geholpen, en haar welzijn complimenten gegeven voor hoe ze de zaken had afgehandeld.
Tommy was inmiddels vertrokken, hij en zijn moeder hadden een flinke ruzie gehad en dat was voor hem de druppel geweest.
Hij kon het niet verdragen dat ze zo deed en spraak over Jade.
Na een lange avond samen door te hebben gebracht was hij vertrokken.
Als hij een plek had gevonden waar hij zou blijven had hij beloofd dat het te laten weten.
Ome Isaac was duidelijk aangeslagen door zijn vertrek maar zei niks, zelf zijn vrouw Shannon zei hij niks maar zijn gezicht vertelde genoeg.


Cottonshall 2016,
‘Ik heb haar laten barsten!’ snikten Shannon.
Nora voelde ook bij haar tranen prikken, tranen van geluk.
‘Als je dat dan nu beseft zou je niet jezelf eens bij de kraag grijpen en Jade vertellen dat je fout was?’
‘Dat hoeft niet’ klonk de stem van Jade. ‘ik hoorde jullie praten toen wij  hier binnenkwamen en stond mee te luisteren, sorry, ik weet dat fout is maar we wilde jullie ook niet storen.’
Tommy keek naar zijn moeder, hij voelde medelijden met haar, na al die jaren had ze dan toch de boodschap begrepen.
Jade stapte op haar Tante af en sloeg haar armen om haar heen.
‘Ik wachten al zo lang op dit moment, ik haat u niet en ik ben ook niet boos, ik was koppig en weigerde toe te geven aan wat je wou, ik wilde bewijzen dat ik het zelf kon. Mijn ouders hebben mij heus wel geleerd wat er in het leven zit en ik wilde laten zien dat ik heb geluisterd, mij laatste eer aan hun.’
Shannon begon weer te huilen, ‘Noah en Fenna kunnen trots zijn op hun kleine meisje, ik begrijp nu ook wel dat het huis verkopen het beste was en je bent zeer verstandig met dat geld omgegaan.’
‘Beetje hulp van Ome Isaac gehad om eerlijk te bekennen, ik heb het hem zelf gevraagd, hij heeft niks opgedrongen.’ gaf jade eerlijk toe.’
‘Zo hoort het ook’ bromde Tommy die in het voorbijgaan zijn moeder over de schouder streek al voor hij bij Nora kwam zitten.
‘Je hebt gelijk’ moest Shannon toegeven, ‘het spijt me zo Jade, de afgelopen zes jaar was ik een beschaming voor deze familie, ik heb dingen gezegd die ik niet had mogen zeggen. Ik heb me eigen zoon weggejaagd, een man die het niet zegt maar waarvan ik donders weet dat hij het niet met me eens was maar omdat ik zij vrouw ben hij zijn mond heeft gehouden.’
‘Je mag van geluk spreken met een man als hij’ zei Nora ‘en je mag nog veel meer van geluk spreken dat je vader dit niet heeft meegemaakt. Ik ben je niet afzijdig gaan beschouwen maar keurde dit ook niet goed.’
‘Ik weet het mam, en ik schaam me voor wat ik heb gedaan. Het spijt me echt Jade, je was een steun voor mij toen mama in het ziekenhuis lag en wat deed ik voor jou toen je mij nodig had? Ik liet je vallen en maakte je belachelijk om je keuzes en dat had ik niet mogen doen. Kun je me dit ooit vergeven? het spijt me heel erg.’
Jade voelde tranen prikken, ‘Dat dit nog mocht gebeuren! ja, ik vergeef het je. We zijn en blijven familie, we kennen moeilijk tijden maar we slaan ons er doorheen, wij zijn Campbell en niet krijgt ons er onder zou opa zeggen.’
‘Amen’ klonk de stem van Tommy.

De dagen die volgde werden gebruikt met veel praten.
Shannon kwam zelf langs bij Josh’s woning boven de praktijk waar de verbouwing zijn afronding begon te krijgen.
Tommy had zich wat nuttig gemaakt door Josh hier bij te komen helpen.
‘Wie had kunnen denken dat dit ooit nog zou gebeuren’ sprak Josh.
Tommy keek even op maar ging verder met zijn werkje, ‘ik niet maar ik ben wel blij dat het wat verademing heeft gebracht, wel een wonder trouwens dat mam haar fout heeft toegegeven, ik had het nooit verwacht.’
‘En wat ga jij nou doen? blijf je hier of vertrek je weer? vroeg Josh.
Tommy haalde zijn schouders even op,’ik heb geen idee om eerlijk te zijn. Het is fijn weer hier te zijn maar om bij oma te blijven is ook niet mijn ding en ik trek niet terug bij me ouders in.’
‘Nou, dan trek jij in mijn flatje, dat is groot genoeg voor jou. Probleem opgelost.’
Jade keek met een voldaan gezicht naar haar neef. Die even niet wist wat hij moest zeggen.
‘Het is aan jou maar het lijkt me heerlijk om je hier in Cottonshall terug te hebben. je eigen plek en ik beloof je, ik bemoei me nergens mee.’ glimlachte Shannon.
Tommy stond haar even aan te kijken, keek toen naar zijn nichtje en vervolgens naar Josh.
‘Lijkt me top je hier terug te hebben, genoeg mensen om eens een biertje mee te drinken maar op een of andere manier smaakt zo een biertje lekkerder als je met je familie bent. Dus wat zeg je ervan, blijf je en trek je in Jade’s flat als zij weg is?’
Josh stak hem de hand toe na deze woorden, Tommy keek hem aan en pakte hem toen stevig aan, ‘deal! jij gaat nog spijt krijgen dat je wou dat ik bleef, want als ik merk dat je haar ongelukkig maakt dan laat ik je in slapen met een van je eigen middeltje hier beneden.’
Om deze opmerking moest iedereen wel lachen.


En zo kwam het tot stand dat Tommy zou blijven.

Nora voelde zich gelukkiger dan ooit, het verleden was voltooid. Alles was weer zoals het was, de campbells waren weer een gezin, zonder ruzie.

Liefdevol keek ze naar de foto van Thomas, en pakte hem op.

‘Alles is weer zoals het hoort, we missen jouw, Noah en Fenna maar we vormen weer een gezin.’



voor dat ze de foto terug zetten op zijn plaats drukte ze zacht een kus op de afbeelding.





                                                        einde


dit was dan het einde voor het verhaal van 'voltooid verleden tijd' maar er is nog een extra verhaal wat hier achter komt.
dat kunnen jullie volgende week lezen!

wordt vervolgd ......








Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen