zondag 17 april 2016

deel 3 en laatste deel van: klein geluk

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/04/deel-1-klein-geluk.html

deel 2:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2016/04/deel-2-klein-geluk.html



en dan nu het laatste deel van mijn online verhaal, veel lees plezier!







klein geluk


Marc had inderdaad de auto aan de kant gezet en was zo goed als dat ging in zijn auto gaan slapen.
Nu reed hij het dorpje binnen, Cottonshall.
Hij vond zijn weg door het dorp tot aan de Shanty waar hij parkeerde en besloot om binnen te gaan voor koffie, misschien dat iemand hem kon vertellen waar hij Phoebe kon vinden.
Hij stapte de kroeg binnen en keek even rond, aan de bar stond een vrouw. Hij liep in de richting van de bar.
‘Goedemorgen’ begroeten hij haar, ‘kan ik hier terecht voor een koffie?’
Madison draaide om en keek hem aan, ‘natuurlijk kan jij hier terecht voor een koffie’ beantwoorde ze zijn vraag met een glimlach.
‘Vreemd gezicht? je komt niet van hier is het wel.’
Marc schudden zijn hoofd, ‘nee, ik ben eigenlijk op zoek naar iemand, Phoebe Martin, een vriend van mij heeft haar zwanger in de steek gelaten en ze zou naar hier zijn vertrokken. Ik wilde haar op zoeken en steun bieden.’
‘Phoebe, die ken ik inderdaad’ zei Madison, ‘en nu wil je zeker graag weten wat het adres is?’
‘Als dat geen probleem is, heel graag.’
Madison gaf hem het adres en Marc wilde zonder zijn koffie gaan.
Bij het naar buiten gaan kwamen net Jade en Nora Campbell binnen.
‘Wie was dat?’ vroeg jade gelijk aan Madison.
‘Een vriend van Phoebe, hij wilde haar opzoeken nadat zijn vriend haar zwanger in de steek liet. Sommige mannen hebben toch nog wel eergevoel.’
‘SHIT!’ riep Jade verschrikt, ‘ik denk dat dat Marc is.’
Ze graaiden haar telefoon uit haar jaszak en begonnen te bellen en liep richting de deur. ‘Oma weet wat er is die legt het wel uit!’ en weg was ze.


Wyatt hoorde aan wat Jade had te melden, hij was dus in Cottonshall en deed zich voor een vriend.
Via Madison was hij er achter gekomen waar hij Pooh kon vinden. Hij kon het Madison niet kwalijk nemen dat ze Marc de informatie had gegeven.
Na dat hij had opgehangen stelde hij Phoebe op de hoogte van het nieuws.
Zo als verwacht schrok die en zo als hij haar al meer had zien doen had ze haar handen rond haar buik gevouwen.
Ze was duidelijk nu al een overbezorgde moeder voor haar kindje, een eigenschap die hem wel beviel.
‘Stuur een bericht naar je ouders dat hij hier is, ik stel Robert op de hoogte.’
Snel vertelde Wyatt Robert dat die gozer was gezien.
De deurbel ging, Phoebe verstijfde gelijk en met angstige ogen keek ze hem aan.
Wyatt gebaarde dat ze rustig moest doen en liep daarna richting de gang om de deur open te doen.
Phoebe stond nog steeds verstijfd en wist niet goed wat ze nu eigenlijk moest doen.
Wilde ze hem aan horen of kon hij gelijk weer vertrekken? Dat laatste zou nog wel eens moeilijkheden kunnen geven.
Ze hoorde gerommel in de gang, stemmen en daar stond hij op eens in de deuropening. Blijkbaar had hij zich voorbij Wyatt weten te wurmen.
Hij keek naar haar maar verder niks.
Voorzichtig zetten hij een stap in haar richting, ‘Phoebe, het spijt me zo, ik had je nooit zo mogen behandelen.’
Phoebe deed verschrikt een stapje achteruit.
Marc deed een stap de woonkamer in, nog voor Wyatt hem bij zijn kraag kon pakken stapte Marc de richting van Phoebe op.
Met een vlugge beweging ging hij er achter aan en greep hem in de kraag.
‘Je weet dat het binnen dringen gelijk staat aan huisvredebreuk?’
Marc keek Wyatt aan, ‘wie denk jij te zijn om me te vertellen wat ik wel en niet kan doen?’
Arrogante kwal dacht Wyatt, ‘ik ben Wyatt Woods, ik ben agent in dit dorp en tevens een jeugdvriend van Phoebe. en ik heb de indruk gekregen dat jij niet welkom bent in dit huis.’
Marc keek hem aan, ‘ik ben de vader van het kind en ik wil met haar praten.’
‘Ik geloof dat de dame zelf er anders over denkt.’ snauwde Wyatt terug.
Wie dacht hij wel niet te zijn? Eerst dumpen en haar door de modder trekken en nu hier poeslief de liefhebbende aanstaande vader uithangen.
‘Ik denk niet dat jouw het iets aan gaat wat er tussen mij en Phoebe is of was. Dus mag ik je vriendelijk vragen op te zouten, ik wil graag met Phoebe alleen praten en daar heb ik jouw niet bij nodig’ snauwde Marc terug.
Zijn lichaamstaal kwam agressief over, hij had zijn vuisten gebald zag Wyatt.
‘Phoebe?’ klonk er uit de gang, Wyatt had de voordeur niet dicht gedaan, dan zou Robert gelijk naar binnen kunnen komen.
Phoebe was iets naar voren gekomen en toen ging alles heel snel.
Jade kwam de woonkamer binnen, Marc trok zich los om naar Phoebe toe te lopen.
Wyatt reageerde meteen en greep Marc weer vast, deze begon uit te halen naar Wyatt maar verloor zijn evenwicht voor een moment waarbij hij tegen Phoebe botsten, deze begon te wankelen, verloor haar evenwicht en viel achterover op de kleine salontafel die brak en met een hard klap kwam ze op de grond.
Jade gilde haar naam maar er kwam geen reactie. Iedereen keek verschrikt naar Phoebe.
Jade storten op haar knieën bij Phoebe neer, ‘Phoebe, Phoebe!’
Wyatt had uit zijn kontzak een paar handboeien gehaald die hij bij had en sloeg Marc in de boeien.
Marc keek met grote ogen naar Phoebe die op de grond lag.’
Op dat moment kwam ook Robert binnen die met een snelle oog de situatie opnamen. Met een snelle beweging had hij zijn mobiel gepakt en belde dokter Aldrett.
Wyatt had zijn mobiel ook te pakken en belde voor een ambulance terwijl hij Marc in een stoel drukte en gebod te blijven zitten.
Jade was zacht aan het snikken terwijl ze Phoebe’s naam bleef zeggen maar er kwam geen enkele reactie.


Jaxon Adrett zorgde er voor dat Phoebe stabiel was, verder was het aan de mensen van de ambulance die uit Sommershall moest komen om verder zorg te dragen.
Jade was van slag en Wyatt voelde zich machteloos.
Robert had assistentie gevraagd voor het op halen van Marc Jenkins, deze zag lijkwit.
toen hij vroeg aan dokter Aldrett hoe het met Phoebe was had Wyatt gesnauwd zijn mond te houden.
Robert nam hem even zijlings, ‘Jongen, je bent te persoonlijk betrokken, ik laat dit afhandelen door de mannen van Sommershall waar ze verder zorg voor Jenkins zullen nemen. Ik regel de afhandeling van de papieren hier voor me rekening.’
Wyatt knikte, ‘dan heb je er zeker geen problemen mee dat ik mee ga naar het ziekenhuis?’
‘lijkt me geen probleem. Wyatt, is er misschien iets wat ik nog moet weten?’
Wyatt slikte even, ‘haar ouders zijn in de loop van de middag hier en ik heb haar gekust deze morgen, ik heb open kaart gespeeld wat mij gevoel voor haar betreft.’
Robert knikte, ‘jeugdliefde.’ schudden zijn hoofd en draaide om.


Phoebe werd over gebracht naar het kleine ziekenhuis van Sommershall.
Jade was mee gekomen en Robert regelde het verder in Cottonshall.
Wyatt ging de gebeurtenis na in zijn hoofd, en kwam tot de conclusie dat hij niks verkeerd had gedaan, Marc was overduidelijk over de streep gegaan en was de oorzaak van deze ellende.
Er kwam een dokter aan gelopen.
Na kort geïnformeerd te zijn dat alles goed was met Phoebe en dat de baby ook in orde was mochten ze naar haar toe.
Phoebe lag verslagen in het bed toen Jade en Wyatt binnen kwamen.
Jade stort zich zo een beetje gelijk op haar vriendin dat ze zich geen zorgen moest maken meer.
‘Het komt allemaal goed, met de baby is alles goed en met jouw ook. Marc is afgevoerd door de politie van Sommershall.
Wyatt’s mobiel ging af.
Het gesprek duurde niet lang en veel meer dan oké had hij niet gezegd.
Hij keek de twee vrouwen aan, ‘Robert. je ouders zijn ingelicht en komen deze kant op en Marc is in verzekering gesteld, dat betekend dat hij vast zit. verder valt er nog niet veel te melden.’
Phoebe knikte alleen en keek even naar jade en die keek weer naar Wyatt.
‘Ik denk dat ik jullie even alleen, je ziet me straks nog wel’ en ze liet de twee achter.
Beiden zeiden niks, toen begon Wyatt.
‘Hij heeft ons wel goed laten schrikken, ik ben nood ter benen een agent en hij laat me schrikken. toen je viel …. ik … ‘, Wyatt stapt dichter bij en pakte haar hand.
‘Ik meende wat ik vanmorgen tegen je zei, ik hou van je en ik wil nog steeds de vader voor je kind zijn, ik wil er zijn voor jouw en die kleine. Als jij me nog steeds leuk vind en me nu wel wil, wil je dan me vriendin zijn?’
Phoebe knipperde met haar ogen, echt? meende hij dit nu echt? naar wat er eerder was gebeurd was dit het eerste waar hij over begon maar toch maakt haar hart een sprongetje.
‘Je meent het echt? Jij wil mij, zwanger, als je vriendin?’
‘Ik heb misschien vroeger niet echt de moeiten genomen je meer achter aan te gaan, en het zo maar te laten  maar die paar vriendinnetjes die ik heb gehad werden niks omdat me hart maar aan een iemand toe behoord en dat ben jij.’
Zonder een waarschuwing boog hij zich over haar heen en heel voorzichtig kuste hij haar weer.
Phoebe voelde de vlinder in haar buik te keer gaan, nee toch niet, ze voelde haar baby schoppen, niet hard maar heel zachtjes.
Ze maakte zich los van Wyatt en legde haar hand op haar buik, ‘drukteschopper, is dit een teken dat je het niet goed vind?’ geen reactie.  ‘Of wil jij deze papa wel? gelijk voelde ze een klein schopje.
Wyatt keek haar vragend aan, Phoebe keek hem aan, haar ogen waar glanzend van tranen die opwelde, ‘Ik geloof dat deze kleine jouw wel ziet zitten als papa.’
Wyatt legde heel voorzichtig een hand op haar buik, ‘komt voor elkaar maar wacht nog even met voetballen tot je wat groter bent.’ Beiden schoten in de lach.


Na dat de ouders van Phoebe er waren kregen ze van Wyatt te horen wat er was gebeurd en hoe de stand van zaken nu waren.
Phoebe verzekerde haar ouders dat met haar en de baby alles goed was en dat volgens dokter Allegretto het een jongen zou zijn.
Meneer Martin zag er gelijk een stuk trotser uit bij de nieuws. Dat Phoebe het erbij hield het eerste te willen zien voor ze het geloofde maakte hem niet uit.
‘En jij en Wyatt?’ vroeg Jade, verschrikt sloeg ze een hand voor haar mond terwijl ze naar meneer en mevrouw Martin keek.
‘Dat zit wel goed, we gaan niet trouwen of zo maar ik denk dat een jaartje of tien laten wachten wel genoeg is en deze kleine heeft duidelijk een mening in wie hij als zijn papa wil.’ en weer legde ze haar handen op haar buik.
Meneer Martin klopte Wyatt op zijn schouder, ‘het is je dan toch gelukt, jongen!’
met grote ogen keek Wyatt de man aan, ‘U wist het?’
‘Natuurlijk! ben ook jong geweest. Je moest eens weten hoe veel moeiten ik hebben moeten doen voor zij me vriendin wilde zijn.’ terwijl hij wees op zijn vrouw.
Nog een lange tijd verbleef iedereen in het ziekenhuis bij Phoebe die voor de zekerheid een nachtjes moest blijven.
Hoewel Wyatt bij haar had willen blijven wilde ze daar niks van weten.
Tevreden dat hij dan haar wel de volgende morgen mocht komen halen vertrok het viertal richting huis.
Phoebe sliep die nacht een stuk rustiger da in al die maanden er voor.
Alles kwam goed, haar baby was gezond en Marc was niet langer nog een probleem.
Ze had nu er iets voor terug die al de ellende met hem deed vergeten, nou ja bijna dan.
Maar daar zouden ze ook nog wel uit komen.


In de Shanty had Madison een klein welkom thuis georganiseerd voor Phoebe.
Madison voelde zich schuldig over wat er was gebeurd maar Phoebe verzekerde haar dat ook zonder haar Marc haar wel had gevonden.
Phoebe kreeg een overlading aan cadeautjes voor de baby.
Iedereen leek erg blij te zijn dat alles zo goed was afgelopen, Nora Campbell liet duidelijk merken dat ze het gedrag van Marc niet goedkeurde en meerdere keren liet ze hints vallen dat oma zijn zo leuk was.
‘Nou, die is wel heel duidelijk’ lachte jade, die dubbel zo blij was dat haar vakantievriendin nu zou blijven in Cottonshall.


Toen Wyatt met Phoebe in zijn armen in haar huis op de bank zat, was de stilte en het zo samen zijn het volmaakte kleine geluk.
Dit was het mooiste wat hem op al de jaren was overkomen.
Hij was politie agent in zijn geboorte dorp en nu had hij ook nog eens zijn jeugdliefde veroverd, het plaatjes was compleet.

                               
                                                  einde








                                            woord van de schrijfster

Ik hoor sommig van jullie al roep: en de geboorte van de baby dan!

Daar zal je nog even geduld voor moeten hebben, dat komt pas in het vierde deel aanbod. Jaxon Aldrett is hier het centrale karakter in.
Jaxon is de knappe dokter in het dorp en nog vrijgezel, hoewel? Hij rommelt veel in zijn vrije momenten met zijn mobiel en zelfs Claire Lavender heeft geen idee wat hij allemaal doet.
Het klinkt allemaal een beetje hocus pocus maar het gaat helemaal goed komen.


veel liefs,
                scoozie73




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen