zondag 3 april 2016

deel 1: klein geluk

schrijven gaat me aardig af de laatste tijd.
hier alweer het derde deel uit de Cottonshall serie waar ik aan werk.
net als voorgaande verhalen zal deze ook weer in drie delen online komen.
inmiddels zijn er al een aantal inwoners van Cottonshall voorbij gekomen en in dit deel ga je ook weer kennis maken met een paar nieuwe karakters.
Wyatt Woods en Phoebe Martin staan centraal in dit verhaal.
Wyatt is een van de agenten die toezicht houden in het dorp.
Phoebe kent hij wel, zij bracht haar vakantie in deze omgeving door. de ouders van Phoebe hebben een vakantiewoning hier in Cottonshall.
als Phoebe zwanger blijkt te zijn en haar vriendje, inmiddels ex, niks van haar en de baby wil weten, zoekt ze rust in het dorpje.
Wyatt vond als tiener Phoebe al erg leuk maar heeft nooit door gezet haar te krijgen, nu is ze terug en ziet hij duidelijk dat ze hulp kan gebruiken die hij graag wil bieden, hij is nog steeds een beetje verliefd op zijn tienerliefde, door dingen die dan gebeuren ziet een zijn kans sneller als verwacht.
de komende 3 weken staat er weer op een vast tijdstip een deel online, vandaag dus het eerste deel.
veel lees plezier met: klein geluk





klein geluk


Phoebe zuchten een keer diep en legde haar handen op haar buik.
Het was een ware puinhoop dacht ze, hoe had dit ooit kunnen gebeuren? ja ze wist wel hoe het kwam maar dat het zo zou lopen had ze nooit verwacht en nu zat ze hier in Cottonshall, alleen en zwanger. Haar gedachten dwaalden af.


oktober,2015
Marc keek met een blik die genoeg zei. ‘Zwanger zei je nou dat je zwanger bent?’
Phoebe keek hem aan, zijn gezicht stond alles behalve blij. tranen kwamen in haar ogen.
‘Ik wil helemaal geen kind, ik bedoel ik wil nu nog geen kind. Het gaat net lekker met me werk en ik sta er echt niet voor te springen om nu al na te denken over kinderen en al helemaal niet over trouwen.’ hij begon te ijsberen door de kamer.
‘Ik heb toch nooit gezegd dat we moeten trouwen’ fluisterde Phoebe, ‘ik zeg je alleen dat ik zwanger ben, ik snap het ook niet? we deden het toch veilig? ik slik de pil en jij gebruikt altijd condooms.’
‘Nou, dat heeft dan niet echt gewerkt hé’ snauwde hij Phoebe toe.
Phoebe liet haar tranen lopen.
Even leek de spanning tussen hun twee iets te zakken, Marc liep naar haar toe en sloeg zijn armen rond haar.
‘Stil maar, oké, blij ben ik niet echt maar we zijn nog jong genoeg. We hebben alle tijd, dus misschien dat we aan een abortus moeten denken, onze ouders hoeven niks te weten.’
Phoebe duwde hem ferm weg, ‘nooit dat ik een kindje weg laat halen, het is een levend wezen en heeft ook recht op zijn of haar leven.’
‘Als jij er voor kiest om het te houden is dat jouw keuze en niet die van mij, ik wil er niks mee te maken hebben. Ik wil nog geen vader- en moedertje spelen.’
Marc draaide weg en pakte zijn jas, ‘je staat er alleen voor, Phoebe, ik wil hier geen deel van uit maken.’
En zonder nog een blik op haar te werpen vertrok Marc.
Phoebe liet haar tranen lopen. haar huilen was hartverscheurend.

Zwanger en gedumpt door haar vriendje, wat moest ze nou beginnen?’
Na een tijdje was ze iets gekalmeerd en had haar gezicht wat opgefrist, haar ogen waren rood en opgezwollen van het huilen.
Haar ouders zouden straks thuis komen en ze had besloten hun alles te vertellen.
Ze zouden haar niet laten vallen, dat wist ze zeker, papa zou zelfs woest worden over deze daad van Marc.

Zo als Phoebe had verwacht waren haar ouders begripvol en papa was inderdaad heel boos geworden over hoe Marc had gehandeld.
Hij zou nog wel eens een hartig woordje gaan wisselen met hem en zijn ouders.
Phoebe had gehuild en mama had haar getroost, dat ze het kindje niet weg wilde halen begrepen ze, op dat punt stonden ze achter haar, het was een levend wezen wat rechten had.
Mama besloot dat ze een afspraak zouden maken bij een dokter, even alles na checken, hier had Phoebe mee ingestemd.
Ze wilde goed voor zich zelf en het ongeboren kindje zorgen.

De dagen die volgende waren voorbij voor ze door hadden.
De dokter had gezegd dat alles goed was en dat ze ongeveer 6 weken zwanger was.
alles de berekening klopte en alles goed verliep zou ze in mei 2016 bevallen.
Papa had inderdaad gesproken met de ouders van Marc, die waren geschrokken dat hun zoonlief dit had gedaan maar op een of andere manier had hij hun weer om de vinger gewonden door een vaag verhaal op te hangen dat zij hem er in geluisd had door zwanger te worden met opzet en wilde trouwen.
Papa was nog bozer geworden dan dat hij al was en zij had gehuild, mama had haar weer getroost.
Ze waren samen te de conclusie gekomen dat hier blijven te veel stress zou geven.
Daarom had papa voorgesteld dat Phoebe naar Cottonshall zou gaan waar ze kon verblijven in hun vakantiehuisje.
Mama had al gebeld met mevrouw Lavender, zij letten op het huis als ze er niet waren en ze werkte ook deeltijds bij de dokter in het dorp.
En zo had Phoebe haar spullen bij elkaar gezocht en was vertrokken naar Cottonshall waar ze haar intrek had genomen in het huisje.
Haar ouders zouden later komen om te helpen spullen neer te zetten voor de baby.

Cottonshall,2016
Phoebe voelde een traan over haar wang glijden, ze veegde hem weg.
Ze weigerde om nog langer te treuren over Marc en zijn handelen.
Met de handen op haar buik sprak ze zich zelf weer eens streng toe, ‘ik zal voor je zorgen en je alle liefde geven die je nodig heb, ik hou wel van je en je papa blijkbaar niet, we hebben hem ook niet nodig, we gaan het redden samen, jij en ik.’
Moedige woorden bedacht ze zich maar of het ook zou werken? Ze had ergens haar twijfels er over.

Wyatt Woods stond naast zijn dienstauto en nam een overzicht over het plein van Cottonshall, die was weer keurig opgeruimd.
Nog geen twee maanden terug stond hier een grote kerstboom vol met lichtjes.
Wyatt was nu bijna 4 jaar in dienst als politie hier in Cottonshall, toen Victor Davis de nieuwe burgemeester geworden was, was hij zo een beetje ook hier gekomen.
Samen met Robert Miller werkte ze als dienders van de wet hier.
Hij was hier opgegroeid, zijn ouders hadden een boerderij die tussen Cottonshall en Frosty Vally lag.
Hij had nog een jonger broertje, Elijah die thuis woonde en zijn vader hielp op de boerderij.
Zelf wilde hij niet echt de boel overnemen, Elijah leek het best te vinden zo.
Na dat hij een poging had ondernomen om door te studeren was hij op zijn twintigste het leger in gegaan, na bijna twee jaar had hij daar een streep onder getrokken en was zijn droom verder gaan volgen.
Ruim vier jaar had hij een studie gevolgd tot politie agent en op zijn zesentwintigste was hij hier mee klaar.
Hoewel hij toen een aantal plekjes had gevonden waar hij aan de slag kon was het aanbod wat hij van Victor had gekregen degene geweest die hij had aangenomen.
Hij zou thuis in zijn eigen dorp het werk kunnen doen wat hij altijd had gewild.
Zijn ogen vielen op de vrouw die het plein overstak, Phoebe Martin. Hij kende haar al lang. Zij bracht samen met haar ouders de vakantie’s hier door, ze hadden een huisje hier gekocht.
Als knul van een jaar of 18 vond hij haar een leuk en lief meisje, Phoebe moest toen een jaar of dertien misschien veertien zijn geweest.
Hij moest lachen, wie hield hij nou voor de gek? Hij was smoorverliefd op haar geweest maar het was nooit echt iets geworden.
Nu was ze hier, alleen en overduidelijk zwanger. Hij had haar ouders hier wel gezien maar nooit een jongen die de indruk wekte de vader te zijn.
Wel had hij horen zegen dat de vader van haar baby haar in de steek had gelaten.
Schoft! dacht Wyatt, wel de lusten maar niet de lasten.
Wyatt begon in haar richting te lopen, ‘Pooh! wacht even!’ Hij noemde haar destijds al Pooh, als in Winnie de pooh, zijn favoriete beertje.
Phoebe stopte met lopen en keek zijn richting op, en zuchten even diep.
Wyatt Woods, een van de  agent hier in Cottonshall, en de jongen die smoorverliefd op haar was toen ze nog tieners waren.
Ze had er toen niet zo veel aandacht aan gegeven maar stiekem vond ze hem ook best leuk en nu was hij nog steeds een knappe jongen.
Totaal kansloos dacht ze, je bent zwanger van een ander, wie wil mij nou in deze positie hebben?
‘Hoe gaat het?’ vroeg Wyatt toen hij bij haar stond.
Phoebe haalde haar schouders op, ‘ach,het gaat wel, we worden steeds dikker en we hobbelen gewoon verder tot de kleine besluit dat het zijn of haar tijd is om aan de treden.’
Wyatt grinnikte, ‘Ik wil niet rot overkomen maar waar is papa?’
‘Die besloot dat hij dit niet wilde’ ze legde haar handen over haar buik, ‘en daarmee wilde hij mij ook niet meer.’
‘Schoft’ sprak Wyatt, ‘o sorry, zei ik dat nou hard op?’
‘Ja en het geeft niet want hij is ook een schoft’ beaamde Phoebe. ‘Ik weet dat het niet makkelijk zal worden maar weg laten halen wilde ik ook niet en gelukkig heb ik veel steun van mijn ouders.’
Wyatt knikte, ‘Pooh? Ik weet dat je hier niet op zit te wachten maar als ik iets voor je kan doen dan hoef je het maar te zeggen, ik ga er van uit dat onze jeugdvriendschap toch nog wel enige waard heeft tussen ons.’
‘Wyatt’ begon Phoebe maar hij onderbrak haar, ‘ja ik was verliefd op je en ik probeer me niet op te dringen aan je, ik wil gewoon een vriend voor je zijn, meer niet, oké?’
Phoebe keek hem aan, ‘oké, vrienden net als vroeger maar meer moet je niet van mij verwachten, ik ben nou niet bepaald de nummer één keuze als nieuwe liefje, snap je?
Wyatt knikte, ze moest eens weten. hij dacht daar heel anders over, voor hem was ze nog steeds het mooiste en liefste meisje en dat ze zwanger was maakte hem niet uit.
Hij zou met alle liefde die hij kon geven voor haar en dat kleine gelukswonder zorgen.
Misschien dat hij zijn kans nog op een later moment kun nemen om haar hart te winnen.
Ze stonden nog even te praten voor de ze beiden hun eigen weg weer gingen, Phoebe had een controle bij de plaatselijke dokter en Wyatt moest weer verder om zijn dienst te draaien.

Phoebe slenterde naar de praktijk van dokter Aldrett.
Toen ze eind oktober vorig jaar hier was gekomen was ze met open armen ontvangen door mevrouw Lavender, die ook nog eens als assistente bij de dokter werkte en er voor had gezorgd dat ze voor controles bij hem terecht kon.
Claire Lavender was de “oude vrijster” van het dorp, zo werd ze dan genoemd door de jongeren waar ze mee optrok tijdens de vakantie hier in het dorp met haar ouders.
Mevrouw Lavender was erg aardig en was nooit getrouwd geweest, ze hielp mee bij de dokter, ook was ze regelmatig op het schooltje te vinden waar ze Adam Nichols hielp met van alles, dat er behoefte was aan een extra leerkracht was bekend maar die was nog niet zo gauw gevonden dus hielp Claire Lavender in de middag uren mee.
De school was niet groot, het waren kinderen van 6 jaar tot ongeveer een jaar of 12 á 13 die er onderwijs kregen, de klas was niet erg groot.
De oudere jeugd gingen naar Sommershall voor onderwijs, ze had Wyatt er wel eens over horen vertellen.
Bij de Shanty ging de deur open en ze zag van uit haar ooghoek Victor naar buiten stappen met Madison nog in zijn armen, zoenend.
En geen van twee leek het erg te vinden dat iedereen hun zo kon zien.
Die twee had elkaar over duidelijk terug gevonden. Een glimlach sierde haar gezicht.
Ze liep snel door en kwam bij de praktijk aan.
‘Hij zal het nooit toegeven maar hij is verliefd op haar, ik zie het aan hem’ , Ze ving nog net een zin op van het gesprek die mevrouw Lavender had met Jade Campbell.
Beiden keken op toen ze binnen stapte.
‘Goedemorgen Phoebe’ begroeten Claire haar, ‘jij komt voor een controle van de kleine.’
Phoebe knikte, ‘goedemorgen mevrouw Lavender, Jade.’
‘Wow, je ziet al erg goed dat je zwanger bent!’ flapte ze er uit. Verschrikt sloeg ze een hand voor haar mond, ‘O sorry zo bedoelde ik het niet.’
Claire schudde haar hoofd, Phoebe lachte, ‘het is al goed joh. Ik weet het en ik begin nu ook wel goed te merken dat dit de laatste loodjes zijn, erge vermoeiend soms.’
Ze liet een hand op haar buik rusten.
‘Weet je al wat het wordt?’ vroeg Jade.
‘Volgens dokter Aldrett een jongen maar eerst zien dan geloven’ was het antwoord terug.
Claire onderbrak hen, ‘Jade, ik zorg dat het voor je klaar staat en Phoebe ik zal Jaxon zeggen dat je er bent.’
Clair sprak altijd over Jaxon en nooit over dokter Aldrett, hier uit bleek wel dat ze een goede samenwerking hadden.
‘We moeten eens wat afspreken en lekker bijkletsen net als vroeg als je met vakantie hier was’ zei Jade, ‘dan kan ik je de verbouwingen een beetje laten zien bij de praktijk van Josh.’
Phoebe knikte instemmend, ‘lijkt me leuk, dus jullie gaan echt samenwonen?’
‘Ja, we hebben elkaar echt gevonden en dan te bedenken dat we al een aantal jaren niet verder kwamen dan elkaar begroeten, hij is zo een schatje.’
Phoebe grinnikte, stiekem ook een beetje jaloers dat haar vakantie vriendin het geluk had gevonden terwijl die liefde van haar haar had laten stikken.
jade ging weg en Phoebe nam plaats op het bankje tot ze geroepen werd.
Even leken haar gedachten weer naar Marc te gaan maar die wist ze snel weer van zich af te schudden.
‘We gaan het samen best redden en ik ben blij voor Jade’ fluisterde ze zachtjes tegen haar buik.
‘Phoebe’ Jaxon Aldrett stond in de deuropening van zijn praktijk. ‘Zullen we eens kijken hoe de staan van zaken is met de kleine man?’
Phoebe stond op en kwam zijn richting op, ‘rustig aan doc, ik heb al gezegd eerst zien dan geloven dat het een kleine man is, je zal de eerste niet zijn die het verkeerd voorspeld.’
Jaxon lachte en liep met haar zijn praktijk binnen.




wordt vervolgd ......





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen