zondag 14 februari 2016

deel 1 : oude liefde, nieuwe kansen

hier is dan het eerste deel van het nieuwe verhaal wat ik heb geschreven.
mocht je het eerste verhaal gemist hebben gemist, zoek dan even naar terug, het staat nog online in 3 delen. ( zie blogs: een kerst vol liefde)
in het eerste deel heb jullie al kennis gemaakt met een aantal bewoners van Cottonshall.
in dit tweede verhaal draait het allemaal om Madison en Victor, ooit waren ze al een setje maar helaas liep dit mis. nu bijna 4 jaar later hangt er nog steeds iets dus die twee.
beiden voelen zich nog steeds tot elkaar aan getrokken maar dan verschijnt een projectontwikkelaar die dreigt hun nieuwe hervonden liefde te verpesten.
de komende 3 weken zal er weer op een vaste tijd een deel verschijnen, en ik zal ook weer zorgen dat in de vervolgen linken staan naar de eerdere delen als je die gemist heb.
veel lees plezier met: OUDE LIEFDE, NIEUWE KANSEN.



OUDE LIEFDE, NIEUWE KANSEN (deel 1)

Cottonshall,2012

Madison keek rond of ze Victor zag. Niks, waar hing die vent toch uit!
Sinds hij was gekozen tot nieuwe burgemeester van Cottonshall zagen ze elkaar steeds minder.
Vaak als zij tijd had, had hij weer geen tijd en omgedraaid. En als ze elkaar nog zagen dan werd er ruzie gemaakt.
Die ruzies werden wel weer goed gemaakt, over seks had ze niet te klagen maar er was meer nodig dan seks en dat was er nu totaal niet.
O ja ze was trots geweest toen hij de verkiezingen had gewonnen, niet slecht voor een man die hier als boerenzoon het boerenbedrijf van zijn ouders had voorgezet maar altijd aan het speculeren was met geld en beurzen.
Het was hem ook niet verloren gegaan toen hij het vee verkocht en het land uit besteden aan andere boeren. De boerderij had hij wel als woning gehouden.
Met het verpachten van zijn land en investeren op de beurs had Victor zich goed kunnen onderhouden. Het was wel duidelijk dat boeren niet bij hem had gehoord.
Zelf had ze eigenhandig een prachtige tent gemaakt van de oude Barry, na een flinke verbouwing en een nieuwe naam had ze haar droom waar kunnen maken.
Niet slecht, dit was zes jaar geleden, ze was pas 28 jaar.
Ze kwam niet hier vandaan, ze was hier terecht gekomen na dat ze had gehoord dat de oude kroeg te koop stond.
Victor had haar geholpen de kroeg te kopen en zij was daar nog altijd dankbaar voor.
Een jaar of twee geleden waren ze na een gezellige jaarwisseling boven in haar woonruimte beland. Als ze terug dacht aan die nacht voelde ze haar wangen rood worden. Super goed in zaken doen, knap en een geweldig vent in bed. Wat wilde je als vrouw nog meer? Gaande weg waren ze steeds meer een stel gaan vormen, hij hielp haar soms met de zakelijk dingen, hoewel ze die zelf prima kon regelen.
Ook had hij zich soms nuttig gemaakt in de Shanty, hoewel het niet zijn ding was hielp hij wel als het nodig was.
Ze had het getroffen met Victor maar nu leek dat te veranderen, hij was veranderd.
Hoewel hij niet het type driedelig pak was kleden hij zich tegenwoordig wel met een overhemd, een jasje en gewoon een spijkerbroek. Niks bijzonders maar hij zag er wel goed in uit. Een burgemeester hoeft niet in pak te lopen had hij gezegd, het gaat om zijn werk, dat moet naar tevredenheid van de mensen worden gedaan.
En dat had blijkbaar gewerkt, hij was verkozen tot de nieuwe burgemeester.
Na 16 jaar wilde Olivia Coleman gaan genieten van haar kleinkinderen, iedereen kon het begrijpen en de vraag wie haar functie kon overnemen werd beantwoord door Victor Davis. Natuurlijk had hij zijn visie op het burgemeesterschap moeten delen zo dat de dorpelingen konden kiezen of ze voor of tegen waren.
Een duidelijk voor, en zo was hij hun nieuwe burgemeester geworden.
Ze waren dan een goede burgemeester rijker maar zij voelde hem langzaam weg glippen van haar vandaan.
Zij stond tot ruim middernacht in haar zaak en Victor sliep als ze in bed stapte, hij moest er weer op tijd uit om zijn werk te doen. Hun relatie begon dood te bloeden.

Victor zag haar staan en aan haar gezicht kon hij zien dat ze gespannen was.
Ergens van binnen voelde hij aan wat er ging komen. Hij had het zelf ook gemerkt maar wilde haar niet kwijt. Maar het was overduidelijk, hun relatie was niet meer wat het was geweest, zij had haar zaak en hij was nu de burgemeester van Cottonshall.
Tijdens een gesprek met oud burgemeester Olivia had zij al eens laten vallen dat hij niet te licht moest denken over zijn werk en dat de druk op zijn privé leven ook niet makkelijk zou zijn. Hij had het weg gewuifd, hij had heilig geloofd dat zijn relatie met Madison sterk genoeg was. 
Een pijnlijke steek leek hem te treven, hij had het mis gehad.
Gisterenavond hadden ze nog ruzie gemaakt over hun relatie, zij had hem verweten dat zijn interesse in haar en haar zaak weg was, hij had haar verweten dat ze weigerde het bed met hem te delen, alleen om te slapen deelde ze het bed dan nog. Over en weer hadden ze beschuldigingen gegooid en zonder goed-maak-seks waren ze boos in bed gestapt.
Hij was deze ochtend weg gegaan, en toen hij naar haar keek hoe ze lag te slapen wist hij van binnen in zijn hart dat ze het niet hadden gered.
Madison zag hem nu ook staan, haar hart maakte een sprongetje maar haar verstand mompelde hork. Ze was de ruzie nog niet vergeten en had een beslissing genomen.
Het zou niet werken, een burgemeester en een kroegbaas, geen goede combinatie.
Voor het echt uit de hand zou gaan lopen moest het stoppen, ze waren beiden volwassen genoeg, ze woonde beiden in het zelfde dorp en zouden elkaar tegen blijven komen dus nu was het nog mogelijk om elkaar recht aan te kijken en eerlijk toegeven dat hun koek op was.
'Victor' begon Madison toen bij hem stond, 'we moeten praten,nu!'
hij wist het al, ze kon het zien aan zijn ogen.
Victor knikte, 'ja, je het gelijk,we moeten praten.'
'Dit gaat zo niet langer, we moeten knopen door haken voor we vijanden worden. We moeten elkaar kunnen blijven aan kijken en weten dat we het hebben geprobeerd maar het werkt niet zo.' Victor keek haar met een trieste blik aan. Ze had gelijk.
'Madison, ik begrijp je. Ik denk dat we voor een keer in lange tijd op de zelfde lijn zitten. Het werkt niet meer tussen ons zo als eerst. En misschien is het beter dat we inderdaad een grens trekken in ons samen zijn.'
Madison voelde tranen prikken, hij wist het ook en had de zelfde gedachtes als zij gehad. Het was een feit, hun relatie had de veranderingen niet overleefd.


cottonshall,2016

De nieuwjaar wensen werden volop rond gedeeld. 
'Madison?', ze keek op en Victor stond voor haar. 'Ik zei gelukkig nieuwjaar maar volgens mij was jij ergens anders met je gedachten?'
'Jij ook een gelukkig nieuwjaar, Victor. Ja, ik was er even niet bij.'
'Je had een trieste blik, dus een fijne gedachten was het niet.'
Het was hem opgevallen, ze schudden haar hoofd, 'het is wel goed, laat ik maar eens wat drankjes inschenken, de nacht is nog jong en ik denk dat er wel mensen zijn die een toost willen doen op het nieuwe jaar, of niet, burgemeester?'
En ze verdween achter de bar om glazen en champagne te pakken.
Victor hield een korte toost op het nieuwe jaar, mensen zaten niet te wachten op een preek, ze wilde een nieuw jaar vieren, nieuwe kansen. 
Hij keek op naar Madison, lang geleden was het een avond als deze dat hij haar had gekust en wat er verder van was gekomen was een heerlijk nacht met een mooie vrouw. Helaas had hun relatie geen staand gehouden toen hij burgemeester was.
Toch was hij van haar blijven houden, zou zij … nee, hij schudden zijn hoofd.
Bijna vier jaar waren ze gewoon  vrienden gebleven en nooit was er een teken geweest dat er nog een kans zat elkaar terug te vinden. Hun werk hield hun beiden bezig.
Dat was toen ook de reden geweest dat ze elkaar kwijt raakte, gelukkig waren ze vrienden gebleven maar soms dacht hij terug aan haar en wat ze samen hadden.
Een steek van spijt bleef niet uit.
Een nieuwe kans was iets wat hij persoonlijk ook wel wilde, met Madison.
Na haar was hij alleen gebleven, hij hield nog steeds van haar.
Maar of zij nog het zelfde voor hem voelde durfde wist hij niet zeker, ze ging normaal met elkaar om maar dat vertelde niks over haar gevoel voor hem.
Zij zag hem waarschijnlijk gewoon als ex en burgemeester van dit dorp.

Aan de bar zaten twee dames, Nora Campbell en Olivia Coleman.
'Die twee zijn nog steeds verliefd' opperde Nora.
'Ja, dat is duidelijk afleesbaar op hun gezichten maar te koppig om beiden toe te geven dat ze nog van elkaar houden' zei Olivia. 'ik heb hem ooit nog zo gezegd dat de druk van het werk een zware last kan zijn op je relatie, maar dat geloofde hij niet en zie wat er van is gekomen.'
'ik denk dat ze beiden ook niet weten wat er nou mis is gegaan' volgende Nora,
'als je tussen de regels door luistert dan kun je horen dat Madison nog van hem houdt, heb al gezegd dat ze een moet gaan vissen.'
beide schoten in de lach, 'wie wil er nou niet een vis als onze Victor?' 

Madison stapt net van onder de douch, wat een nacht, iedereen had zich prima vermaakt en het nieuwe jaar was goed in geluid.
Het was al rond vier uur toen de laatste gasten weg waren gegaan. 
Twee daar van waren Jade en Josh geweest, ze hadden haar nog geholpen met wat op te ruimen.
Er verscheen een glimlach bij Madison, ze waren een leuk stel en gelukkig hadden ze elkaar toch terug gevonden, die hond had heel wat voor oorzaak. Zouden die twee elkaar gevonden hebben zonder dat beest?
Ze schudde haar hoofd, druppels vlogen rond uit haar haar, zwarte haar wat nu het nat was nog leek op te krullen, net over haar schouder zo dat ze het nog vast kon zetten met een elastiekje. 
Echt een ijdeltuit was ze niet, make up kon haar niet zo veel schelen, buiten wat lichte oogpotlood, mascara en lippenstift gebruikte ze nooit wat.
Maar omdat je als kroegbaas toch iets moet uitstralen gebruikte ze op  lichte basis wat er van.
Vandaag zou ze overslaan, de tent bleef dicht, dit was een traditie van haar geworden.
Nieuwjaarsnacht open en overdag dicht, even bij komen van alle feestdrukte.
Veel klanten zouden er toch niet zij omdat de meeste bij familie of vrienden waren om hun wensen over te brengen of omdat ze zelf gasten over de vloer hadden.
Snel schoot ze een makkelijke broek aan en een sweater, op blote voeten ging ze naar beneden om in de kroegkeuken een snel ontbijt samen te stellen.
Ze stond op het punt de keuken in te gaan toen er op de deur werd geklopt.
'Victor?' zuchtte ze verbaasd, officiële was de tent niet open dus ze kon hem laten staan maar ze besloot de deur te openen.
De koude lucht voelde niet prettig aan op haar blote voeten.
'Wat doe jij nou hier, je weet dat dit mijn officiële eerste vrije dag is van het jaar.'
Victor knikte, verdorie, ze zag er in een vuilniszak nog goed uit dacht hij.
'ja,dat weet ik en ook hoe we die dag meestal door brachten.'
met pret ogen keek hij haar aan en Madison voelde dat ze begon te blozen.
Hoe wel ze niet veel vriendjes had gehad was Victor een waar beest geweest in bed. Hij wist de grens van genot tekens weer te verleggen. 
'Ik wilde net wat te eten bij elkaar zoeken' zei ze, 'ik pak snel wat en dan zal ik boven koffie zetten'. Ze draaide om en verdween richting de keuken.
Victor keek haar na en volgde har toen snel achter na. Hij zelf was ook niet vergeten hoe goed het tussen hun klikte en hij voelde even de neiging om haar bij de arm te pakken en te zeggen dat ze de koffie kon vergeten, hij wilde iets heel anders.
Het zou niet gepast zijn wist hij ook dus hij beheerste zich en probeerde het gevoel wat hij had gekregen te negeren.
Eenmaal terug boven, na dat ze de koffie had gezet, zaten ze op de bank.
'waar aan heb ik de eer van je bezoek te danken?' vroeg ze hem.
'moet ik een reden hebben om het gezelschap van een mooie vrouw te hebben?'
over de rand van haar beker keek ze naar hem.
'sorry' vervolgde hij, 'ik wil je geen verkeerde ideeën geven van mij bezoek.'
'en wat voor ideeën zou ik dan moeten krijgen?' vroeg ze uitdagend.
'Maddie, je daagt me uit!' 
Maddie, zo had hij haar genoemd toen ze nog samen waren. Een rilling trok over haar rug.
'Ik wil je niet in verlegenheid brengen' zei hij vlug, 'zegt de naam Jack Newman jouw iets?' Madison dacht na.
'Is hij niet die projectontwikkelaar uit New York die in Sommershall dat winkelcentra
heeft gebouwd?'
'Ja dat klopt, hij is de zelfde persoon die ik bedoel. Hij heeft me al een paar keer benaderd voor een gesprek over mogelijkheden van toerisme voor dit gebied. Ik heb tot nu toe het nog even af gehouden.' hij nam een slok van zijn koffie.
'Waarom' vroeg Madison, 'het zou een positieve boost kunnen zijn voor dit dorp.'
'zou het? Ik weet het niet? Hij schijnt nog al extreem te zijn met zijn idee en als hij iets wil dan gaat hij over lijken om te krijgen wat hij wil. Zo iemand kan de boeren hier de kop kosten als hij zijn zin door gaat drijven.'
Madison begreep zijn punt, Victor was open wat vooruitgang betreft maar niet over de rug van de lokale bevolking. 'wat voor ideeën heeft hij?'
Victor keek haar aan, 'precies weet ik het niet, omdat ik hem wat op afstand hou maar hij had het over een ski resort hier bij Cottons Mountain en ik heb horen waaien dat hij rond heeft geneusd in Frosty Vally, iets van een vakantiepark wat hij daar wil bouwen. Begrijp me niet verkeerd vooruitgang is goed maar ik maak me zorgen wat onze eigen mensen hier betreft.'
wat was het toch een schat, logisch dat iedereen zo dol op hem was als hun burgemeester, hij dacht altijd goed na wat het betekende voor de dorpsbewoners dacht Madison. 
'Ik denk dat een meeting met de bewoners goed zou zijn en dan uitleggen wat Newman wil. Als zij meer willen weten dan regel ik een afspraak met hem om zijn ideeën aan te horen en zijn ze er tegen dan wijs ik hem gelijk af, wat denk je, goed idee?'
Madison was even verbaasd, was dit de zelfstandig wijze Victor die haar advies vroeg? De man die haar compleet buiten sloot toen hij pas burgemeester was.
'tja, …' ze draaide haat beker tussen har handen, 'persoonlijk zou meer toerisme meer klanten voor mij kunnen beteken maar het draaide niet alleen om mij. Ik denk dat openlijk bespreken met de dorpelingen geen slecht idee is.' 
'Mooi, dan ga ik dat regelen, de Shanty is een goede plek maar ik denk dat de kerk meer ruimte bied. Dank je voor je luisterend oor en advies'. 
Ze knikte alleen maar. Wat was er toch met hem?
Ze zaten nog wat na te praten over hoe en wat, na een uurtje stond hij op om te vertrekken.
Beneden bij de deur draaide hij zich om en zonder waarschuwing trok hij haar in zijn armen en kuste haar. De wereld leek even stil te staan.
Madison voelde haar benen zwak worden en leunde zonder aarzeling tegen Victor aan. Hij had nog steeds die x factor, ze zuchten diep.
'laten we stoppen met er om heen te draaien' fluisterde hij in haar oor, 'willen beiden het zelfde en geen van ons twee wilde er aan toegeven. Ik geef toe: ik wil je terug en nog veel meer dan dat.'
kans om te antwoorden kreeg ze niet, zijn lippen raakte die van haar en ze was weer verloren in zijn kus. Hij had nog gelijk ook, ze wilde dit net zo graag maar weer op nieuw beginnen?
Ze duwde hem iets van zich af, 'Vic, het is nog steeds goddelijk maar wat is er veranderd dat het nu wel zou werken tussen ons?'
Hij keek haar aan en zuchten diep. 'we zijn ruim vier jaar verder,zijn we niet wijzer geworden en het is overduidelijk dat we nog van elkaar houden, ik mis je en je weet nog niet half hoe veel ik naar je verlang. Denk er over na voor je me afwijst.'
na nog eenmaal haar te kussen liet hij haar achter en verdween de kou in buiten.
Madison keek hem na, dat lange lijf, zijn zwarte haren begonnen grijze tinten te krijgen. Echt een baard was het niet wat hij nu had, meer een ongeschoren look van een dag of tien en dat maakte hem nog knapper. Hij was alles wat ze had gezocht in een man.
Eikel” mompelde ze terwijl ze de deur op slot draaide.





wordt vervolgd ......

deel 2:













Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen