donderdag 31 december 2015

deel 3 en laatste deel van: een kerst vol liefde.

deel 1 en 2 nog niet gelezen? hier volgende de links er naar.

deel 1:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2015/12/deel-1-een-kerst-vol-liefde.html

deel 2:
http://scoozie-mouse.blogspot.nl/2015/12/deel-2-een-kerst-vol-liefde.html

en dan nu het laatste deel van mijn online verhaal, veel lees plezier!



een kerst vol liefde (deel 3)

Jade schudden haar hoofd, nee, dat werd het bij nader inzien ook niet.
Gehuld in een badlaken pakte ze de hanger met daar op een zwarte-rode jurk, het was een mooie maar toch iets te overdreven om aan te trekken.
Ze zuchten een keer diep en ging de hele garderobe in haar kast nog een keer na.
Flash lag op het voeteneind van het bed en leek op zijn minst geïnteresseerd te zijn in al die kleding.
Het was zaterdag en vanavond had ze afgesproken met Josh. Hij had willen afspreken om samen te eten en dan het laatste nieuws rond Flash te bespreken.
Ze voelde een licht steek, ze was erg gesteld geraakt op zijn gezelschap, Flash dan.
Ja Josh had ook indruk op haar gemaakt maar ze had zo haar twijfels over hij dat ook zo voelde.
Volgens oma had Madison gezegd dat ze zeker wist dat Josh ook een oogje had op haar. Met het schaamrood op haar wangen had ze aan gehoord hoe oma vertelde over haar en Josh en de mistletoe boven hun hoofd. Beiden deden niks maar hun gezichten hadden anders verteld, dat beweerde Madison dan.
Oma scheen te genieten van dit moment, zelf kon Jade wel door de grond zakken.
Ze had inderdaad graag gekust willen worden door Josh.
Het was niks bijzonder deze avond dus eindigde haar zoek toch in de kast met spijkerbroek, witte blouse en een licht bruin blazer. Haar bruine laarzen paste hier ook nog eens goed bij.
Netjes maar niet te overdreven, nog wat lichte make-up en Jade was tevreden met zich zelf.
Met een vlugge blik op de klok zag ze dat ze nog genoeg tijd had om even een rond je met Flash kon doen voor ze zou gaan horen welk lot hem te wachten stond.

Josh had vandaag zijn administratie bijgewerkt en was nu fris gedoucht klaar voor zijn date met Jade.
Kon hij dit wel een date noemen? Hij had haar uitgenodigd om te bespreken wat hij inmiddels over Flash te weten was gekomen.
Flash, haar tv-superheld, zo had ze de viervoeter genoemd en die scheen het best te vinden. Het dier had geboft dat zij hem had gevonden.
Er was geen enkel spoor wat leiden naar een eigenaar, het leek er dus op dat het dier ergens uit een auto was gezet. Toch een persoon die niet langer voor hem had willen zorgen. Sommige mensen waren geen huisdieren waard.
Josh schudden zijn hoofd, dit was soms een van de dingen die niet mee vielen als dierenarts, niet iedereen had een groot hart als hij of Jade.
Jade, lieve, mooie Jade, hij had haar moeten kussen toen hij zijn kans had onder de mistletoe. Maar oen dat hij was, hij deed het niet en schijnbaar was Madison dat ook opgevallen. Zonder schroom had ze hem voor sukkel uit gemaakt.
Hij checkten of hij als had en ging richten Cotton's Shanty.
Eindelijk zou hij haar weer zien.


Bij iedere stap die ze dicht bij de Shanty kwam voelde haar buik steeds meer bubbelen. Nee, dat was niet het juiste woord, vlinders?
Jade had de zenuwen en dat was het bewijs dat ze meer zag in Josh dan dat ze eigenlijk zou moeten doen.
'Natuurlijk' mompelde ze, op verschillende plaatsen aan de veranda hing mistletoe.
De groene takjes negerend stapte ze de Cotton's Shanty binnen, aan de bar zag ze hem al zitten, hij was in gesprek met Madison.
Jade begon ze te ontdoen van haar jas.
Zonder dat er wat gezegd draaide Josh zich om, ze was er, ze was haar jas aan het op hangen aan een van de hakjes.
'Luister schat' zei Madison, 'je hebt vanavond je kans om haar meer dan hondenpraat te verkopen, gebruik je hoofd en laat je hart de rest doen.'
voor hij antwoord kon geven hoorde hij haar stem al.
'hallo Josh. Madison.'
ze was zo mooi, even kon hij geen woord uit brengen. Madison leek niet om woorden te zoeken, 'goedenavond Jade, drink jullie nog wat aan de bar of gelijk wat meer privé aan een tafeltje?'
Josh keek naar Jade, en zij naar hem. 'doe maar dat tafeltje antwoorden hij.'
jade knikte alleen, 'zo als jullie willen' antwoorden Madison met een grote lach.
Ze bracht hun naar een tafel voor twee, 'wat willen jullie drinken?'
'doe mij maar een witte wijn' zei Jade, 'voor mij een biertje' volgde Josh.
Madison verdween om hun drankjes te regelen.
'je ziet er opgewekt uit' begon Josh.
'dank je, bijna kerst daar word iedereen vrolijk van toch?'
'het zijn mooie dagen maar meestal ben ik hier te vinden en kunnen mensen me bellen als hun dier hulp nodig zou hebben.'
Madison zetten hun glazen neer en liet een kaart achter.
'op Flash' proosten Josh, 'op Flash' een Jade nam een slokje van haar wijn.
tja … over Flash' begon Josh, 'ik denk dat je voorlopig aan hem vast zit. Niemand schijnt hem te kennen en me maatje in Frosty Vally weet het ook niet.'
'Dus iemand heeft hem gedumpt en er van door gegaan, arm dier.'
'Daar ziet het wel naar uit, wat ga je nu doen? Hou je hem of misschien toch een asiel?'
Jade verslikte zich bijna met de slok die ze net nam, 'ben je gek! Flash blijft bij mij, ik ben intussen wel erg aan hem gehecht geraakt.'
een koude vlaag kwam door de ruimte toen door de deur een ouder echtpaar binnen stapte.
Even keken ze rond en liepen door naar de bar waar de man Madison aanspraak.
Josh keek er even naar en keek toen weer naar Jade, 'dus je wil hem houden. Dat betekend dan zeker dat ik er een cliënte bij krijg?'
'Ja, daar lijkt het wel op hé' lachte Jade.

Vanuit zijn ooghoek zag hij Madison wijzen op hun. Ze kwam vanachter de bar en leiden het echtpaar hun kant op.
Foute boel wist Josh gelijk, voor Jade dan, hij had een klein vermoeden dat dit niet leuk zou worden voor haar.
'Sorry dat ik jullie even stoor' begon Madison 'maar dit zijn Steve en Ann Moore, en zij zouden wel eens de eigenaars kunnen zijn van Flash of liever gezegd Doolittle, zo heet hij eigenlijk.'
Jade keek verschrikt, Josh knikte alleen. Er viel een pijnlijke stilte.
Jade voelde haar te keer gaan, Josh stond op om het echtpaar een hand te geven.
'Josh Adams en dit is Jade Campbell, zij heeft hem gevonden is is toen bij mij langs gekomen, ik ben dierenarts.'
De twee mannen stond te praten, Steve Moore legde uit dat Doolittle was weg gelopen nadat zijn zoon hem nog al gemeen had behandeld,ze waren wel gaan zoeken maar zonder resultaat.
In Frosty Vally had hij iemand gesproken die vertelde dat er hier in Cottonhalls een hond gevonden was maar niemand het beestje kenden dus waren ze hier heen gekomen om te kijken of het hun beagle Doolittle kon zijn.
Ann Moore wende zicht tot Madison en Jade, 'onze zoon Chris heeft down syndroom, hij is echt wel een lieve jongen maar heeft soms van die momenten. Toen wij besloten om hem uit huis te plaatsen in een woongroep was het zo stil dus is Doolittle gekomen. Chris is dol op hem maar nogmaals soms, tja … we weten niet waarom hij zo dan doet.'
Jade wist weinig te zeggen en knikte slechts, 'het is vervelend maar gelukkig heeft Jade hem gevonden en goed voor hem gezorgd' spraak Madison.
Steve stond er op dat hij de gemaakte kosten van dierenarts en de verder verzorging zou vergoeden maar Jade vond het niet nodig, ze had het met liefde gedaan.
Het ontging Josh niet dat ze een trieste blik in haar ogen had, hij vond het fijn dat de eigenaren hun hadden gevonden maar hij vond het ook wel sneu voor haar.
'Nou' begon Jade, 'dan zullen we zeker maar naar mij huis gaan om Flash... ik bedoel Doolittle op te halen.'
Ann Moore stapte op haar af en zonder iets te vragen gaf ze haar een stevige knuffel.
'Je mag altijd langs komen om eens bij hem te kijken, ik zie dat je erg op hem gesteld ben geraakt, Doolittle is een echte hartenbreker.'
Jade slikte in de hoop dat ze de tranen tegen kon houden.


Doolittle was hun nog niet vergeten,hij blaften vrolijk en sprongen tegen ze op.
Josh keek schuin naar Jade, hij kon dit verder even maar regelen. Ze zag er zo gekwetst uit nu ze toch haar nieuwe vriendje kwijt was.
'Doe maar rustig aan, ik regel dit wel verder' fluisterde hij in haar oor.
Geen enkele reactie kwam terug.
Omdat Jade niks voor de zorg wilde hebben beloofde Steve Moore een donatie aan het dierenasiel te doen uit haar naam. Jade vond het best.
Doolittle liet zich zonder problemen zijn riem aan doen en het echtpaar Moore nam nu dan echt afscheid.
Omdat ze bang was haar tranen niet in te kunnen houden gaf ze het beestje een aai over zijn hoofd en wenste ze fijn kerstdagen nu ze hem weer terug hadden.
Toen ze weg waren viel er een pijnlijke stilte.
Josh liep naar haar toe en wilde haar vast pakken voor een stevig knuffel. Maar ze deed een stap achter uit,hem ontwijken, 'Ik denk dat je beter kan gaan, ik heb geen honger meer en wil alleen zijn'.
'Ik begrijp het maar ik wil je best me schouder bieden voor wat troost.' was zijn antwoord met een brede glimlach.
'NEE!' in haar ogen glansden tranen, 'ik wil dat niet,nu niet,morgen niet, nooit niet. Er is niks waarom jij je tijd aan mij moet besteden, hij is weg, terug bij zijn baas, einde hoofdstuk, life goes on!'
tranen rolde over haar gezicht, verdorie, waarom had zijn nu hem gevonden, Josh ontmoet en hem nog leuk vinden ook, en een hond waar ze van was gaan houden en nu weer kwijt was, wat op zich dan ook weer het doel was toen ze die flyers had op gehangen.
Josh keek haar aan,hij wilde haar zo graag troosten maar ze liet het niet toe.
'waarom denk je dat ik me tijd beter kan besteden?' vroeg hij, 'ik heb een hond niet nodig om al reden te hebben om bij iemand te willen zijn. Ik wil ook bij je zijn zonder Doolittle, vanaf dat je de praktijk binnen stapte krijg ik je niet uit me hoofd en toen we daar onder de mistletoe stond wilde ik je ook kussen maar wilde je niet afschrikken. Ik ben gewoon stapelverliefd op je geworden Jade Campbell en hond of niet, ik verdoe me tijd niet met jouw, dat weet ik zeker.'
Jade keek hem met open mond aan naar deze verklaring, hij was net zo verliefd als zij en toch wilde nu alleen zijn, dat ze hier nu een kans liet gaan wist ze maar het verdriet was ze voelde nu haar viervoeter vriendje weg was won het.
'Ik wil dat je gaat, ik kan dit nu niet ook nog eens dealen. Ik wil huilen op de bank met een grote bak chocolade ijs en een doos tissues, alleen zonder jouw. Ga dus alsjeblief weg en laat me met rust, je vind heus wel iemand die je meer waardig is dan ik.' ze sloeg haar armen over elkaar om duidelijk te maken dat ze het meende.
goed ik zal je alleen laten maar ben echt niet van plan het verder hier bij te laten, ik wil jouw en ik weet dat jij het zelfde voelt. Als je toch me schouder wil hebben kun je altijd bellen'. En met deze woorden liet hij haar achter.
Ongetwijfeld werd ze morgen wakker en zou spijt hebben dat ze dit had gedaan maar het was beter, als zij Flash …. Doolittle niet had gevonden was ze hem ook niet zo gauw tegen gekomen en zou hij ook niet verliefd zijn geworden.
Ze deed haar laarzen uit en de blazer, liep naar de keuken en trok een bak chocolade ijs uit de vriezer, met de bak en een lepel liet ze zich op de bank vallen.
Hij had gezegd verliefd te zijn, verdorie, 3 weken geleden wist ze alleen zijn naam en dat hij dierenarts hier was en nu was ze ook verliefd maar blind door het verlies van een hond.
'O' kreunde ze een hap ijs nemend, 'je heb het weer goed geregeld!'

Josh was terug gelopen naar de Shanty om te laten weten dat diner niet door ging.
Madison snapte het wel. Ze gaf hem een biertje en vertelde was gebeurd.
'Niet op geven' was haar antwoord, “geef haar even ruimte maar laat het niet door je vinger glippen omdat ze nu even te koppig en verdrietig is.'
dat was hij ook niet van plan, hij zou haar even tijd geven maar hij zou niet opgeven.
'Jade is nog niet van me af' en hij nam een flinke slok van zijn bier.

Jade had zich wat op de achtergrond gehouden, Josh had meerder keren gebeld maar ze nam niet op,zijn voicemail had ze wel geluisterd maar niet gereageerd.
En natuurlijk wist oma van Madison wat er was gebeurd maar had haar het zwijgen opgelegd dat ze er niet over wilde praten. Verrassend genoeg had oma dit ook gedaan.
Het was inmiddels 24 december en de toespraak die burgemeester Davis altijd hield, oma had haar zover gekregen om samen te gaan.
Ze stonden op de veranda bij Madison, die had geen woord gezegd over het voorval met Josh, wat ze als een opluchting vervaarden.
Oma en Madison stond zacht te praten, Madison had een tijdje wat gehad met Victor Davis, ze luisterde mee.
'Wat ging er dan fout' vroeg oma aan Madison.
'geen idee' was het antwoord, “de seks was top en Victor zelf is wijs genoeg, hij is niet voor niets onze burgemeester. Ik kan er de vinger niet op leggen waar het fout is gegaan maar ik vind hem nog steeds een erg lekker ding.'
beiden begonnen te lachen, 'misschien dat je dan maar eens een hengel moet uit gooien en je vis terug aan de haak slaan' lachten oma.
'Mijn idee' was het antwoord terug.
Op dat moment zag Jade Josh aan komen lopen, ook dat nog.
Madison verontschuldigde zich en ging naar binnen,de meute zou ongetwijfeld hier weer eindige.
Oma kreeg een twinkel in haar ogen. Josh liep de veranda op.
'Goedenavond dames, als goed hier?'
'goedenavond Josh, ja hoor als goed, jullie moeten me ook excuseren, ik ga alvast een stoel binnen inpikken.' en weg was ze, Jade kon wel door de grond zakken.
Josh keek haar aan, 'hoe gaat het nou? Voel je je zelf al iets beter?'
'Ik ben niet van gedachten veranderd als je dat soms bedoelt. Sorry Josh, verdoe je tijd niet, leef verder.'
Josh stapte naar voren en pakte haar vast, voor dat ze iets kon zeggen of doen had hij haar tegen zich aan getrokken en kuste haar.
Die paar seconden leken wel lange minuten, dit wilde ze niet, ja wel dit wilde ze wel.
Josh trok haar nog iets dichter tegen zich aan,dit voelde goed en zijn kus was net zo als dat ze zich had voorgesteld. Ze sloeg een arm rond zijn nek.
Toen Josh haar weer los liet keek hij even omhoog, Mistletoe.Jade zag het ook.
'en zonder die takken had ik het ook gedaan, ik wil je nog steeds en overduidelijk jij wil mij dus laten we op houden met dit welles nietes spelletje en gewoon er voor gaan.'
Jade had het op eens bloedheet, dit was beter dan ze had kunnen dromen.
Ze had een lichte bloos op haar wangen gekregen.
'Ik' begon ze te stamelen maar Josh onderbrak haar.
'Jade, ik ben verliefd op je en deze laatste dagen waren een hel, je hebt geen enkel bericht van mij beantwoord. Wat kan ik doen om je te overtuigen dat je voor mij de enige bent die ik wel, met of zonder hond. Ik hou van je Jade Campbell en zeg alsjeblief gewoon eerlijk wat jij echt voelt want je oma staat door het raam te kijken en ik hou het niet meer van verlangen naar jouw zoete lippen.'
Jade draaide zich om en inderdaad oma stond te gluren met een brede glimlach stak ze een duim omhoog.
Ze wede zich weer tot Josh die duidelijk de spanning op zijn gezicht had.
Hij had gelijk, deze kans kon ze niet laten lopen, het leek nu op zijn plaats te vallen.
Doolittle had hun bij elkaar gebracht, hij was terug bij zijn eigen baasjes maar zij had Josh. 'ja,ja,ja, ik wil je net zo graag en kus me nu nog een keer voor ik van gedachten verander.
Dat liet Josh zich geen tweede keer zeggen en trok haar dicht tegen zich aan en kusten haar, ze voelde haar benen wat wankelen, dit was het beste wat haar was over komen.
'Deze kerst is vol van liefde' zei hij 'en ik beloof je dat er nog vele zullen volgen,ik laat je nooit meer gaan, Jade Campbell jij word ooit mij eigen Jade Adams.'
'Daar hou ik je aan jongeman.' Beiden draaide zich om en daar stond oma.
'Ik wil een adres van de Moores en ik stuur een mand vol honden lekkers, die rakker heeft mij het mooiste kerstcadeau gegeven wat ik kon wensen, me kleindochter die verliefd is.'
'Josh trok Jade weer naar zich toe, 'wat u zegt, dit is het mooiste kerstcadeau wat je kan wensen.'




                                                               EINDE




                   ik wens jullie alle een fijne jaarwisseling, wees voorzichtig met vuurwerk!













Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen