vrijdag 18 december 2015

deel 1: een kerst vol liefde

zo als beloofd is hier dan het eerst deel van me eerste online verhaal.
ik vond het erg leuk om dit te schrijven en gaande weg het schrijven besefte ik dat Cottonshall een dorpje is geworden waar steeds weer een inwoner bij kwam en misschien wel een mogelijkheid gaat bieden om rond deze mensen nog meer korte verhalen te gaan schijven.
voor nu houden we het even bij deze,de eerste: EEN KERST VOL LIEFDE.
veel lees plezier.




een kerst vol liefde (deel 1)

Het was begin december en vele mensen waren al vol over de kerstdagen.
Thanksgiving hadden ze net achter de rug,de kalkoen lag bij wijze van spreken nog te verteren in je maag en er was al drukte over wat te eten met de kerst?
In het dorp was de kerstversiering al weer opgehangen, op het Cottonplein zou deze week nog de boom geplaatst worden en versierd worden.
En iedereen zou uit zien naar kerstavond als iedereen op het plein kwam om de kerstgroet van burgemeester Davis te ontvangen.
Wat Jade betreft zou haar een zorg zijn waar ze weinig aandacht voor had.
Jade Campbell was pas 17 geweest toen haar ouders om het leven waren gekomen.
Een of andere dronken idioot was met volle snelheid op de auto van haar vader gereden,de klap was zo hard geweest dat haar vader opslag dood was.
Haar moeder was er slecht aan toe en omdat de long was gescheurd door de klap van de botsing. De artsen hadden wel geprobeerd iets te doen maar het had niet mogen helpen. Binnen 24 uur was ze haar ouders verloren,dit was al weer 5 jaar geleden.
Familie en vrienden waren er geweest om haar te troosten en boden haar aan bij hun te komen wonen maar Jade had er niks van willen horen.
Ze had gedaan wat ze dacht dat nodig was, ze was net geslaagd op school dus ze kon een baan zoeken, ze had er voor gekozen het huis te verkopen en een simpel klein flatje te gaan huren.
Oma had haar wel begrepen waarom ze dit had gedaan maar tante Sharon was boos geworden dat ze al dat harde werk van haar vader, haar broer, om haar en haar moeder een prachtig huis te geven, had afgedaan voor een klein flatje.
Kort en bondig had ze haar tante verzocht weg te gaan en zich niet met “haar” zaken te bemoeien, weg gegaan was tante Sharon zeker maar ze had geen kans onbenut gelaten om iedereen te vertellen dat een 17 jarige meid het zelfstandig nooit zou gaan redden in deze wereld.
Er verscheen een glimlach op Jade haar gezicht, was dat even ander gelopen dan dat tante Sharon had gehoopt.
Ze had al snel een baan gevonden bij een kinderopvang hier in Cottonshall.
Het beviel haar goed en ze was dan ook een opleiding gaan volgen tot pedagogisch medewerker. De opleiding had drie jaar geduurd en ze was succesvol geslaagd op alle niveaus die ze moest behalen. Gezien het niveau van haar opleiding zou ze ook goed kunnen gaan werken bij jeugdzorg maar dit vond ze leuker.
Die kleintjes waren erg leuk om samen mee te werken,zelf dacht ze er nog niet over na hoe het zou zijn zelf een gezin te hebben,sterker nog ze had niet eens een vriendje.
En ze vond het best zo,ze had haar huisje,werk wat haar beviel en ze hoefde niemand verantwoording af te leggen voor wat ze deed. Nou … oma kon nog wel eens vragen stellen of met de vinger haar toe spreken.
Terwijl Jade stevig door begon te stappen richting huis omdat het best koud was geworden,gelukkig lag er nog geen sneeuw maar dat kon altijd nog komen.
Ze ging net een klein steegje voorbij toen ze stopte omdat ze geluid uit de steeg hoorden komen. Een slimme meid liep door en nam geen risico maar Jade had niet de indruk dat ze
gevaar liep om een kijkje te nemen.
Voor ze de steeg in ging keek ze rond zich,op straat was het vrij rustig,weinig mensen op de straat. Ze deed een stapje de steeg in.
Er stond een paar vuilnisbakken,die hoorden vast bij het kleine winkeltje hier op de hoek van de steeg. Ze liep voorzichtig iets verder.
De vuilnisbakken begonnen wat te rommelen en van tussen de bakken kwam een stel achterpootje en een kont met een staart.
Jade zetten grote ogen op, nee dit kon toch niet? Het leek wel de achterkant van een hondje. De pootjes en de kont kwamen verder naar achteren en er verscheen een lijf,voorpoten en een kop met lange oren aan de zijkant van de kop.
De kop draaide in de richting van Jade en een paar ogen die angstig begonnen te kijken keken haar aan.
'Ach gossie' zuchtte ze en knielde neer op een knie,voorzichtig stak ze een hand uit.
'kom maar schatje,ik zal je niks doen. Ben je verdwaald? Hebben ze je achter gelaten of ben je weggelopen voor een boos baasje?'
de hond keek haar aan maar verzetten geen stap. Jade bleef ook op haar plaats.
Het diertje moest haar vertrouwen winnen snapte ze wel. Als ze hem of haar kon pakken, ja wat als ze het kon pakken? Mee naar huis nemen?
Misschien eerst naar een dierenarts, misschien kende die het beestje en wist hij van wie het beestje was.
Cottonshall was niet echt overdreven groot dus mogelijk dat hij wel wist bij wie dit diertje thuis hoorden.
Hoe gaat ze dit beestje nou naar zich toe lokken? Plots schiet haar wat te binnen,ze heeft nog een koek in verpakking in haar tas.
Snel haalt ze het uit haar tas en maakt het open,ze breek een stukje af en gooit het in de richting van de hond. Die snuffelt er even aan en at het snel op terwijl hij haar aan kijk voor meer. Ze brak nog een stukje en gooide het iets bij de hond van dan zo dat hij een stap moest zetten om er bij te kunnen. Hij dit het,gelukkig, jade voel zich opgelucht.
Er lag nog geen sneeuw maar warm was het ook niet dus op straat zwerven zou voor dit diertje ook veel te koud zijn.
Ze gooien een nieuw stukje en weer,steeds dichterbij haar.
Toen had ze nog een klein stukje over en ze kon het hondje pakken maar wilde juist vertrouwen winnen,ze legde het op haar hand en hield deze voor het dier open.
De hond keek naar de koek en naar haar, zetten voorzichtig een stap,en nog een.
Het diertje kon de koek nu pakken,Jade sprak zacht dat het goed was en heel voorzichtig probeerde ze het dier te aaien. Hij liet het toe terwijl het laatste stukje koek werd opgegeten. Ze aaiden over de kop en ging rustig door naar zijn nek,over de bovenkant van de rug. Ze beleef zachtjes praten dat het goed was.
Het dier leek rustig en rustig schoof ze dichter bij het dier.
Het dier snuffelde aan haar en keek nog eens met vragende ogen naar haar en dan naar haar tas.
'Je hebt nog honger,is het niet?' sprak ze zacht, 'ik vrees dat het op is,kleine vriend'.
Rustig sloeg ze een arm rond het beestje en zonder tegen te werken liet het dier zich op pakken. Het hondje snuffelde en slikte voorzichtig over haar wang,als of hij haar bedankten.
Jade zuchten, 'wat moet ik nou met jouw beginnen? Ik heb niks in huis voor een hond. We gaan eerst maar eens even bij de dierenarts lang om te zien of als goed met je is, daarna zien we wel verder'.
Ze sloeg haar tas weer om haat schouder en drukte het diertje stevig tegen zich aan, op weg naar de dierenarts van dit dorp.

Tevreden keek Josh Adams de praktijk rond. Zo een jaar of drie geleden had hij deze praktijk hier in Cottonshall kunnen overnemen.
Vol zelfvertrouwen was hij hier naar toe verhuisd,boven de praktijk had hij wat verbouwingen gedaan zo dat hij er kon wonen.
Veel had hij niet nodig,een redelijk grote kamer deed dienst als woonkamer met een open keuken ,badkamer,een slaapkamer. Meer had hij niet nodig.
Met de praktijk verdienden hij genoeg om rond te komen en de praktijk draaiende te houden. Voor dat zijn ronde van de vrijdagavond begon wilde hij snel een hapje eten.
Hij draaide de boel alleen, oké hij had een student achter de balie in de avond uren die zijn bezoekers op ving en wat administratie werk deed, Julia was een enorm hulp voor hem maar hij wist ook dat ze ooit haar eigen dromen wilde waar maken en dat was niet om bij hem in de praktijk te blijven.
Het medische gedeeld deed hij geheel zelfstandig, huisdieren die moeilijk deden liet hij vaak door hun baasje stevig vast pakken zo dat hij zijn werk kon doen.
Er werd geklopt op de deur. Josh draaide zich richting de deur om die te openen.
Jaden stond er met de hond op haar arm. 'je bent vroeg, ik ga straks pas aan me avonddienst beginnen' zei hij met een lach.
'O' stamelde Jade, 'dit is niet mijn hond maar ik vond hem net tussen wat vuilnisbakken in de steeg en ik dacht dat jij even naar hem kon kijken en misschien weet je van wie hij is? Ik ben Jade Campbell'.
Josh aaide het dier over zijn kop, 'Josh Adams, nee, ik kan niet zeggen dat ik hem eerder heb gezien. Loop even mee naar de behandelkamer'. Hij ging Jade voor, ze volgende en op zijn aanwijzing zetten ze het dier op de tafel waar hij naar wees.
'Dit is een beagle, het hondenras wat hij is. Het is inderdaad een hij' begon Josh, rustig onderzocht hij het dier.
Hij keek in de bek,bekeek zijn oren,voelde over zijn hele lijf en nam zijn temperatuur op. 'nou, hij lijkt me gezond, ik schat dat hij een jaar of 2 á 3 jaar oud is. Hij is niet broodmager maar even wat extra eten en alles is prima met hem'.
Jade aaien de hond, 'tja, ik wil hem wel mee nemen naar huis maar ik ben nou niet echt berekend op een hond en zijn baas dan?'
'ik heb hem nog nooit eerder gezien dus dat kan ik niet voor je beantwoorden maar eten is geen probleem, ik heb hier wel staan wat je van me kan mee krijgen'.
Josh pakte uit een kast 2 zakken met hondenvoer.
Jade keek hem dankbaar aan,de de beagle begon te kwispelen bij het rommelen van de zakken voer, 'goed dan heeft hij te eten maar we weten nog steeds niet wie zijn baasje is?'
'Je zou foto's kunnen maken en er flyers van maken en ophangen in het dorp. 
Misschien dat iemand hem kent', Josh keek haar aan.
Ze was mooi. Werkte zij niet bij het kinderdagverblijf? Julia had hem wel eens verteld over het zusje van haar vriendje die overdag daar naar toe ging als zijn ouder waren werken en er verder niemand voor op vang kon zorgen.
'Ik zou je kunnen helpen om ze te maken en eens rond vragen bij mensen die hier komen'. Hij wilde haar beter leren kennen dus dit was perfect omdat voor elkaar te krijgen.
'Zou je dat willen doen?'
'Natuurlijk,ik ben dierenarts weet je nog,ik ben begaan met het lot van elk dier. Hoewel ik eerlijk beken dat ik op spinnen niet dol ben en er ook zonder spijt wel eens een heb dood geslagen.' Jade moest er om lachen, 'als jij kan helpen maak je me heel blij,ik zal hem tot we zijn baas hebben gevonden wel in huis nemen,het is niet groot maar het moet te doen zijn'.
Josh glimlachten, 'ik denk dat deze jongen als blij is met een bak eten en een warme plek om te slapen, lijkt me al beter als buiten in een steegje'. Jade knikte instemmend.
'als je nou even je naam en je telefoonnummer op schrijft dan kan ik je bellen als ik iet weet. Krijg jij me kaartje zo dat je mijn kan bereiken mocht het nodig zijn'.
Hij draaide om en pakte pen en papier voor haar.
Terwijl Jade het opschreef was hij een kaartje pakken aan de balie om aan haar mee te geven.
Hij had werkelijk geen idee van wie het dier kon zijn maar het zou vast goed komen,ze leek het type wat beslist gehecht kon raken aan het dier en voor hem zou gaan zorgen. Nu alleen nog een plan hoe kom ik er achter of zij mij leuk vind.
Josh was geen superheld die zonder problemen kon date, het had hem nooit veel kunnen schelen. En hij had er geen tijd voor, te druk met zijn studie.
Van een rek pakte hij een oude riem die hij gebruikte als er opname-patienten waren.
Hij overhandigde haar de riem en het kaartje, 'een riem heb je nodig om hem uit te laten,je kan deze wel van me lenen en hier is me kaartje,bel als er iets is,maakt niet uit wat,ik help je graag.'
'Dank je, als het nodig is bel ik en als de baas is gevonden krijg je je riem terug'.
Jade zetten de hond op de grond en deed de riem om.
'komt wel goed, breng een flyer hier om op te hangen als je ze klaar hebt' , samen liepen ze richting de balie in de hal.
'Dit consult en het voer krijg je van mij maar jij zorgt voor de flyer om baas en hond weer bij elkaar te brengen. Zullen we dan over twee dagen even contact met elkaar houden over hoe het gaat met deze knaap en waar we de flyer allemaal kunnen hangen?'
Jade knikte 'lijkt me een prima plan,ik bel je wel om het te laten weten. Dan ga ik nu naar huis met deze knaap.'
naar elkaar de handen te hebben geschud en nog een laatste aai over de hondenkop ging Jade op weg naar huis. Het was deze avond niet vroeg thuis voor haar maar ze had dit beestje ook niet in de steeg achter kunnen laten.
Josh keek haar na, ze zou bellen, hij had gehoopt af te kunnen spreken zo dat hij haar weer kon zien. Wat gebeurden er toch met hem?
Hij had haar wel vaker zien lopen en nu op dit even leek het wel of er een complete vlindertuin in zijn buik was gegroeid.
Hij schudde zijn hoofd, 'ja vast, liefde op het eerste gezicht zeker.'
Josh liep de praktijk weer in, eten kon hij wel vergeten,zijn avond ronde begon zo en Julia kon elk moment binnen komen.

Jade had eenmaal thuis een bakje gevuld met brokken en de hond was er letterlijk op gestort, die had overduidelijk honger. ze had in een ander bakje water voor hem neer gezet.
Met haar telefoon had ze al wat foto's gemaakt voor de flyer.
Met de laptop op schoot ging ze op de bank zitten en de hond sprong erbij.
'nou je voelt je wel thuis', zacht aaide ze het dier over zijn kop terwijl hij dicht tegen haar aan krop.
'hmm .. ik kan je niet hond roepen en ik weet ook niet hoe je dan wel heet. Misschien dat ik je zo lang je hier ben een andere naam kan geven?'
Jade dacht even na, ze wist het al, Josh zou haar er om uit lachen maar dat kon haat niks schelen, 'ik noem je Flash, zo heet die super snelle jongen op tv ook. Flash welkom in je nieuwe tijdelijke huis'.
Flash leek het best te vinden en zakte in een diepe slaap naast haar.
Rond een uurtje of elf was ze klaar en had naar tevredenheid een flyers gemaakt om rond te hangen in Cottonshall.
Ze zou nog even een rondje buiten doen met Flash en zou dan maar eens naar bed gaan. Hopelijk zou ze hem zonder problemen thuis kunnen laten.
Of misschien kon hij wel mee? Zou hij lief genoeg zijn dat hij op een oude deken in het kantoortje bleef liggen? Misschien vonden de kinderen het ook wel leuk om zo een harig speelvriendje rond te hebben lopen.
'Kom op Flash,eerst maar een naar buiten en we zien morgen wel wat te doen'.


wordt vervolgd .......

deel 2:










Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen